Jak prawidłowo dawkować lek Entocort?

Entocort to lek stosowany w leczeniu choroby Crohna oraz mikroskopowego zapalenia jelita grubego. W artykule szczegółowo omówimy, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Spis treści

• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla dzieci
• Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku
• Dawkowanie dla pacjentów z niewydolnością wątroby
• Ważne uwagi
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie leku Entocort dla dorosłych zależy od rodzaju choroby oraz jej nasilenia:

• Choroba Crohna: W przypadku zaostrzenia choroby zalecana dawka wynosi 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę przez okres do 8 tygodni. W celu utrzymania remisji zaleca się dawkę 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę^[1].
• Mikroskopowe zapalenie jelita grubego: W ostrym ataku choroby dawka wynosi 9 mg (3 kapsułki) raz na dobę przez 8 tygodni. W leczeniu podtrzymującym zaleca się 6 mg (2 kapsułki) raz na dobę, z możliwością zmniejszenia dawki do 3 mg (1 kapsułka) u stabilnych pacjentów^[1].

Dawkowanie dla dzieci

Lek Entocort można stosować u dzieci powyżej 8 lat i o masie ciała powyżej 25 kg:

• Choroba Crohna: Zalecana dawka dobowa wynosi 9 mg (3 kapsułki) na dobę przez okres do 8 tygodni. Pełny skutek leczniczy jest zwykle osiągany w ciągu 2 do 4 tygodni^[2].

Dawkowanie dla pacjentów w podeszłym wieku

Dawki stosowane u pacjentów w wieku podeszłym są takie same, jak u dorosłych. Doświadczenia w stosowaniu leku Entocort u osób w podeszłym wieku są jednak ograniczone^[1].

Dawkowanie dla pacjentów z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby zwiększa się biodostępność budezonidu. W sytuacjach stresowych, podczas gorączki lub wysiłku należy rozważyć rozpoczęcie podawania dodatkowo glikokortykosteroidu o działaniu ogólnym lub zwiększenie dawki leku Entocort^[1].

Ważne uwagi

Podczas stosowania leku Entocort należy pamiętać o kilku ważnych kwestiach:

• Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą. Kapsułek nie należy rozgryzać ani żuć. W razie trudności z połykaniem kapsułkę można otworzyć, a jej zawartość połknąć po wymieszaniu z łyżką stołową soku jabłkowego^[1].
• Unikać picia soku grejpfrutowego lub jedzenia grejpfrutów podczas stosowania leku Entocort, ponieważ grejpfruty zwiększają biodostępność budezonidu^[2].
• Nie należy nagle przerywać stosowania leku Entocort. Jeśli będzie konieczne zaprzestanie przyjmowania leku, lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki^[2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Entocort może powodować działania niepożądane. Do najczęstszych należą:

• Kołatanie serca
• Zahamowanie wydzielania hormonów kory nadnerczy
• Objawy charakterystyczne dla zespołu Cushinga
• Zmniejszone stężenie potasu we krwi
• Skurcze mięśni
• Zmiany zachowania takie jak nerwowość, bezsenność, zmiany nastroju i depresja
• Reakcje skórne
• Osłabienie odporności na zakażenia^[2]

Słownik pojęć

• Budezonid – substancja czynna leku Entocort, należąca do grupy glikokortykosteroidów, stosowana w leczeniu choroby Crohna i mikroskopowego zapalenia jelita grubego.
• Glikokortykosteroidy – grupa leków o działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, stosowanych w leczeniu różnych chorób zapalnych i autoimmunologicznych.
• Choroba Crohna – przewlekła choroba zapalna jelit, obejmująca różne odcinki przewodu pokarmowego, najczęściej jelito kręte i okrężnicę.
• Mikroskopowe zapalenie jelita grubego – choroba z przewlekłym zapaleniem jelita grubego, której typowym objawem jest długotrwała wodnista biegunka.
• Zespół Cushinga – zespół objawów spowodowanych nadmiarem glikokortykosteroidów w organizmie, charakteryzujący się m.in. otyłością twarzy i tułowia oraz różowymi rozstępami skórnymi.

Podsumowanie

Entocort to skuteczny lek stosowany w leczeniu choroby Crohna i mikroskopowego zapalenia jelita grubego. Ważne jest, aby stosować go zgodnie z zaleceniami lekarza, nie przerywać nagle terapii i unikać spożywania grejpfrutów. Dawkowanie leku zależy od rodzaju choroby, wieku pacjenta oraz jego stanu zdrowia.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku