Jak prawidłowo dawkować lek FEIBA NF?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie leku FEIBA NF
• Monitorowanie leczenia
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wprowadzenie

Lek FEIBA NF jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawieniom u pacjentów z hemofilią A i B powikłaną obecnością inhibitorów czynników krzepnięcia. Może być również stosowany u osób niecierpiących na hemofilię, ale posiadających nabyte inhibitory czynników VIII, IX i XI^[1]. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie leku FEIBA NF, sposób jego podawania oraz monitorowanie leczenia.

Dawkowanie leku FEIBA NF

Dawkowanie oraz czas leczenia zależą od ciężkości zaburzenia, umiejscowienia i rozległości krwawienia oraz od stanu klinicznego pacjenta. Dawka, jak również częstość podawania powinny być zawsze uzależnione od skuteczności klinicznej w danym przypadku^[1].

• Krwotoki samoistne:
  • Krwotoki do stawów, mięśni i tkanek miękkich: W przypadkach małych lub umiarkowanych krwawień zaleca się dawkę 50-75 j./kg mc. w 12-godzinnych odstępach. Leczenie należy prowadzić do czasu uzyskania wyraźnych objawów poprawy klinicznej, takich jak ustąpienie bólu, zmniejszenie obrzęku lub uruchomienie stawu^[1].
  • Krwotoki z błon śluzowych: Zaleca się dawkę 50 j./kg mc. co 6 godzin z równoczesną dokładną obserwacją pacjenta. Jeżeli krwawienie nie ustaje, dawkę można zwiększyć do 100 j./kg mc., nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 200 j./kg mc.^[1].
  • Inne ciężkie krwotoki: W ciężkich krwotokach, takich jak krwawienie do centralnego układu nerwowego, zaleca się dawkę 100 j./kg mc. w 12-godzinnych odstępach. W indywidualnych przypadkach można podawać FEIBA NF w 6-godzinnych odstępach do czasu uzyskania wyraźnej poprawy klinicznej^[1].
• Zabiegi chirurgiczne: Podawać 50-100 j./kg mc. w 6-godzinnych odstępach, zwracając uwagę, by nie przekroczyć maksymalnej dawki dobowej^[1].
• Profilaktyka:
  • Leczenie profilaktyczne krwawień u pacjentów z wysokim mianem inhibitora: Zaleca się dawkę 70-100 j./kg mc. co drugi dzień. Jeżeli krwawienie u pacjenta nie ustępuje, dawkę można zwiększyć do 100 j./kg mc. podawanych codziennie lub stopniowo ją zmniejszać^[1].
  • Leczenie profilaktyczne krwawień u pacjentów z wysokim mianem inhibitorów w trakcie indukcji stanu tolerancji immunologicznej (ITI): FEIBA NF można podawać jednocześnie z koncentratami czynnika VIII, w dawkach 50-100 j./kg mc. dwa razy na dobę, aż miano inhibitora obniży się do <2 j.B.^[1].

Monitorowanie leczenia

W przypadku niedostatecznej odpowiedzi na leczenie produktem leczniczym FEIBA NF zaleca się oznaczenie liczby płytek krwi, ponieważ wystarczająca ilość czynnościowo sprawnych płytek jest niezbędna do skuteczności produktu FEIBA NF^[1]. Badania układu krzepnięcia takie jak: czas krzepnięcia krwi (WBCT), tromboelastogram (TEG, r-wskaźnik) i czas krzepnięcia kaolinowo-kefalinowy (aPTT) zwykle pokazują tylko niewielkie skrócenie i niekoniecznie odzwierciedlają poprawę kliniczną^[1].

Sposób podawania

Produkt leczniczy FEIBA NF musi być podawany we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji dożylnej. Szybkość podawania powinna zapewniać komfort dla pacjenta i nie powinna przekraczać maksymalnej szybkości 2 j./kg mc. na minutę^[1]. Przed podaniem należy ogrzać lek do temperatury pokojowej lub temperatury ciała, jeśli jest to konieczne^[2]. Lek FEIBA NF należy przygotować wyłącznie bezpośrednio przed podaniem. Przygotowany roztwór należy użyć natychmiast^[2].

Przeciwwskazania

W następujących sytuacjach nie wolno stosować produktu leczniczego FEIBA NF, jeżeli istnieje możliwość zastosowania innego leczenia^[1]:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych
• Rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC)
• Ostra zakrzepica lub zator (w tym zawał mięśnia sercowego)

Słownik pojęć

• Hemofilia – genetyczne zaburzenie krzepnięcia krwi, które powoduje nadmierne krwawienia.
• Inhibitor – substancja, która hamuje działanie enzymów lub innych białek.
• Rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe (DIC) – stan, w którym dochodzi do nadmiernego krzepnięcia krwi w naczyniach krwionośnych.
• Zakrzepica – tworzenie się skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych.
• Zator – blokada naczynia krwionośnego przez skrzep krwi lub inne substancje.

Podsumowanie