Konsekwencje przedawkowania leku Mononit: Dawki, objawy i postępowanie
Przedawkowanie leku Mononit, zawierającego izosorbidu monoazotan, może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. W artykule omówimy, jakie dawki są uznawane za przedawkowanie oraz jakie objawy mogą wystąpić w wyniku nadmiernego spożycia tego leku.
Spis treści
- Dawki uznawane za przedawkowanie
- Objawy przedawkowania
- Postępowanie przy przedawkowaniu
- Słownik pojęć
- Podsumowanie
Dawki uznawane za przedawkowanie
Standardowa dawka leku Mononit wynosi od 10 mg do 40 mg, przyjmowana dwa lub trzy razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa to 120 mg izosorbidu monoazotanu[1]. Przekroczenie tej dawki może prowadzić do przedawkowania i poważnych konsekwencji zdrowotnych.
Objawy przedawkowania
Objawy przedawkowania leku Mononit mogą obejmować:
- Znaczne zmniejszenie ciśnienia krwi (≤ 90 mmHg) – może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń[1].
- Ortostatyczne zaburzenia krążenia – obniżenie ciśnienia krwi związane z gwałtowną pionizacją ciała[2].
- Bladość skóry – objaw niedokrwistości lub niskiego ciśnienia krwi[1].
- Nadmierne pocenie się – może być wynikiem reakcji organizmu na niskie ciśnienie krwi[1].
- Słabo wyczuwalne tętno – objaw niskiego ciśnienia krwi[1].
- Odruchowa tachykardia – przyspieszenie akcji serca jako reakcja na niskie ciśnienie krwi[1].
- Ból głowy – często występujący objaw przy przedawkowaniu azotanów[1].
- Osłabienie i zawroty głowy – mogą być wynikiem niskiego ciśnienia krwi[1].
- Napadowe zaczerwienienie skóry – objaw rozszerzenia naczyń krwionośnych[1].
- Nudności, wymioty i biegunka – objawy ze strony układu pokarmowego[1].
- Methemoglobinemia – stan, w którym hemoglobina nie jest w stanie efektywnie transportować tlenu[1].
- Sinica – niebieskawe zabarwienie skóry wynikające z niedotlenienia[1].
- Duszność i przyspieszenie oddechu – objawy związane z methemoglobinemią[1].
- Zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego – może prowadzić do objawów pochodzenia mózgowego[1].
Postępowanie przy przedawkowaniu
W przypadku przedawkowania leku Mononit należy podjąć następujące kroki:
- Płukanie żołądka – w celu usunięcia resztek leku z przewodu pokarmowego[1].
- Ułożenie pacjenta w pozycji poziomej z uniesionymi nogami – w celu poprawy krążenia krwi[1].
- Obserwacja w warunkach oddziału intensywnej opieki medycznej – monitorowanie podstawowych funkcji życiowych[1].
- Substytucja płynów i podanie noradrenaliny (norepinefryny) i (lub) dopaminy we wlewie – w przypadku znacznego niedociśnienia i (lub) wstrząsu[1].
- Podanie witaminy C, błękitu metylenowego lub błękitu toluidynowego – w zależności od stopnia nasilenia methemoglobinemii[1].
- Tlenoterapia, hemodializa, transfuzja wymienna krwi – w przypadku ciężkiej methemoglobinemii[1].
- Resuscytacja – w przypadku objawów zatrzymania oddechu i krążenia[1].
Słownik pojęć
- Izosorbidu monoazotan – substancja czynna leku Mononit, należąca do grupy azotanów organicznych, stosowana w leczeniu dławicy piersiowej.
- Ortostatyczne zaburzenia krążenia – obniżenie ciśnienia krwi związane z gwałtowną pionizacją ciała, np. podczas wstawania.
- Methemoglobinemia – stan, w którym hemoglobina nie jest w stanie efektywnie transportować tlenu, co prowadzi do niedotlenienia organizmu.
- Sinica – niebieskawe zabarwienie skóry wynikające z niedotlenienia.
- Tachykardia – przyspieszenie akcji serca.
Podsumowanie
Przedawkowanie leku Mononit może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak znaczne zmniejszenie ciśnienia krwi, ortostatyczne zaburzenia krążenia, methemoglobinemia i inne. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala. Ważne jest, aby przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 120 mg izosorbidu monoazotanu.
| Objawy przedawkowania | Znaczne zmniejszenie ciśnienia krwi, ortostatyczne zaburzenia krążenia, bladość skóry, nadmierne pocenie się, słabo wyczuwalne tętno, odruchowa tachykardia, ból głowy, osłabienie, zawroty głowy, napadowe zaczerwienienie skóry, nudności, wymioty, biegunka, methemoglobinemia, sinica, duszność, przyspieszenie oddechu, zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego |
| Postępowanie przy przedawkowaniu | Płukanie żołądka, ułożenie pacjenta w pozycji poziomej z uniesionymi nogami, obserwacja w warunkach oddziału intensywnej opieki medycznej, substytucja płynów i podanie noradrenaliny (norepinefryny) i (lub) dopaminy we wlewie, podanie witaminy C, błękitu metylenowego lub błękitu toluidynowego, tlenoterapia, hemodializa, transfuzja wymienna krwi, resuscytacja |



















