Jak prawidłowo dawkować lek Sumilar?

Spis treści

• Wstęp
• Dawkowanie leku Sumilar
• Szczególne grupy pacjentów
• Sposób podawania
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wstęp

Lek Sumilar zawiera dwie substancje czynne: ramipryl i amlodypinę. Ramipryl należy do grupy leków nazywanych inhibitorami ACE, natomiast amlodypina jest antagonistą wapnia. Lek ten jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane podczas jednoczesnego stosowania obu substancji czynnych w takich samych dawkach jak w leku Sumilar, ale w oddzielnych preparatach^[1][2].

Dawkowanie leku Sumilar

Zalecana dawka dobowa to jedna kapsułka o określonej mocy. Produkt leczniczy złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Dawkę poszczególnych substancji czynnych należy dostosować oddzielnie, w zależności od stanu pacjenta i uzyskiwanych wartości ciśnienia tętniczego. Jeśli konieczna okaże się zmiana dawkowania, należy indywidualnie dostosować dawkę amlodypiny i ramiprylu, a po określeniu nowych dawek można zastosować produkt Sumilar w odpowiedniej mocy. Maksymalna dawka dobowa wynosi jedną kapsułkę o mocy 10 mg + 10 mg^[1][2].

Szczególne grupy pacjentów

W przypadku niektórych grup pacjentów dawkowanie leku Sumilar może wymagać dostosowania:

• Pacjenci leczeni diuretykami: Zaleca się zachowanie ostrożności ze względu na możliwość utraty płynów i (lub) elektrolitów. Należy monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu w surowicy^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Leczenie ramiprylem można rozpocząć wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza, a maksymalna dawka ramiprylu wynosi 2,5 mg na dobę. Produktu Sumilar nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Dawki ramiprylu i amlodypiny należy dostosowywać oddzielnie. Sumilar jest zalecany wyłącznie u pacjentów, u których podczas ustalania dawki podtrzymującej ramiprylu optymalna okazała się dawka nie mniejsza niż 5 mg^[1].
• Pacjenci w podeszłym wieku: Dawkę produktu złożonego należy określić po rozpoczęciu leczenia mniejszymi niż zazwyczaj dawkami poszczególnych substancji czynnych, które należy dostosowywać bardziej stopniowo ze względu na większe ryzyko działań niepożądanych^[1].
• Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności produktu Sumilar u dzieci i młodzieży^[1].

Sposób podawania

Sumilar należy przyjmować raz na dobę, codziennie o tej samej porze, z posiłkiem lub bez posiłku. Kapsułek nie wolno żuć ani rozgryzać^[1][2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Sumilar może powodować działania niepożądane. Do najczęstszych należą:

• Ból głowy, zawroty głowy, senność^[1].
• Suchy kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, duszność^[1].
• Ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty^[1].
• Wysypka skórna, świąd, nadmierna potliwość^[1].
• Obrzęk (nagromadzenie płynu w tkankach), ból mięśni, kurcze mięśni^[1].

Słownik pojęć

• Ramipryl – Lek należący do grupy inhibitorów ACE, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Amlodypina – Lek należący do grupy antagonistów wapnia, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Inhibitory ACE – Leki hamujące enzym konwertujący angiotensynę, stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Antagonista wapnia – Lek blokujący kanały wapniowe, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Nadciśnienie tętnicze – Stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest podwyższone.

Podsumowanie

Sumilar to lek złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka dobowa to jedna kapsułka o określonej mocy, przyjmowana raz na dobę. Dawkowanie może wymagać dostosowania w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów leczonych diuretykami. Sumilar należy przyjmować codziennie o tej samej porze, z posiłkiem lub bez posiłku. Możliwe działania niepożądane obejmują ból głowy, zawroty głowy, suchy kaszel, ból brzucha, wysypkę skórną oraz obrzęk^[1][2].

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku