Pielęgnacja stomii w domu nie musi być trudna – wystarczy poznać kilka podstawowych zasad. Stomia to chirurgicznie utworzony otwór w brzuchu, przez który stolec trafia do worka na zewnątrz ciała. Może być tymczasowa (na kilka miesięcy) lub trwała. Najważniejsze w pielęgnacji to: czyszczenie stomii ciepłą wodą, wymiana worka co 3-7 dni, ochrona skóry przed podrażnieniami i odpowiednia dieta. Nowoczesne worki są szczelne i nie przepuszczają zapachów na co dzień. Ze stomią można normalnie żyć – pracować, pływać, podróżować i prowadzić życie intymne. Kluczem jest edukacja i wsparcie pielęgniarki stomijnej.
Dieta stomika w teorii nie powinna różnic się znacznie od diety osób bez wyłonionej stomii. Jednocześnie stomicy powinni większą wagę przykładać do wybieranych produktów żywnościowych, gdyż dolegliwości trawienne mogą być u nich znacznie bardziej dokuczliwe i nasilone. Historia zna przypadki stomików, którzy po latach "warzywno-owocowego postu" postanowili uczcić odzyskane życie (także to kulinarne), kilogramem jabłek bądź dwoma talerzami makaronu z owocami morza. Choć rzeczy te w małych lub racjonalnych ilościach nie szkodzą, w ilościach nadmiarowych mają zdecydowanie negatywny wpływ na samopoczucie stomika, ukazując z gruntu nieprawdziwy, obraz tego, co może a czego nie powinien spożywać.
Czym jest stomia? Stomia to nie zabieg kosmetyczny, to nie “jakaś tam przypadłość” i nie wada. Stomia to chirurgicznie wytworzone połączenie części jelita z powierzchnią ciała. Konieczność przeprowadzenia operacji jej wyłonienia może być spowodowana wieloma czynnikami, które szczegółowo powinien wyjaśnić lekarz prowadzący oraz pielęgniarka. Innymi słowy, stomia to trudny kompromis, jaki staje się udziałem bardzo […]
W naszym kraju ze stomią żyje około 40 tysięcy pacjentów. Dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Taka osoba musi być na stałe zaopatrzona w worki stomijne i być pod stałą opieką lekarza chirurga oraz pielęgniarki. Niekiedy konieczne jest również wsparcie ze strony psychologa. Dla większości pacjentów założenie stomii jest przeżyciem bardzo krępującym i musi wymagać odpowiedniego przystosowania się do nowej rzeczywistości i bardzo istotnych zmian w codziennym funkcjonowaniu. W adaptacji do nowej sytuacji życiowej przydatne mogą być doświadczenia innych pacjentów ze stomią i kontakt z Polskim Towarzystwem Stomijnym Pol-ilko lub fundacją STOMAlife.
Opatrunki hydrożelowe to galaretowate plastry zawierające nawet ponad 90% wody. Dzięki swojej specyficznej budowie można je wykorzystywać zarówno w przypadku ran sączących, jak i suchych. W związku z tym zastosowanie znajdą m.in. w przypadku obrzęków, stłuczeń, oparzeń, owrzodzeń, otarć czy odparzeń. Jakimi właściwościami charakteryzują się hydrożele? Czy są lepsze od tradycyjnych opatrunków? Czy zawsze można je stosować?
Octenisept i SutriSept to preparaty do oczyszczania i odkażania ran. Który z nich wybrać? Działanie w znacznym stopniu się pokrywa. Jednak zastosowanie substancji powierzchniowo czynnej w preparacie SutriSept znacznie poszerzyło jego wskazania. Octenisept bardziej sprawdza się w podręcznych apteczkach. Ma szersze działanie antyseptyczne. SutriSept jest niezastąpiony do przemywania ran zabrudzonych, wyschniętych, z przyklejonym opatrunkiem. Zarówno Octenisept jak i SutriSept są bardziej skutecznie niż tradycyjne środki do odkażania ran. Pozostałe różnice wskazuję niżej.
W dniu urodzin Jamesa Parkinsona, który jako pierwszy opisał objawy tej choroby, co roku 11 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Choroby Parkinsona. Celem upamiętniania tego dnia jest zwiększenie świadomości na jej temat oraz wsparcie pacjentów i ich rodzin.
Teduglutyd to substancja stosowana głównie u osób z zespołem krótkiego jelita. Większość działań niepożądanych pojawia się w łagodnej lub umiarkowanej postaci, a ich ryzyko zależy od indywidualnych cech pacjenta, dawki oraz czasu stosowania. Objawy niepożądane mogą obejmować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz infekcje dróg oddechowych. Profil bezpieczeństwa teduglutydu został dobrze przebadany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, a poważniejsze działania niepożądane występują rzadko.
Lecigon, stosowany w leczeniu zaawansowanej choroby Parkinsona, może powodować różne działania niepożądane. Częste skutki uboczne to utrata masy ciała, niepokój, depresja, bezsenność, mimowolne ruchy, nasilenie objawów choroby, zawroty głowy, nudności, zaparcia, biegunka, ból mięśni i nieprawidłowe zabarwienie moczu. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują agranulocytozę, rabdomiolizę, złośliwy zespół neuroleptyczny, myśli samobójcze, zapalenie wątroby i raka skóry. Stosowanie pompy do podawania leku może prowadzić do bólu brzucha, zakażenia rany, grubej blizny, problemów z wprowadzeniem zgłębnika i problemów w miejscu nacięcia.














