Mircera

Dawka jest ustalana indywidualnie, z zasady wybierana jest najmniejsza możliwa dawka, która zapewni kontrolę objawów niedokrwistości. Jeśli pacjent nie reaguje odpowiednio na leczenie, lekarz oceni, czy dawka jest odpowiednia i zdecyduje o ewentualnej zmianie.
Dorośli pacjenci, którzy nie stosują środków stymulujących erytropoezę, powinni przyjmować początkową dawkę 1,2 µg/kg masy ciała raz w miesiącu lub alternatywnie 0,6 µg/kg masy ciała co dwa tygodnie. Po wyrównaniu niedokrwistości, lekarz może zmienić częstość podawania leku na jeden raz w miesiącu.

Mircera może powodować różne skutki uboczne, ale nie u każdego pacjenta one wystąpią. Często może wystąpić wysokie ciśnienie tętnicze krwi. Inne możliwe objawy to ból głowy, zakrzepica w miejscu dostępu naczyniowego, małopłytkowość czy zakrzepica. Rzadko mogą wystąpić takie działania niepożądane jak encefalopatia nadciśnieniowa, zatorowość płucna, wysypka grudkowo-plamista, uderzenia gorąca czy nadwrażliwość. W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi. Zgłaszano także przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych oraz ciężkiej postaci wysypki skórnej.

Mircera jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjenta występuje wysokie ciśnienie tętnicze niepoddające się leczeniu.

W razie zastosowania większej niż zalecana dawki leku Mircera należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą, ponieważ konieczne może być przeprowadzenie badań krwi i przerwanie leczenia.