Deksamfetamina, metylofenidat i lisdeksamfetamina to leki stosowane w ADHD, różniące się m.in. długością działania i profilem bezpieczeństwa.
Podstawowe podobieństwa między deksamfetaminą, metylofenidatem i lisdeksamfetaminą
Wszystkie trzy substancje czynne – deksamfetamina, metylofenidat i lisdeksamfetamina – należą do grupy leków psychostymulujących wykorzystywanych w leczeniu ADHD. Ich działanie opiera się na pobudzaniu ośrodkowego układu nerwowego, co przekłada się na poprawę koncentracji, zmniejszenie impulsywności oraz ograniczenie nadmiernej aktywności ruchowej123. Substancje te są zalecane w ramach kompleksowego programu terapeutycznego, który obejmuje również wsparcie psychologiczne, edukacyjne i społeczne456.
- Stosowane są głównie u dzieci i młodzieży z ADHD, ale niektóre z nich mają także zastosowanie u dorosłych786.
- Wszystkie wymagają indywidualnego dopasowania dawki i ścisłego monitorowania efektów leczenia oraz działań niepożądanych91011.
- Nie są odpowiednie dla wszystkich pacjentów z ADHD – decyzję o rozpoczęciu terapii podejmuje lekarz po dokładnej ocenie stanu zdrowia456.
Wskazania – kiedy stosuje się te substancje czynne?
Deksamfetamina, metylofenidat i lisdeksamfetamina są stosowane przede wszystkim w leczeniu ADHD, jednak istnieją między nimi istotne różnice w zakresie wskazań oraz docelowych grup pacjentów. Deksamfetamina i lisdeksamfetamina są zwykle zarezerwowane dla dzieci i młodzieży, u których wcześniejsze leczenie metylofenidatem nie przyniosło wystarczających rezultatów46. Metylofenidat jest natomiast lekiem pierwszego wyboru w leczeniu ADHD zarówno u dzieci, jak i dorosłych58.
- Deksamfetamina – stosowana u dzieci i młodzieży od 6 do 17 lat, zwłaszcza gdy leczenie metylofenidatem nie było skuteczne4.
- Metylofenidat – szeroko stosowany u dzieci od 6. roku życia, młodzieży oraz dorosłych; dostępny w różnych postaciach (tabletki, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu)578.
- Lisdeksamfetamina – stosowana u dzieci powyżej 6. roku życia, głównie gdy inne leczenie okazało się nieskuteczne; może być kontynuowana u dorosłych, jeśli przynosi korzyści6.
Mechanizm działania i wpływ na organizm
Pod względem mechanizmu działania, wszystkie trzy substancje zwiększają poziom neuroprzekaźników w mózgu, takich jak dopamina i noradrenalina, co pomaga w poprawie koncentracji, redukcji impulsywności i nadpobudliwości123. Metylofenidat blokuje wychwyt zwrotny tych neuroprzekaźników, natomiast deksamfetamina i jej pochodne (w tym lisdeksamfetamina) dodatkowo nasilają ich uwalnianie13. Lisdeksamfetamina jest tzw. prolekiem – jej działanie pojawia się dopiero po przekształceniu w organizmie do aktywnej deksamfetaminy3.
- Deksamfetamina – działa szybko, efekt pojawia się w ciągu około 1,5 godziny od podania, utrzymuje się przez 8–12 godzin w zależności od dawki i postaci12.
- Metylofenidat – dostępny w postaci o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu; efekt utrzymuje się od kilku do kilkunastu godzin w zależności od preparatu1314.
- Lisdeksamfetamina – początek działania pojawia się po kilku godzinach, a efekt utrzymuje się nawet do 13–14 godzin po podaniu3.
Różnice farmakokinetyczne
Najważniejsze różnice dotyczą sposobu wchłaniania, długości działania i metabolizmu. Lisdeksamfetamina jest przekształcana w organizmie do aktywnej deksamfetaminy, dzięki czemu jej działanie jest bardziej przewidywalne i dłuższe15. Metylofenidat i deksamfetamina są wydalane głównie z moczem, a ich metabolizm może być uzależniony od pH moczu1213.
Przeciwwskazania i środki ostrożności – podobieństwa i różnice
Wszystkie trzy substancje mają zbliżone przeciwwskazania do stosowania. Nie powinny być podawane osobom z nadwrażliwością na substancję czynną, jaskrą, ciężkimi chorobami serca, umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem, niektórymi zaburzeniami psychicznymi (np. niekontrolowaną depresją, psychozą, chorobą afektywną dwubiegunową), zespołem Tourette’a, a także podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów MAO lub w ciągu 14 dni od ich odstawienia161718.
- Deksamfetamina i lisdeksamfetamina – przeciwwskazane także u osób z zaawansowaną miażdżycą naczyń, niektórymi zaburzeniami naczyń mózgowych oraz przy ryzyku nadużywania leków1618.
- Metylofenidat – nie powinien być stosowany także u osób z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, a w niektórych postaciach nie jest zalecany dla osób starszych1719.
Środki ostrożności
W trakcie leczenia każdą z tych substancji konieczne jest regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego, tętna, masy ciała, apetytu oraz objawów psychiatrycznych202122. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z zaburzeniami serca, chorobami naczyń mózgowych, padaczką, tendencją do nadużywania leków, a także u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową czy zespołem Tourette’a232425.
Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów
W przypadku wszystkich trzech substancji istnieją podobne zalecenia dotyczące bezpieczeństwa u dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz osób prowadzących pojazdy. Nie zaleca się stosowania żadnej z tych substancji u dzieci poniżej 6. roku życia, gdyż nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności w tej grupie wiekowej262728. W przypadku osób starszych również nie zaleca się ich stosowania ze względu na brak danych o bezpieczeństwie2928.
- Kobiety w ciąży – nie zaleca się stosowania żadnej z tych substancji, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu303132.
- Karmienie piersią – wszystkie trzy substancje przenikają do mleka matki; stosowanie nie jest zalecane, szczególnie w przypadku lisdeksamfetaminy333132.
- Osoby prowadzące pojazdy – każda z substancji może powodować zawroty głowy, senność lub zaburzenia widzenia, dlatego zaleca się ostrożność przy prowadzeniu pojazdów343536.
- Osoby z niewydolnością nerek lub wątroby – u tych pacjentów zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy stosowaniu deksamfetaminy i lisdeksamfetaminy, gdzie może być konieczne zmniejszenie dawki3728.
Tabela porównawcza – najważniejsze różnice i podobieństwa
| Substancja czynna | Najważniejsze wskazania | Stosowanie u dzieci | Stosowanie w ciąży | Stosowanie u kierowców |
|---|---|---|---|---|
| Deksamfetamina | ADHD u dzieci i młodzieży, zwłaszcza po nieskuteczności metylofenidatu | Od 6. roku życia do 17 lat | Nie zaleca się | Zachować ostrożność; może powodować zawroty głowy, senność |
| Metylofenidat | ADHD u dzieci, młodzieży i dorosłych | Od 6. roku życia | Nie zaleca się | Zachować ostrożność; możliwe zawroty głowy, zaburzenia widzenia |
| Lisdeksamfetamina | ADHD u dzieci powyżej 6. roku życia, gdy inne leczenie jest nieskuteczne; kontynuacja u dorosłych | Od 6. roku życia | Nie zaleca się | Zachować ostrożność; możliwe zaburzenia równowagi i widzenia |
Deksamfetamina, metylofenidat i lisdeksamfetamina – co wybrać?
Wszystkie trzy substancje wykazują podobną skuteczność w leczeniu ADHD, jednak różnią się długością działania, profilem bezpieczeństwa i grupą docelową. Metylofenidat jest lekiem pierwszego wyboru, natomiast deksamfetamina i lisdeksamfetamina są stosowane, gdy wcześniejsze leczenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Wybór odpowiedniej terapii zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta, wieku, wcześniejszych doświadczeń z leczeniem oraz obecności innych schorzeń. Każda z tych substancji wymaga ścisłego monitorowania efektów oraz możliwych działań niepożądanych, a decyzję o jej wdrożeniu podejmuje lekarz na podstawie szczegółowej oceny klinicznej456.


















