Jak prawidłowo dawkować lek Prefaxine?

Prefaxine to lek przeciwdepresyjny stosowany w leczeniu depresji oraz zaburzeń lękowych. Prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować lek Prefaxine, bazując na informacjach zawartych w dokumentach źródłowych.

Spis treści

• Dawkowanie w leczeniu depresji
• Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych
• Dawkowanie w specjalnych grupach pacjentów
• Przerwanie leczenia
• Słownik pojęć

Dawkowanie w leczeniu depresji

Zalecana początkowa dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. U pacjentów niereagujących na początkową dawkę 75 mg na dobę, korzystne może być zwiększenie dawki do dawki maksymalnej 375 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tygodni lub dłuższych. Jeśli jest to uzasadnione klinicznie z powodu ciężkości objawów, dawkę można zwiększać w krótszych odstępach, ale nie mniejszych niż 4 dni^[1].

Dawkowanie w leczeniu zaburzeń lękowych

W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, zalecana początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę. W przypadku pacjentów niereagujących na początkową dawkę, dawkę można zwiększyć do maksymalnie 225 mg na dobę^[1]. W leczeniu fobii społecznej, zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę, a maksymalna dawka to 225 mg na dobę^[1]. W leczeniu lęku napadowego, zalecane dawkowanie wynosi 37,5 mg na dobę przez 7 dni, a następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg na dobę. Maksymalna dawka to 225 mg na dobę^[1].

Dawkowanie w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Nie ma konieczności modyfikowania dawki wenlafaksyny tylko ze względu na wiek pacjenta. Jednakże należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku^[1].

Dzieci i młodzież: Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, dawkę należy zmniejszyć o 50%^[1].

Przerwanie leczenia

Należy unikać nagłego odstawiania produktu. W przypadku przerwania terapii wenlafaksyną zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1 do 2 tygodni, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji odstawiennych^[1]. Jeżeli jednak, po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia, wystąpią objawy w stopniu nietolerowanym przez pacjenta, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki^[1].

Słownik pojęć

• Wenlafaksyna – substancja czynna leku Prefaxine, stosowana w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych.
• Inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) – grupa leków przeciwdepresyjnych, do której należy Prefaxine.
• Epizody dużej depresji – poważne zaburzenia nastroju charakteryzujące się długotrwałym uczuciem smutku, beznadziejności i brakiem zainteresowania codziennymi czynnościami.
• Uogólnione zaburzenia lękowe – przewlekłe zaburzenia lękowe charakteryzujące się nadmiernym, niekontrolowanym lękiem i martwieniem się.
• Fobia społeczna – lęk przed sytuacjami społecznymi, który może prowadzić do unikania kontaktów z innymi ludźmi.
• Lęk napadowy – nagłe, intensywne ataki lęku, często bez wyraźnej przyczyny.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku