Jak prawidłowo dawkować lek Diphergan?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie w odczynach alergicznych
• Zapobieganie objawom choroby lokomocyjnej
• Premedykacja
• Stosowanie u dzieci
• Przyjęcie większej dawki
• Pominięcie dawki
• Przerwanie przyjmowania leku
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wprowadzenie

Lek Diphergan jest stosowany w leczeniu objawowym stanów alergicznych, jako środek przeciwwymiotny oraz w premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Dawkowanie w odczynach alergicznych

Diphergan jest stosowany w leczeniu objawowym stanów alergicznych górnych dróg oddechowych i skóry, takich jak alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pokrzywka oraz reakcje anafilaktyczne na leki i obce białka^[1]. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta:

• Dorośli, w tym osoby w podeszłym wieku i dzieci w wieku od 10 lat: początkowo 10 mg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę zwiększa się stopniowo do dawki optymalnej dla pacjenta, maksymalnie do 20 mg 3 razy na dobę^[1].
• Dzieci w wieku od 5 do 10 lat: 10 do 25 mg jednorazowo lub 5 do 10 mg 2 razy na dobę; maksymalnie 25 mg na dobę^[1].

Zapobieganie objawom choroby lokomocyjnej

Diphergan jest również stosowany jako środek przeciwwymiotny, np. w kinetozie (chorobie lokomocyjnej)^[2]. Dawkowanie w tym przypadku jest następujące:

• Dorośli, w tym osoby w podeszłym wieku i dzieci w wieku od 10 lat: 20 do 25 mg na noc przed podróżą. W razie potrzeby dawkę powtórzyć po 6 – 8 godzinach^[2].
• Dzieci w wieku od 5 do 10 lat: 10 mg na noc przed podróżą. W razie potrzeby dawkę powtórzyć po 6 – 8 godzinach^[2].

Premedykacja

Diphergan może być stosowany jako lek wspomagający do przedoperacyjnego uspokojenia chorych w chirurgii i położnictwie^[1]. Dawkowanie w premedykacji jest następujące:

• Dorośli i dzieci w wieku od 10 lat: 25 do 50 mg na godzinę przed zabiegiem^[1].
• Dzieci w wieku od 5 do 10 lat: 20 do 25 mg na godzinę przed zabiegiem^[1].

Stosowanie u dzieci

Diphergan nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 5 lat ze względu na moc i postać – tabletka drażowana 10 mg. Dla tej grupy wiekowej prometazyna dostępna jest w postaci syropu Diphergan^[1]. Stosowanie u dzieci w wieku od 2 do 5 lat powinno odbywać się wyłącznie w postaci syropu^[2].

Przyjęcie większej dawki

W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki leku Diphergan należy natychmiast porozumieć się z lekarzem lub zgłosić do izby przyjęć w najbliższym szpitalu^[2]. Objawy przedawkowania mogą obejmować pobudzenie, ataksję, zaburzenia koordynacji, atetozę, omamy, senność, śpiączkę, drgawki oraz tachykardię^[1].

Pominięcie dawki

Jeśli dawka została pominięta:

• W leczeniu alergii, należy ją przyjąć najszybciej jak to jest możliwe i kontynuować wcześniejsze dawkowanie^[2].
• W stanach niepokoju i bezsenności, pominiętą dawkę należy opuścić, a kolejną zażyć następnego dnia wieczorem^[2].

Nie należy stosować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki^[2].

Przerwanie przyjmowania leku

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki^[2].

Słownik pojęć

• Prometazyna – substancja czynna leku Diphergan, działająca przeciwhistaminowo, uspokajająco i przeciwwymiotnie.
• Fenotiazyny – grupa leków stosowanych m.in. w leczeniu alergii i jako środki uspokajające.
• IMAO – inhibitory monoaminooksydazy, grupa leków stosowanych w leczeniu depresji.
• Ataksja – zaburzenie koordynacji ruchowej.
• Atetoza – mimowolne, powolne ruchy kończyn.
• Tachykardia – przyspieszone bicie serca.
• Hipotonia – obniżenie ciśnienia krwi.
• Reakcje pozapiramidowe – zaburzenia ruchowe spowodowane działaniem leków na układ nerwowy.

Podsumowanie

Diphergan jest lekiem przeciwhistaminowym stosowanym w leczeniu objawowym stanów alergicznych, jako środek przeciwwymiotny oraz w premedykacji. Dawkowanie leku zależy od wieku pacjenta i rodzaju schorzenia. Ważne jest, aby stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza i unikać przedawkowania. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku