Co to jest łuszczyca?

Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną skóry dotyczącą około 1–3% populacji ogólnej. U około 30% pacjentów w trakcie trwania choroby występują również objawy łuszczycowego zapalenia stawów (ŁZS). Łuszczyca jest chorobą istotnie obniżającą jakość życia, wpływającą negatywnie na wszystkie aspekty życia codziennego i relacje z innymi ludźmi. Powoduje poczucie stygmatyzacji i nierzadko przyczynia się do powstania zaburzeń lękowych, depresji i nałogów. Zwraca się także uwagę, że łuszczyca predysponuje nie tylko do rozwoju ŁZS, lecz także szeregu innych schorzeń ogólnoustrojowych, w tym powikłań sercowo-naczyniowych, zaburzeń gospodarki lipidowej i ostatecznie może doprowadzić do zespołu metabolicznego. Wyróżnia się dwa podstawowe typy łuszczycy: typ I, który rozpoczyna się zwykle przed 40 rokiem życia oraz typ II, który ma swój początek między 50 a 70 rokiem życia [1].

Jak rozpoznać łuszczycę?

Pierwotny wykwit łuszczycy przypomina grudkę o barwie czerwonobrunatnej, która złuszcza się drobnymi płatami. Jeśli chodzi o późniejsze (bardzo rozwinięte wykwity), to osiągają one wielkość kilku centymetrów i są pokryte tak zwanymi blaszkami łuszczycowymi o dużych rozmiarach. Zmiany mogą być umiejscowione w różnych obszarach ciała, ale najczęściej pojawiają się w okolicy kolan, łokci i skóry głowy. W niektórych przypadkach (jak wspomniano wyżej) łuszczyca może obejmować stawy – są to jedyne narządy wewnętrzne, które mogą zostać zaatakowane przez chorobę [2].

Jak leczy się łuszczycę?

Przede wszystkim, w razie wystąpienia niepokojących zmian należy zgłosić się do dermatologa. W przypadkach kiedy łuszczyca obejmuje mniej niż 10 procent powierzchni ciała, stosuje się leczenie miejscowe. W tym celu stosuje się [3]:

• kwas salicylowy i mocznik – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiając przenikanie innych środków leczniczych;
• cygnolina;
• pochodne witaminy D (kalcypotriol, takalcytol);
• miejscowe glikokortykosteroidy – mają właściwości przeciwzapalne i powodują istotną poprawę, jednak ich długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia nieodwracalnych działań niepożądanych, takich jak zaniki skóry;
• leki biologiczne;
• leki z grupy inhibitorów kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus) – znajdują się w maściach na łuszczycę, które stosuje się na zmiany zlokalizowane na twarzy.

W cięższych przypadkach łuszczycy, oprócz leczenia miejscowego, stosuje się również leczenie uogólnione, które obejmuje: fototerapię, fotochemioterapię, metotreksat, cyklosporynę, leki z grupy retinoidów.

Jakie maści na łuszczycę bez recepty?

Najważniejszy w leczeniu jest odpowiednio dopasowany lek – robi to oczywiście dermatolog. Konieczne jest także zadbanie o właściwą pielęgnację skóry, poprzez stosowanie maści i kremów na łuszczycę, które dostępne są bez recepty.

Mediderm, krem

Linomag, maść

Hasceral, maść

Podsumowanie

Łuszczyca jest przewlekłą chorobą, która niestety nawraca. Nie ma na dzień dzisiejszy możliwości całkowitego jej wyleczenia. Jednak zachowanie odpowiedniego trybu życia, stosowanie maści na łuszczycę i właściwej pielęgnacji skóry może znacząco przedłużyć okres bez zaostrzeń choroby.