Menu

Rak płaskonabłonkowy

Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Redakcja leki.pl
Redakcja leki.pl
  1. Nowa strategia walki z rakiem szyjki macicy – Cemiplimab
  2. Werteporfina – porównanie substancji czynnych
  3. Temoporfin – porównanie substancji czynnych
  4. Metoksalen – porównanie substancji czynnych
  5. Kwas 5-aminolewulinowy – porównanie substancji czynnych
  6. Gefitynib – porównanie substancji czynnych
  7. Erdafitynib – porównanie substancji czynnych
  8. Tislelizumab
  9. Sugemalimab – wskazania – na co działa?
  10. Enkorafenib – działania niepożądane i skutki uboczne
  11. Cetuksymab – stosowanie u dzieci
  12. Cetuksymab – stosowanie u kierowców
  13. Amikacyna – mechanizm działania
  14. Abatacept – działania niepożądane i skutki uboczne
  15. Docetaksel – wskazania – na co działa?
  16. NanoSPECT, 0,5 mg – wskazania – na co działa?
  17. NanoSPECT, 0,5 mg – dawkowanie leku
  18. Pemetrexed Eugia, 100 mg – wskazania – na co działa?
  19. Pemetrexed Sandoz, 25 mg/ml – wskazania – na co działa?
  20. Pemetrexed Waverley – wskazania – na co działa?
  21. Pemetreksed SUN, 100 mg – wskazania – na co działa?
  22. NanoScan, 500 mcg – wskazania – na co działa?
  23. Tolnexa, 20 mg/ml – dawkowanie leku
  24. Uvadex 20 mikrogramów/ml roztwór do frakcjonowania krwi – wskazania – na co działa?
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Nowa strategia walki z rakiem szyjki macicy – Cemiplimab
    Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, Na receptę

    Według statystyk, co roku na świecie raka szyjki macicy wykrywa się u około pół miliona kobiet. W Polsce jest to 2,5 tysiąca kobiet. Najnowsze doniesienia wskazują, że Cemiplimab, będący przeciwciałem monoklonalnym znalazł zastosowanie w leczeniu raka szyjki macicy, co może znacząco wpłynąć na dotychczas znane metody terapii.  

  • Ilustracja poradnika Werteporfina – porównanie substancji czynnych

    Werteporfina, padeliporfina i temoporfin to nowoczesne substancje wykorzystywane w terapii fotodynamicznej, każda o unikalnym zastosowaniu i specyficznym profilu bezpieczeństwa. Choć wszystkie należą do grupy fotouczulaczy, różnią się pod względem wskazań terapeutycznych, sposobu podania oraz możliwych działań niepożądanych. Poznaj ich podobieństwa i różnice, by lepiej zrozumieć, która z nich jest stosowana w leczeniu określonych schorzeń oraz jakie środki ostrożności należy zachować podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Temoporfin – porównanie substancji czynnych

    Temoporfin, metoksalen i padeliporfina to leki fotouczulające wykorzystywane w terapii fotodynamicznej i fotochemioterapii. Choć wszystkie należą do grupy substancji aktywowanych światłem, różnią się zakresem wskazań, mechanizmem działania i bezpieczeństwem stosowania. Poznaj podobieństwa i kluczowe różnice między nimi, aby lepiej zrozumieć, w jakich przypadkach mogą być zastosowane oraz jakie środki ostrożności warto zachować podczas ich stosowania.

  • Ilustracja poradnika Metoksalen – porównanie substancji czynnych

    Metoksalen, aminolewulinian heksylu i kwas 5-aminolewulinowy to substancje wykorzystywane w nowoczesnych terapiach i diagnostyce chorób nowotworowych oraz zmian skórnych. Każda z nich działa na nieco innej zasadzie i ma swoje charakterystyczne zastosowania. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, kiedy są używane, jak działają oraz czym różnią się pod względem bezpieczeństwa i przeciwwskazań.

  • Ilustracja poradnika Kwas 5-aminolewulinowy – porównanie substancji czynnych

    Kwas 5-aminolewulinowy, aminolewulinian heksylu oraz temoporfin to substancje, które odgrywają kluczową rolę w nowoczesnych metodach diagnostyki i leczenia niektórych nowotworów oraz zmian skórnych. Choć należą do podobnej grupy leków związanych z terapią fotodynamiczną, różnią się zakresem zastosowań, sposobem podawania i bezpieczeństwem u różnych grup pacjentów. Sprawdź, czym się od siebie różnią i kiedy są wykorzystywane.

  • Ilustracja poradnika Gefitynib – porównanie substancji czynnych

    Gefitynib, afatynib i erlotynib to leki, które zrewolucjonizowały leczenie niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) z obecnością mutacji EGFR. Wszystkie należą do tej samej grupy leków – inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR – jednak różnią się między sobą pod względem wskazań, mechanizmu działania oraz bezpieczeństwa stosowania. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, które z nich mogą być najodpowiedniejsze dla różnych grup pacjentów oraz jakie mają ograniczenia w stosowaniu.

  • Ilustracja poradnika Erdafitynib – porównanie substancji czynnych

    Erdafitynib, afatynib i erlotynib to leki stosowane w terapii różnych nowotworów, należące do nowoczesnych leków celowanych. Choć łączy je podobny mechanizm działania jako inhibitory kinaz białkowych, różnią się one przede wszystkim zastosowaniem, bezpieczeństwem oraz szczegółami dotyczącymi stosowania u pacjentów z różnymi schorzeniami. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice między tymi trzema substancjami czynnymi, aby lepiej zrozumieć, kiedy i jak mogą być wykorzystywane w leczeniu nowotworów.

  • Ilustracja poradnika Tislelizumab

    Tislelizumab to nowoczesna substancja czynna stosowana głównie w leczeniu niektórych rodzajów nowotworów, takich jak niedrobnokomórkowy rak płuca oraz rak przełyku. Działa poprzez wspieranie układu odpornościowego w walce z komórkami nowotworowymi. Stosowanie tej terapii może przynieść poprawę wyników leczenia, jednak wymaga ścisłego nadzoru lekarza ze względu na możliwe działania niepożądane oraz szczególne przeciwwskazania.

  • Ilustracja poradnika Sugemalimab – wskazania – na co działa?

    Sugemalimab to nowoczesna substancja czynna należąca do grupy przeciwciał monoklonalnych, wykorzystywana w leczeniu określonych postaci zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca. Stosowany w połączeniu z chemioterapią, pomaga pobudzić układ odpornościowy do walki z nowotworem, oferując pacjentom szansę na dłuższe życie i lepszą kontrolę choroby12.

  • Ilustracja poradnika Enkorafenib – działania niepożądane i skutki uboczne

    Enkorafenib to substancja czynna stosowana w leczeniu niektórych nowotworów, takich jak czerniak i rak jelita grubego. Działania niepożądane mogą się różnić w zależności od dawki, drogi podania oraz tego, czy lek podawany jest samodzielnie, czy w połączeniu z innymi lekami. Najczęściej pojawiają się łagodne objawy, ale w niektórych przypadkach mogą wystąpić poważniejsze reakcje. Warto wiedzieć, jakie objawy mogą się pojawić podczas leczenia enkorafenibem, aby móc odpowiednio zareagować.

  • Ilustracja poradnika Cetuksymab – stosowanie u dzieci

    Cetuksymab to przeciwciało monoklonalne stosowane głównie w leczeniu niektórych nowotworów u dorosłych. Bezpieczeństwo i skuteczność tej substancji u dzieci nie zostały potwierdzone, a jej stosowanie w tej grupie wiekowej nie jest zalecane. W poniższym opisie znajdziesz szczegółowe informacje dotyczące możliwości oraz ograniczeń stosowania cetuksymabu u pacjentów pediatrycznych, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa.

  • Ilustracja poradnika Cetuksymab – stosowanie u kierowców

    Cetuksymab to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu niektórych rodzajów nowotworów. Wpływ tego leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn nie został dokładnie przebadany, jednak pewne objawy związane z leczeniem mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa codziennych aktywności. Poznaj, na co zwrócić uwagę, jeśli stosujesz cetuksymab i prowadzisz pojazdy lub obsługujesz urządzenia mechaniczne.

  • Ilustracja poradnika Amikacyna – mechanizm działania

    Amikacyna to antybiotyk aminoglikozydowy stosowany w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych, w tym także opornych na inne leki. Jej mechanizm działania polega na skutecznym zwalczaniu szerokiego spektrum bakterii, zwłaszcza w sytuacjach, gdy inne terapie okazują się nieskuteczne. Poznaj, jak działa amikacyna w organizmie, jak jest wchłaniana, rozprowadzana i wydalana, a także jakie ma znaczenie dla terapii ciężkich infekcji.

  • Ilustracja poradnika Abatacept – działania niepożądane i skutki uboczne

    Abatacept to nowoczesna substancja czynna wykorzystywana w leczeniu chorób reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów i łuszczycowe zapalenie stawów. Profil działań niepożądanych abataceptu jest dobrze poznany i obejmuje zarówno objawy łagodne, jak i poważniejsze, choć poważne skutki uboczne występują rzadko. Częstość oraz rodzaj działań niepożądanych mogą różnić się w zależności od postaci leku, drogi podania, wieku pacjenta oraz innych schorzeń towarzyszących.

  • Ilustracja poradnika Docetaksel – wskazania – na co działa?

    Docetaksel to lek przeciwnowotworowy, który pomaga zwalczać różne rodzaje nowotworów, takich jak rak piersi, niedrobnokomórkowy rak płuca, rak gruczołu krokowego, gruczolakorak żołądka oraz rak głowy i szyi. Działa poprzez hamowanie podziału komórek nowotworowych, co spowalnia rozwój choroby. Docetaksel jest stosowany zarówno samodzielnie, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, co zwiększa skuteczność terapii. Wskazania do stosowania różnią się w zależności od rodzaju nowotworu oraz etapu choroby, a także od tego, czy pacjent był wcześniej leczony innymi lekami. Leczenie docetakselem wymaga regularnej kontroli stanu zdrowia, szczególnie morfologii krwi, aby zapobiegać powikłaniom, takim jak neutropenia. Lek może być stosowany u dorosłych…

  • Ilustracja poradnika NanoSPECT, 0,5 mg – wskazania – na co działa?

    NanoSPECT to produkt radiofarmaceutyczny stosowany w diagnostyce medycznej. Wskazania do jego stosowania obejmują scyntygrafię szpiku kostnego, obrazowanie ognisk zapalnych, limfoscyntygrafię oraz wykrywanie węzłów wartowniczych w różnych nowotworach. Lek jest podawany przez przeszkolony personel medyczny, a dawka zależy od rodzaju badania i masy ciała pacjenta. Możliwe działania niepożądane to głównie reakcje alergiczne. Po podaniu leku należy unikać bliskiego kontaktu z małymi dziećmi i kobietami w ciąży przez 24 godziny oraz często oddawać mocz.

  • Ilustracja poradnika NanoSPECT, 0,5 mg – dawkowanie leku

    Lek NanoSPECT jest stosowany w diagnostyce medycznej i wymaga precyzyjnego dawkowania. Wskazania do stosowania obejmują diagnostykę szpiku kostnego, stanów zapalnych, układu limfatycznego oraz węzłów wartowniczych. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 185 do 500 MBq, a u dzieci jest dostosowane do masy ciała. Lek podaje się dożylnie lub podskórnie. Przed podaniem pacjent powinien być dobrze nawodniony, a po podaniu unikać kontaktu z niemowlętami i kobietami w ciąży przez 24 godziny. Możliwe działania niepożądane to reakcje nadwrażliwości, w tym bardzo rzadka anafilaksja.

  • Ilustracja poradnika Pemetrexed Eugia, 100 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Pemetrexed Eugia jest stosowany w leczeniu nowotworów złośliwych, takich jak złośliwy międzybłoniak opłucnej i niedrobnokomórkowy rak płuca. Podawany jest w skojarzeniu z cisplatyną lub jako monoterapia. Zalecana dawka wynosi 500 mg/m² powierzchni ciała, podawana we wlewie dożylnym co 21 dni. Najczęstsze działania niepożądane to zahamowanie czynności szpiku, objawy toksyczności w obrębie układu pokarmowego, nefrotoksyczność, łysienie, zmęczenie, odwodnienie, wysypka, zakażenie lub sepsa i neuropatia. Pacjenci powinni unikać przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) na 2 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania leku i przez 2 dni po podaniu. Należy również monitorować stan nerek i wątroby oraz regularnie kontrolować morfologię krwi.

  • Ilustracja poradnika Pemetrexed Sandoz, 25 mg/ml – wskazania – na co działa?

    Lek Pemetrexed Sandoz jest stosowany w leczeniu złośliwego międzybłoniaka opłucnej i niedrobnokomórkowego raka płuca. Wskazania obejmują leczenie pierwszego rzutu, leczenie podtrzymujące oraz leczenie drugiego rzutu. Zalecana dawka wynosi 500 mg/m² powierzchni ciała, podawana we wlewie dożylnym co 21 dni. Najczęstsze działania niepożądane to zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, ból, zaczerwienienie, obrzęk lub afty w jamie ustnej, utrata apetytu, wymioty, biegunka, nudności, wysypka na skórze, łuszczenie się skóry, nieprawidłowe wyniki badań krwi wskazujące na pogorszenie czynności nerek oraz zmęczenie. Pacjenci powinni informować lekarza o wszelkich zaburzeniach czynności nerek, chorobach serca, wcześniejszych lub planowanych szczepieniach oraz o przyjmowanych lekach.

  • Ilustracja poradnika Pemetrexed Waverley – wskazania – na co działa?

    Lek Pemetrexed Waverley jest stosowany w leczeniu złośliwego międzybłoniaka opłucnej oraz niedrobnokomórkowego raka płuca. Wskazania obejmują leczenie pierwszego rzutu, leczenie podtrzymujące oraz leczenie drugiego rzutu. Zalecana dawka wynosi 500 mg/m² powierzchni ciała, podawana we wlewie dożylnym. Najczęstsze działania niepożądane to mała liczba białych krwinek, mała liczba płytek krwi, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Pacjenci powinni poinformować lekarza o wszelkich zaburzeniach czynności nerek, chorobach serca oraz wcześniejszych szczepieniach.

  • Ilustracja poradnika Pemetreksed SUN, 100 mg – wskazania – na co działa?

    Pemetreksed SUN to lek przeciwnowotworowy stosowany w leczeniu złośliwego międzybłoniaka opłucnej i niedrobnokomórkowego raka płuca. Zalecana dawka wynosi 500 mg/m² powierzchni ciała i jest podawana we wlewie dożylnym co 21 dni. Najczęstsze działania niepożądane to zahamowanie czynności szpiku, objawy toksyczności w obrębie układu pokarmowego oraz nefrotoksyczność.

  • Ilustracja poradnika NanoScan, 500 mcg – wskazania – na co działa?

    Lek NanoScan jest radiofarmaceutykiem stosowanym w diagnostyce medycznej. Po wyznakowaniu technetem [99m Tc], jest używany do badań scyntygraficznych szpiku kostnego, stanów zapalnych, integralności układu limfatycznego oraz identyfikacji węzłów wartowniczych w różnych nowotworach. Lek jest podawany dożylnie lub podskórnie. Możliwe działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, swędzenie, zawroty głowy oraz spadek ciśnienia krwi. Lek nie jest zalecany dla kobiet w ciąży.

  • Ilustracja poradnika Tolnexa, 20 mg/ml – dawkowanie leku

    Lek Tolnexa, zawierający docetaksel, jest stosowany w leczeniu różnych rodzajów nowotworów. Dawkowanie zależy od rodzaju nowotworu, masy ciała pacjenta oraz jego stanu ogólnego. Lek jest podawany we wlewie dożylnym, zwykle co 3 tygodnie. W przypadku wystąpienia objawów toksyczności, dawkę można zmniejszyć lub przerwać leczenie. Specjalne grupy pacjentów, takie jak osoby z zaburzeniami czynności wątroby, dzieci i młodzież oraz pacjenci w podeszłym wieku, wymagają szczególnej uwagi przy stosowaniu leku.

  • Ilustracja poradnika Uvadex 20 mikrogramów/ml roztwór do frakcjonowania krwi – wskazania – na co działa?

    Uvadex jest lekiem stosowanym w leczeniu zaawansowanych stadiów T-komórkowego chłoniaka skóry (CTCL). Działa poprzez aktywację metoksalenu promieniowaniem UV, co niszczy chorobowo zmienione krwinki białe. Przeznaczony jest dla pacjentów, którzy nie reagują na inne metody leczenia. Przeciwwskazania obejmują uczulenie na metoksalen, choroby skóry, nadwrażliwość na światło oraz ciążę. Najczęstsze działania niepożądane to niskie ciśnienie tętnicze krwi, nudności, zakażenia i przemijająca gorączka.