Jak prawidłowo dawkować lek Moklar?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla osób starszych
• Dawkowanie dla dzieci
• Dawkowanie przy zaburzeniach nerek i wątroby
• Sposób podawania
• Przedawkowanie
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek Moklar, zawierający substancję czynną moklobemid, jest stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych i fobii społecznej. Prawidłowe dawkowanie leku jest kluczowe dla jego skuteczności i bezpieczeństwa. W niniejszym artykule szczegółowo omówimy, jak i kiedy dawkować lek Moklar, uwzględniając różne grupy pacjentów oraz specjalne przypadki.

Dawkowanie dla dorosłych

Zaburzenia depresyjne: Zalecana dawka moklobemidu wynosi od 300 mg do 600 mg na dobę, zwykle w 2 lub 3 dawkach podzielonych. Dawka początkowa wynosi 300 mg na dobę, a w przypadku ciężkiej depresji może być zwiększona maksymalnie do 600 mg na dobę. Nie należy zwiększać dawki przed upływem pierwszego tygodnia leczenia, ponieważ w tym okresie wzrasta dostępność biologiczna moklobemidu. Dawkę można zmniejszyć do 150 mg w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Aby w pełni ocenić skuteczność leczenia, lek Moklar należy podawać nie krócej niż przez 4-6 tygodni^[1].

Fobia społeczna: Zaleca się podawanie 600 mg moklobemidu na dobę, w 2 dawkach podzielonych. Aby móc ocenić skuteczność leczenia u danego pacjenta, dawkę 600 mg należy stosować przez 8-12 tygodni. Jeżeli leczenie jest skuteczne, należy rozważyć możliwość jego kontynuowania, gdyż fobia społeczna jest chorobą przewlekłą, a badania kliniczne potwierdzają skuteczność moklobemidu podawanego długotrwale. Stan pacjentów należy okresowo badać w celu ustalenia konieczności dalszego leczenia^[1].

Dawkowanie dla osób starszych

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania w tej grupie pacjentów. Jednakże, ze względu na możliwość wystąpienia hiponatremii (zmniejszenia stężenia sodu w osoczu), należy zachować ostrożność. Do objawów hiponatremii należą: senność, splątanie (dezorientacja) lub drgawki^[2].

Dawkowanie dla dzieci

Z powodu braku badań klinicznych dotyczących tej grupy pacjentów, nie należy stosować leku Moklar u dzieci^[1].

Dawkowanie przy zaburzeniach nerek i wątroby

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności dostosowania dawkowania^[1].

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przyjmujących leki hamujące aktywność enzymów wątrobowych (np. cymetydynę), lekarz może zalecić zmniejszenie dawki leku Moklar o połowę lub do jednej trzeciej^[1].

Sposób podawania

Tabletki powlekane przeznaczone są do stosowania doustnego. Lek Moklar należy przyjmować po posiłku. W czasie przyjmowania leku nie ma specjalnych ograniczeń dotyczących diety, jednak zaleca się unikanie potraw zawierających duże ilości tyraminy, takich jak dojrzałe sery, wyciąg z drożdży czy produkty fermentacji nasion soi^[2].

Przedawkowanie

Przedawkowanie samego moklobemidu powoduje słabe i przemijające objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i przewodu pokarmowego. Leczenie przedawkowania powinno mieć na celu przede wszystkim podtrzymywanie czynności życiowych. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, przedawkowanie moklobemidu wraz z innymi produktami (np. lekami działającymi na OUN) może zagrażać życiu. W takich wypadkach u chorych należy zastosować właściwe leczenie w warunkach ścisłego monitorowania w szpitalu^[1].

Słownik pojęć

• Moklobemid – substancja czynna leku Moklar, inhibitor MAO typu A, stosowany w leczeniu depresji i fobii społecznej.
• Hiponatremia – stan, w którym stężenie sodu w osoczu jest zbyt niskie, co może prowadzić do objawów takich jak senność, splątanie i drgawki.
• Tyramina – związek chemiczny występujący w niektórych potrawach, który może powodować podwyższenie ciśnienia tętniczego u osób przyjmujących inhibitory MAO.
• Zespół serotoninowy – potencjalnie zagrażający życiu stan wynikający z nadmiaru serotoniny w organizmie, objawiający się m.in. gorączką, splątaniem, drgawkami i wzmożeniem odruchów.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku