Amiodaron to skuteczna substancja czynna stosowana w leczeniu poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza gdy inne leki okazują się nieskuteczne lub nie mogą być zastosowane. Wyróżnia się działaniem stabilizującym rytm serca i jest dostępny w postaci tabletek oraz roztworu do wstrzykiwań. Ze względu na możliwe działania niepożądane oraz ryzyko interakcji z innymi lekami, jego stosowanie wymaga ścisłego nadzoru lekarza.

Jak działa amiodaron?

Amiodaron należy do grupy leków przeciwarytmicznych klasy III. Jego głównym zadaniem jest przywracanie i utrzymanie prawidłowego rytmu serca u osób z poważnymi zaburzeniami rytmu. Działa poprzez wydłużenie czasu, w którym serce się kurczy, co pomaga zapobiegać niebezpiecznym arytmiom12.

Dostępne postacie i dawki amiodaronu

  • Tabletki powlekane: 200 mg amiodaronu chlorowodorku w jednej tabletce34.
  • Roztwór do wstrzykiwań lub koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji: 50 mg/ml, 30 mg/ml (w ampułkach 3 ml lub 10 ml, różne stężenia zależnie od produktu)567.

Amiodaron może być podawany samodzielnie lub – w szczególnych przypadkach – w połączeniu z innymi substancjami czynnymi, jeśli lekarz uzna to za konieczne5.

Najważniejsze wskazania do stosowania amiodaronu

  • Leczenie zaburzeń rytmu serca w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a8.
  • Migotanie i trzepotanie przedsionków, gdy inne leki nie mogą być zastosowane8.
  • Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu, takich jak częstoskurcz komorowy czy migotanie komór, gdy inne leki nie przynoszą efektu8.

Podstawowe informacje o dawkowaniu

Najczęściej leczenie rozpoczyna się od dawki nasycającej – zwykle 600 mg na dobę (czyli 3 razy po 200 mg) przez około tydzień, a następnie przechodzi się na dawkę podtrzymującą, która zwykle wynosi od 100 do 200 mg na dobę9. Dawkowanie dobierane jest indywidualnie przez lekarza.

Przeciwwskazania do stosowania amiodaronu

W niektórych nagłych sytuacjach (np. resuscytacja) lekarz może podjąć decyzję o zastosowaniu amiodaronu pomimo przeciwwskazań10.

Profil bezpieczeństwa i środki ostrożności

Amiodaron nie jest zalecany dla kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, ponieważ może negatywnie wpływać na dziecko11. Nie powinien być także stosowany u dzieci i młodzieży, ponieważ brak jest danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania w tej grupie9.

U osób starszych i pacjentów z zaburzeniami pracy nerek lub wątroby konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności oraz regularne monitorowanie parametrów zdrowotnych12. Amiodaron nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ale w przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy zachować ostrożność11.

Co warto wiedzieć o przedawkowaniu?

Przedawkowanie amiodaronu może prowadzić do poważnych problemów, takich jak znaczne zwolnienie pracy serca, blok serca, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes, spadek ciśnienia czy uszkodzenie wątroby. W razie przedawkowania niezbędna jest fachowa pomoc medyczna i leczenie objawowe13.

Najważniejsze interakcje amiodaronu

Wszystkie leki i suplementy powinny być zgłaszane lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem14.

Najczęstsze działania niepożądane

  • Bradykardia (spowolnienie pracy serca)
  • Zaburzenia rytmu serca
  • Problemy z tarczycą (nadczynność lub niedoczynność)
  • Nudności, zaburzenia smaku
  • Zmiany w wynikach badań wątroby
  • Nadwrażliwość na światło słoneczne
  • Zmiany skórne (przebarwienia, wysypki)
  • Problemy ze wzrokiem (mikrozłogi w rogówce, zaburzenia widzenia)

Pełna lista możliwych działań niepożądanych dostępna jest w szczegółowej charakterystyce produktu15.

Mechanizm działania amiodaronu

Amiodaron działa poprzez blokowanie kanałów potasowych w sercu, co prowadzi do wydłużenia czasu przewodzenia impulsów w mięśniu sercowym. Dodatkowo blokuje również kanały sodowe i wapniowe oraz działa na receptory adrenergiczne, dzięki czemu zwalnia pracę serca i stabilizuje jego rytm12.

Stosowanie amiodaronu w ciąży

Stosowanie amiodaronu w czasie ciąży jest przeciwwskazane, chyba że lekarz uzna, że korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu11.

Stosowanie u dzieci

Amiodaron nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży, ze względu na brak wystarczających danych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie wiekowej9.

Stosowanie amiodaronu a prowadzenie pojazdów

Amiodaron nie powinien wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn, ale jeśli pojawią się działania niepożądane, które mogą zaburzać koncentrację lub widzenie, należy zachować szczególną ostrożność11.

Amiodaron – porównanie substancji czynnych

Amiodaron, dronedaron i flekainid to leki przeciwarytmiczne o odmiennych wskazaniach, mechanizmach działania i bezpieczeństwie stosowania w różnych grupach pacjentów. Porównywane substancje czynne – p...

czytaj więcej ❯❯
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amiokordin, 50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml roztworu zawiera 50 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum), co odpowiada 47,33 mg amiodaronu. 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku, co odpowiada 141,98 mg amiodaronu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 1 ml roztworu zawiera 20,2 mg alkoholu benzylowego, 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 60,6 mg alkoholu benzylowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań Przezroczysty, lekko żółty, roztwór
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Amiodaron podaje się dożylnie, jeśli konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub jeśli podawanie doustne leku nie jest możliwe. Leczenie groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca: zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, jeśli inne leki nie mogą być zastosowane komorowe zaburzenia rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), jeśli inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Lek należy stosować w infuzji dożylnej. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej, amiodaron należy podawać przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć niepożądanych reakcji w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści krążeniowej, amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, jeśli inne leki są nieskuteczne, wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, prowadząc ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne. Stosowana dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Za wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjentów z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, wstrzyknięcie dawki amiodaronu powinno trwać minimum 3 minuty.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Produkt leczniczy Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, wykazuje niezgodność z fizjologicznym roztworem sodu chlorku i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować. Infuzja dożylna Dawka nasycająca: zwykle dawka nasycająca wynosi 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% roztworu glukozy w infuzji trwającej od 20 minut do 2 godzin. Infuzję można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość infuzji należy ustalić na podstawie uzyskanego skutku działania leku. Działanie terapeutyczne pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji. Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki 1200 mg/24 godziny) w infuzji w 250 ml 5% roztworu glukozy przez kilka dni.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    W każdym przypadku należy dążyć do podawania minimalnej skutecznej dawki. Zmiana z podawania dożylnego na doustne: gdy tylko zostanie uzyskany pożądany skutek terapeutyczny należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200 mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie należy zmniejszać stopniowo. Dawkowanie w nagłych sytuacjach: stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Amiokordin w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć dożylne podanie dodatkowej dawki amiodaronu, wynoszącej 150 mg (lub 2,5 mg/kg). Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu Amiokordin noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (szczegółowe informacje w punkcie 4.4).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Niezgodności farmaceutyczne – patrz punkt 6.2.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca (ryzyko zahamowania czynności węzła) Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem Blok dwu–lub trójwiązkowy, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym Jednoczesne stosowanie z innymi lekami, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5) Choroby tarczycy Ciąża Okres karmienia piersi? Zapaść krążeniowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze Dożylne podanie leku jest przeciwwskazane w przypadku niedociśnienia, ciężkiej niewydolności układu oddechowego, kardiomiopatii zastoinowej lub niewydolności serca (możliwe zaostrzenie) Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, podawanie dożylne amiodaronu jest przeciwwskazane u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat Powyższe przeciwwskazania nie mają zastosowania, jeśli amiodaron jest stosowany w oddziale intensywnej terapii, w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu migotania komór, jeśli defibrylacja nie jest skuteczna.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Amiodaron może być podawany dożylnie wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). W przypadku, gdy tylko jest to możliwe, amiodaron podawany dożylnie należy stosować przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, niewyrównanej lub ciężkiej niewydolności serca. Szczegółowe informacje dotyczące wstrzyknięć dożylnych Ze względu na ryzyko zaburzeń hemodynamicznych (ciężkie niedociśnienie, zapaść krążeniowa) wstrzyknięcie dożylne nie jest zalecane rutynowo. Jeśli tylko jest to możliwe, preferowana jest infuzja dożylna.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne, wyłącznie w oddziale intensywnej terapii, gdzie stan pacjenta jest ciągle monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). Dawka wynosi około 5 mg na kg masy ciała. Amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg), ze względu na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej. Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji), z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie świadczą o zatruciu amiodaronem. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje małą aktywność wywoływania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ciężka bradykardia i blok serca (patrz punkt 4.5) Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV. Pacjentom stosującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć stosowanie schematu zawierającego sofosbuwir. Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po zastosowaniu amiodaronu drogą dożylną.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu (objawy kliniczne ustępują zazwyczaj po upływie 3 do 4 tygodni, z następową stopniową poprawą wyników badań radiologicznych oraz badań czynnościowych płuc, w okresie kilku miesięcy). Należy rozważyć także rozpoczęcie stosowania kortykosteroidów. Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Może być to związane z interakcją tlenu podawanego w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8). Znieczulenie (patrz punkty 4.5 i 4.8) Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym ciężkiej niewydolności komórek wątrobowych lub niewydolności wątroby, czasami prowadzących do zgonu) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą one wystąpić zarówno podczas stosowania doustnego, jak i dożylnego oraz w ciągu 24 godzin od dożylnego podania amiodaronu.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą mieć niewielkie nasilenie (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu amiodaronu. Zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem. Ciężkie reakcje skórne Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (SJS - Stevens-Johnson syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i ból stawów) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN - Toxic Epidermal Necrolysis) (ciężka, gwałtownie przebiegająca choroba, objawiająca się pękającymi olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka oraz gorączką), lub pęcherzowego zapalenia skóry i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do zgonu. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści wapnia zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię. P przeszczep serca W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PGD, ang. Primary Graft Dysfunction).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD) jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca, które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być nieodwracalna. U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dlatego też, nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1 i 5.2. Produkt Amiokordin w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy o stężeniu 20 mg/ml (patrz punkt 6.1).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ponieważ alkohol benzylowy u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat może powodować reakcje toksyczne i alergiczne, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu w tych grupach wiekowych. Po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten konserwant donoszono o występowaniu „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych” (ang. „gasping syndrome”), zakończonego zgonem u noworodków (dzieci przed ukończeniem pierwszego miesiąca życia). Objawy obejmują nagłe wystąpienie „zespołu śmiertelnych zaburzeń oddechowych”, niedociśnienia tętniczego, bradykardii i zapaści sercowo-krążeniowej. Specjalne ostrzeżenia dotyczące niektórych składników leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, zawiera 20,2 mg alkoholu benzylowego w każdym ml roztworu. 3 ml roztworu (1 ampułka) zawiera 60,6 mg alkoholu benzylowego. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne. Dożylne podawanie alkoholu benzylowego noworodkom wiąże się z ryzykiem ciężkich działań niepożądanych i śmierci (tzw.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    „gasping syndrome”). Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana. U małych dzieci istnieje zwiększone ryzyko z powodu kumulacji. Dodatkowe informacje znajdują się powyżej (patrz punkt 4.4 ,,Dzieci i młodzież''). Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, z powodu ryzyka kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna). Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem produktu leczniczego, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Do tych leków należą: leki przeciwarytmiczne klasy IA (np.: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), sotalol, bretylium, beprydyl, podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana pozajelitowo), leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol, preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, winkamina, cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne. Leki wydłużające odstęp QT Podczas jednoczesnego podawania amiodaronu i leków o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka u danego pacjenta, ponieważ może zwiększyć się ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.4). Należy monitorować stan pacjenta, aby stwierdzić, czy nie wystąpiło wydłużenie odstępu QT. U pacjentów otrzymujących amiodaron należy unikać podawania fluorochinolonów. Leki zwalniające rytm serca, wywołujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów wapnia spowalniających rytm serca (werapamil, diltiazem) mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia. Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4) Jednoczesne podawanie amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do poważnej, objawowej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego ich stosowania zaleca się uważne monitorowanie pracy serca pacjenta (patrz punkt 4.4). Leki mogące wywołać hipokaliemię Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami: drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes - należy stosować leki przeczyszczające z innej grupy.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w skojarzeniu z amiodaronem: leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy (gliko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana dożylnie. Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy uzupełnić niedobór potasu oraz należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można podawać magnez w infuzji dożylnej). Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie reagująca na podanie atropiny), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ leku Amiokordin na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać narażenie na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem. Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia organizmu na te substraty.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Glikozydy naparstnicy Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania - zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne). Dodatkowo możliwe jest zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu ze względu na zmniejszenie klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Należy obserwować pacjenta, aby stwierdzić, czy nie występują objawy kliniczne toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie substratów izoenzymu CYP2C9 w osoczu, takich jak warfaryna lub fenytoina, przez hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450. Warfaryna Skojarzenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, powodując ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. Fenytoina Skojarzenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołując objawy neurologiczne. Należy ściśle monitorować stan kliniczny pacjenta i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Substraty CYP2D6 Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu. Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie ich toksyczności. Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. Statyny Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem. Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Amiokordin Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać narażenie na amiodaron. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku grejpfrutowego oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Karmienie piersi? Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Płodność Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Na podstawie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania nie stwierdzono, aby amiodaron powodował zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz zgodnie z następującą częstością występowania: bardzo często ≥1/10 często ≥1/100 do <1/10 niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100 rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000 bardzo rzadko <1/10 000 częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza Zaburzenia serca Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana Bardzo rzadko: znaczna bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające zakończenia leczenia amiodaronem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem akcji serca (patrz punkty 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: częstoskurcz typu torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo rzadko: nudności Częstość nieznana: zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: reakcje niepożądane w miejscu podania leku, takie jak: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: izolowane, zazwyczaj umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (1,5 do 3 razy powyżej górnego zakresu normy), występujące na początku leczenia (mogące powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie), ostre zaburzenia czynności wątroby z dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami zakończona zgonem (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego). Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Częstość nieznana: nadczynność tarczycy Zaburzenia układu nerwowego Bardzo rzadko: nieznaczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (rzekomy guz mózgu), ból głowy Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Częstość nieznana: ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia Bardzo rzadko: śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4), ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami zakończone zgonem (patrz punkt 4.4 i 4.5), skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej (zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często: wyprysk Bardzo rzadko: nadmierna potliwość Częstość nieznana: pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) lub zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS) Zaburzenia naczyniowe Często: obniżenie ciśnienia tętniczego, zwykle umiarkowane i przemijające - donoszono o przypadkach ciężkiego niedociśnienia tętniczego lub zapaści krążeniowej w następstwie przedawkowania leku lub zbyt szybkiego podania Bardzo rzadko: nagłe zaczerwienienie twarzy Zaburzenia oka Częstość nieznana: neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt 4.4) Zaburzenia psychiczne Często: zmniejszone libido Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), omamy Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Częstość nieznana: pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4) Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Nie ma dostępnych danych dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą dożylną. Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą doustną. Może wystąpić bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo – komorowy, częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, niewydolność krążenia, a także obniżenie ciśnienia i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej, leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (klasa III wg podziału Vaughana Williamsa). Zwolnienie czynności serca na skutek zmniejszenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie blokujące receptory alfa- i beta-adrenergiczne. Zwolnienie przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym, przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym - im szybszy rytm serca, tym działanie bardziej nasilone; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo-komorowych. Brak ujemnego działania inotropowego.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo stosowania amiodaronu oceniono u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. Następujące dawki leku zostały zastosowane w klinicznych badaniach pediatrycznych: Podanie dożylne: dawka nasycająca: 5 mg/kg mc. podana w czasie od 20 minut do 2 godzin, dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc./dobę podana w infuzji ciągłej trwającej od kilku godzin do kilku dni. W razie konieczności, można rozpocząć jednoczesne leczenie amiodaronem podawanym doustnie. Stosowanie amiodaronu w resuscytacji krążeniowo-oddechowej Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnego stosowania amiodaronu u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych w mechanizmie migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, oceniano w dwóch badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem podwójnie ślepej próby: w badaniu ARREST (porównanie amiodaronu z placebo) oraz badaniu ALIVE (porównanie amiodaronu z lidokainą).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Pierwszorzędowym punktem końcowym w obu badaniach było przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala. W badaniu ARREST 504 pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w mechanizmie migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornych na trzykrotną lub większą liczbę defibrylacji i adrenalinę, poddano randomizacji do zastosowania amiodaronu w dawce 300 mg, rozpuszczonego w 20 ml 5% glukozy, podanego w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów) lub placebo (258 pacjentów). Wśród 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala, zastosowanie amiodaronu w istotny sposób zwiększało szansę na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 44% pacjentów w grupie, w której zastosowano amiodaron, w porównaniu do 34% w grupie, w której stosowano placebo [p=0,03].
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Po dokonaniu korekty względem innych niezależnych czynników rokowniczych, skorygowana wartość ilorazu szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wyniosła 1,6 dla amiodaronu w porównaniu z grupą placebo (95% przedział ufności, 1,1 do 2,4; p=0,02). W grupie, w której stosowano amiodaron odnotowano częstsze występowanie niedociśnienia (59% wobec 25%, p=0,04) i bradykardii (41% wobec 25%, p=0,004) niż w grupie placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzykrotną defibrylację, podaniem adrenaliny z następową, kolejną defibrylacją lub z nawrotem migotania komór po początkowej, skutecznej defibrylacji, zostało poddanych randomizacji do grup, w których stosowano amiodaron (5 mg/kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy) z placebo odpowiadającym lidokainie lub lidokainę (1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml) z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zwierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Spośród 347 pacjentów włączonych do badania, w przypadku podania amiodaronu uzyskano istotne zwiększenie szansy skutecznej resuscytacji i przyjęcia do szpitala: 22,8% pacjentów w grupie, w której stosowano amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) i 12% w grupie, w której stosowano lidokainę (20 spośród 167 pacjentów) [p=0,009]. Po dokonaniu korekty względem innych czynników, mogących wpływać na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowana wartość ilorazu szans na przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala u pacjentów otrzymujących amiodaron, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi lidokainę, wyniosła 2,49 (95% przedział ufności, 1,28 do 4,85; p=0,007). Nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, lub w zakresie odsetka pacjentów, którzy otrzymali dodatkowo lidokainę w próbie otwartej.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów, takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% zwiększenie stężenia kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Stężenie amiodaronu podawanego dożylnie bardzo szybko zmniejsza się we krwi, z dużym wysyceniem tkanek. Maksymalne działanie we krwi występuje po około 15 minutach i utrzymuje się przez okres około 4 godzin. Złożona farmakokinetyka amiodaronu nie została całkowicie wyjaśniona. Głównym metabolitem jest deetyloamiodaron. Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (> 95%).
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wydalany jest głównie z kałem i w niewielkiej ilości z moczem. Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens z osocza przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin. Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym sugeruje znaczne rozmieszczenie tkankowe. Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wyniósł w przybliżeniu 11 godzin. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W 2-letnim badaniu rakotwórczości u szczurów, zaobserwowano u obu płci istotny klinicznie wpływ amiodaronu na wzrost guzów pęcherzykowych tarczycy [gruczolaki i (lub) raki]. Ponieważ nie stwierdzono mutagennego działania amiodaronu, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego (dziedzicznych zmian w ekspresji genów nie wynikających ze zmian w sekwencji DNA) niż działania genotoksycznego. U myszy nie zaobserwowano raka, jednak pojawił się zależny od dawki pęcherzykowy rozrost tarczycy. Wystąpienie tych objawów w tarczycach szczurów i myszy najprawdopodobniej wiązało się z wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych wyników w odniesieniu do ludzi jest małe.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Alkohol benzylowy Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt leczniczy nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem leków wymienionych w punkcie 6.6. Stosowanie materiałów medycznych z plastiku zawierających DEHP (2-dwuetyloheksyloftalan), w obecności roztworu amiodaronu do podawania dożylnego, może prowadzić do uwalniania DEHP. W celu minimalizowania narażenia pacjenta na DEHP zaleca się wykonanie końcowego rozcieńczenia amiodaronu przed infuzją i podawanie leku stosując zestawy niezawierające DEHP. Produkt leczniczy Amiokordin podawany dożylnie wykazuje także niezgodność z fizjologicznym roztworem sodu chlorku i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować.
  • CHPL leku Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułki z bezbarwnego szkła z czerwonym pierścieniem, w tekturowym pudełku. 5 ampułek po 3 ml 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań dotyczących usuwania. Instrukcje dotyczące przygotowania i obchodzenia się z produktem leczniczym: Produkt leczniczy Amiokordin, roztwór do wstrzykiwań, można mieszać jedynie z 5% roztworem glukozy. Należy podawać dożylnie w ciągu minimum 3 minut. Dawkę nasycającą we wlewie dożylnym należy podawać w 250 ml 5% glukozy przez czas od 20 minut do 2 godzin. Dawkę podtrzymującą we wlewie dożylnym należy podawać w 250 ml 5% glukozy. Wlewy dożylne należy podawać przy użyciu pompy objętościowej poprzez centralny cewnik żylny.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum). Jedna ampułka (3 ml) zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: alkohol benzylowy. Jedna ampułka (3 ml) zawiera 60 mg alkoholu benzylowego (patrz punkt 4.4). Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania Amiodaron podaje się dożylnie w sytuacjach, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub gdy podawanie doustne leku nie jest możliwe. Leczenie groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca: zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane komorowe zaburzenia rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Cordarone, roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie w ośrodkach intensywnej opieki dysponujących możliwością monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Lek należy stosować w infuzji dożylnej. W przypadku infuzji ciągłej lub powtarzanej amiodaron należy podawać przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć niepożądanych reakcji w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści krążeniowej amiodaron we wstrzyknięciu dożylnym można podawać tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne, wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, prowadząc ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne. Stosowana dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Za wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjentów z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, wstrzyknięcie dawki amiodaronu powinno trwać minimum 3 minuty.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Produkt leczniczy Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, wykazuje niezgodność z fizjologicznym roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml 5% roztworu glukozy nie jest stabilny i nie należy go stosować. Infuzja dożylna Dawka nasycająca: zwykle dawka nasycająca wynosi 5 mg/kg mc. podana w 250 ml 5% roztworu glukozy w infuzji trwającej od 20 minut do 2 godzin. Infuzję można powtarzać 2 do 3 razy na dobę. Szybkość infuzji należy ustalić w oparciu o uzyskany efekt działania leku. Efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji. Dawka podtrzymująca: 10-20 mg/kg mc./dobę (zazwyczaj 600 do 800 mg/24 godziny do dawki 1200 mg/24 godziny) w infuzji w 250 ml 5% roztworu glukozy przez kilka dni. W każdym przypadku należy dążyć do podawania minimalnej skutecznej dawki.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Przejście z podawania dożylnego na doustne: gdy tylko zostanie uzyskany pożądany efekt terapeutyczny należy rozpocząć jednoczesne podawanie doustne amiodaronu w zwykłej dawce nasycającej (3 x 200 mg na dobę). Dawkę podawaną dożylnie należy zmniejszać stopniowo. Dawkowanie w nagłych sytuacjach: stosuje się 150-300 mg amiodaronu w 10-20 ml 5% roztworu glukozy w powolnym, trwającym co najmniej 3 minuty wstrzyknięciu. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w infuzji dożylnej. Resuscytacja krążeniowo-oddechowa W szczególnym przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej pacjenta z migotaniem komór opornym na defibrylację, pierwszą dawkę 300 mg (lub 5 mg/kg) amiodaronu, rozcieńczając odpowiednią objętość roztworu produktu Cordarone w 20 ml 5% roztworu glukozy, podaje się w formie bolusu dożylnego.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    W przypadku utrzymywania się migotania komór można rozważyć podanie dodatkowej dożylnej dawki amiodaronu w wysokości 150 mg (lub 2,5 mg/kg). Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Nie ma szczegółowych danych dotyczących dawkowania u osób w podeszłym wieku. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej bradykardii lub zaburzeń przewodzenia. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, należy zachować ostrożność podczas podawania dożylnie amiodaronu noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (patrz punkt 4.4). Niezgodności farmaceutyczne – patrz punkt 6.2; sposób otwarcia ampułki – patrz pkt 6.6.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1; bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca (ryzyko zahamowania czynności węzła); blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem; blok dwu–lub trójwiązkowy, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca lub założonym tymczasowym układem stymulacyjnym; jednoczesne stosowanie z innymi lekami, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5); choroby tarczycy; ciąża; okres karmienia piersią; zapaść krążeniowa, ciężkie niedociśnienie tętnicze; dożylne podanie leku jest przeciwwskazane w przypadku niedociśnienia, ciężkiej niewydolności układu oddechowego, kardiomiopatii zastoinowej lub niewydolności serca (możliwe zaostrzenie).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przeciwwskazania
    Powyższe przeciwwskazania nie mają zastosowania jeśli amiodaron jest stosowany na oddziale intensywnej terapii w resuscytacji krążeniowo-oddechowej nagłego zatrzymania krążenia w przebiegu migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Amiodaron może być podawany dożylnie wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, gdzie stan kliniczny pacjenta jest stale monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). W przypadku gdy tylko jest to możliwe, amiodaron w postaci dożylnej powinien być podawany poprzez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Należy zwrócić uwagę na wszelkie objawy niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, niewyrównanej lub ciężkiej niewydolności serca. Szczegółowe informacje dotyczące wstrzyknięć dożylnych Ze względu na ryzyko zaburzeń hemodynamicznych (ciężkie niedociśnienie, zapaść krążeniowa) wstrzyknięcie dożylne nie jest zalecane rutynowo. W sytuacjach gdy tylko jest to możliwe preferowana jest infuzja dożylna.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym tylko w nagłych sytuacjach, gdy inne leki są nieskuteczne, wyłącznie na oddziale intensywnej terapii, gdzie pacjent jest ciągle monitorowany (zapis EKG, wartości ciśnienia tętniczego). Dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeżeli w pierwszym wstrzyknięciu podano tylko roztwór z jednej ampułki (150 mg) ze względu na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej. Jeżeli konieczne jest podanie następnych dawek amiodaronu, należy je podawać w formie infuzji dożylnej. Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie świadczą o zatruciu amiodaronem. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami prowadzących do zgonu. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkty 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność wywoływania zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ciężka bradykardia i blok serca Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV. Pacjentom przyjmującym schemat zawierający sofosbuwir należy podawać amiodaron wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca u pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie schematu zawierającego sofosbuwir. Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Wystąpienie duszności oraz nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po zastosowaniu amiodaronu w postaci dożylnej.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku podejrzenia takiego rozpoznania u pacjenta, u którego wystąpiła duszność wysiłkowa zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać badanie radiologiczne klatki piersiowej. W takim przypadku należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zazwyczaj odwracalne po wczesnym odstawieniu amiodaronu (objawy kliniczne ustępują zazwyczaj po upływie 3 do 4 tygodni, z następową stopniową poprawą wyników badań radiologicznych oraz badań czynnościowych płuc, w okresie kilku miesięcy). Należy rozważyć także wprowadzenie leczenia z zastosowaniem kortykosteroidów. Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych, czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Może być to związane z interakcją tlenu podawanego w dużym stężeniu (patrz poniżej i punkty 4.5 oraz 4.8). Znieczulenie (patrz punkty 4.5 i 4.8) Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem począwszy od momentu rozpoczęcia leczenia. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3-krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym ciężkiej niewydolności komórek wątrobowych lub niewydolności wątroby, czasami prowadzących do zgonu) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Mogą one wystąpić podczas stosowania zarówno w postaci doustnej produktu, jak i dożylnej oraz w ciągu 24 godzin od dożylnego podania amiodaronu. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy). Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem. Zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem. Ciężkie reakcje skórne Należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem, jeśli podczas jego stosowania pojawią się reakcje skórne mogące wskazywać na wystąpienie zespołu Stevensa-Johnsona (ang. SJS- Stevens-Johnson syndrome) (postępująca wysypka z pęcherzami lub zmiany na błonach śluzowych, gorączka i bóle stawowe) lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    TEN- Toxic Epidermal Necrolysis) (ciężka gwałtownie przebiegająca choroba objawiająca się pękającymi olbrzymimi pęcherzami podnaskórkowymi, rozległymi nadżerkami na skórze, spełzaniem dużych płatów naskórka oraz gorączką) pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Objawy te mogą zagrażać życiu pacjenta, a nawet prowadzić do zgonu. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub pogorszenia widzenia należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka oftalmoskopem. Stwierdzenie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych zwalniający rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes lub wydłużające odstęp QT Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: leki przeciwarytmiczne klasy IA (np.: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), sotalol, bretylium, beprydyl, podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna (podana pozajelitowo), leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol, preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, winkamina, cyzapryd, niektóre leki neuroleptyczne. Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na szczegółowej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron. Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Leki beta-adrenolityczne oraz leki z grupy antagonistów kanałów wapniowych spowalniających rytm serca (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia. Interakcje innych leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4) Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem w skojarzeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi o działaniu bezpośrednim (takimi jak daklataswir, symeprewir czy ledipaswir). Jednoczesne stosowanie amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do wystąpienia ciężkiej, objawowej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir, po ich podaniu zaleca się monitorowanie pracy serca pacjenta (patrz punkt 4.4). Leki mogące wywołać hipokaliemię Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z następującymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, należy stosować inne grupy leków przeczyszczających. Należy zachować ostrożność podczas stosowania następujących leków w połączeniu z amiodaronem: leki mogące wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: leki moczopędne, kortykosteroidy (gliko-, mineralo-) stosowane ogólnoustrojowo, tetrakozaktyd, amfoterycyna B podawana dożylnie. Należy zapobiegać wystąpieniu hipokaliemii, a w przypadku jej stwierdzenia, należy uzupełnić niedobór potasu; należy monitorować odstęp QT oraz w przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych (należy wdrożyć stymulację komorową, można stosować dożylne infuzje magnezu).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca. Zgłaszano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich powikłań oddechowych czasami prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zakończeniu zabiegu chirurgicznego (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem. Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia organizmu na te substraty. Glikozydy naparstnicy: Stosowanie amiodaronu u pacjentów leczonych długotrwale digoksyną może spowodować zwiększenie stężenia digoksyny we krwi i wywołać objawy jej przedawkowania - zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne): dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na zmniejszenie klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami. Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie substratów izoenzymu CYP2C9 w osoczu, takich jak warfaryna lub fenytoina, przez hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450. Warfaryna Skojarzenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. Fenytoina Skojarzenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołując objawy neurologiczne.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Należy prowadzić ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu. Substraty CYP2D6 Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania izoenzymu 2D6 cytochromu P450. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu. Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu i wystąpienie ich toksyczności. Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Interakcje
    Statyny Podczas jednoczesnego stosowaniu amiodaronu ze statynami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna występuje zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na układ mięśniowy (np. rabdomioliza). Zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4 podczas leczenia amiodaronem. Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Karmienie piersi? Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku, gdyż duża ilość alkoholu benzylowego może gromadzić się w ich organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasicę metaboliczną). Płodność Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Na podstawie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów i przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana Bardzo rzadko: znaczna bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające zakończenia leczenia amiodaronem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku, wystąpienie nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszenie istniejących zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem akcji serca (patrz punkty 4.4 i 4.5) Częstość nieznana: torsade de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo rzadko: nudności Częstość nieznana: zapalenie trzustki lub ostre zapalenie trzustki Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Często: reakcje niepożądane w miejscu podania leku, takie, jak: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie krwi, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo rzadko: izolowane zwiększenie aktywności aminotransaferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie; ostre zaburzenia czynności wątroby z dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym (patrz punkt 4.4). Zaburzenia układu immunologicznego: Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego). Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4): Bardzo rzadko: zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. Syndrome of inappropriate antidiuretic hormone secretion, SIADH) Częstość nieznana: nadczynność tarczycy Zaburzenia układu nerwowego: Bardzo rzadko: nieznaczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego Częstość nieznana: bóle odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Bardzo rzadko: śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4), ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4 i 4.5), skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelow?
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często: wyprysk Bardzo rzadko: pocenie się Częstość nieznana: pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) lub zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS) Zaburzenia naczyń: Często: obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zwykle umiarkowane i przemijające; donoszono o przypadkach ciężkiego niedociśnienia tętniczego lub zapaści krążeniowej w następstwie przedawkowania leku lub zbyt szybkiego podania Bardzo rzadko: nagłe zaczerwienienie twarzy Zaburzenia oka: Częstość nieznana: neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt 4.4) Zaburzenia psychiczne: Często: zmniejszone libido Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), omamy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Częstość nieznana: zmniejszenie libido Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Częstość nieznana: pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4) Szczegółowe informacje dotyczące działań niepożądanych w przypadku przedawkowania amiodaronu podawanego doustnie zawarte są w Charakterystyce Produktu Leczniczego amiodaronu w tabletkach 200 mg (Cordarone, tabletki 200 mg).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Nie ma dostępnych danych dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą dożylną. Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu podawanego drogą doustną. Może wystąpić bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo – komorowy, częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, niewydolność krążenia, a także obniżenie ciśnienia i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne: Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego - im szybszy rytm serca tym działanie bardziej nasilone; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo-komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Brak ujemnego działania inotropowego. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo stosowania amiodaronu oceniono u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. Następujące dawki leku zostały zastosowane w klinicznych badaniach pediatrycznych: Podanie dożylne: dawka nasycająca: 5 mg/kg m.c. podana w czasie od 20 minut do 2 godzin, dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg m.c./dobę podana w infuzji ciągłej trwającej od kilku godzin do kilku dni. W razie konieczności, można rozpocząć jednoczesne leczenie amiodaronem podawanym doustnie. Stosowanie amiodaronu w resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu w formie dożylnej u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych w mechanizmie migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, oceniano w dwóch badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem podwójnie ślepej próby: w badaniu ARREST (porównanie amiodaronu z placebo), oraz badaniu ALIVE (porównanie amiodaronu z lidokainą).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Pierwszorzędowym punktem końcowym w obu badaniach było przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala. W badaniu ARREST 504 pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych w mechanizmie migotania komór lub komorowej częstoskurczu komorowego bez tętna, opornych na trzykrotną lub większą liczbę defibrylacji i adrenalinę, poddano randomizacji do zastosowania amiodaronu w dawce 300 mg, rozpuszczonego w 20 ml 5% glukozy, podanego w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów), lub placebo (258 pacjentów). Wśród 197 chorych (39%), którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala, zastosowanie amiodaronu w istotny sposób zwiększało szansę na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 44% chorych w grupie, w której zastosowano amiodaron w porównaniu do 34% w grupie, w której stosowano placebo [p=0,03].
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Po dokonaniu korekty względem innych niezależnych czynników rokowniczych, skorygowana wartość ilorazu szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wyniosła 1,6 dla amiodaronu w porównaniu z grupą placebo (95% przedział ufności, 1,1 do 2,4; p=0,02). W grupie, w której stosowano amiodaron odnotowano częstsze występowanie niedociśnienia (59% wobec 25%, p=0,04) i bradykardii (41% wobec 25%, p=0,004) niż w grupie placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzykrotną defibrylację, podanie adrenaliny z następową, kolejną defibrylacją, lub z nawrotem migotania komór po początkowej, skutecznej defibrylacji, zostało poddanych randomizacji do grup, w których stosowano amiodaron (5 mg / kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy) z placebo odpowiadającym lidokainie, lub lidokainę (1,5 mg / kg w stężeniu 10 mg/ml) z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zwierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80).
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Spośród 347 pacjentów włączonych do badania, w przypadku podania amiodaronu uzyskano istotny wzrost szans na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 22,8% chorych w grupie, w której stosowano amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) i 12% w grupie, w której stosowano lidokainę (20 spośród 167 pacjentów) [p=0,009]. Po dokonaniu korekty względem innych czynników, mogących wpływać na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowana wartość ilorazu szans na przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala u chorych otrzymujących amidaron, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi lidokainę, wyniosła 2,49 (95% przedział ufności, 1,28 do 4,85; p=0,007). Nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, lub w zakresie odsetka chorych, którzy otrzymali dodatkowo lidokainę w otwartego próbie otwartej.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Stężenie amiodaronu podawanego dożylnie bardzo szybko zmniejsza się we krwi, przy czym wysycenie tkanek jest duże. Maksymalne działanie we krwi występuje po około 15 minutach i utrzymuje się przez okres około 4 godzin. Złożona farmakokinetyka amiodaronu nie została całkowicie wyjaśniona. Głównym metabolitem jest deetyloamiodaron.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (> 95%). Wydalany jest głównie z kałem przy nieznacznej eliminacji przez nerki. Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin. Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym sugeruje znaczne rozmieszczenie tkankowe. Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wyniósł w przybliżeniu 11 godzin. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W 2-letnim badaniu rakotwórczości u szczurów, zaobserwowano u obu płci istotny klinicznie wpływ amiodaronu na wzrost guzów pęcherzykowych tarczycy [gruczolaki i (lub) raki]. Ponieważ nie stwierdzono mutagennego działania amiodaronu, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego (dziedzicznych zmian w ekspresji genów nie wynikających ze zmian w sekwencji DNA) niż działania genotoksycznego. U myszy nie zaobserwowano raka, jednak pojawił się zależny od dawki pęcherzykowy rozrost tarczycy. Wystąpienie tych objawów w tarczycach szczurów i myszy najprawdopodobniej wiązało się z wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych wyników w odniesieniu do ludzi jest małe.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Alkohol benzylowy Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Stosowanie materiałów medycznych z plastiku zawierających DEHP (2-dwuetyloheksyloftalan), w obecności roztworu amiodaronu do podawania dożylnego, może prowadzić do uwalniania DEHP. W celu minimalizowania ekspozycji pacjenta na DEHP zaleca się wykonanie końcowego rozcieńczenia amiodaronu przed infuzją i podawanie leku stosując zestawy niezawierające DEHP. Produkt leczniczy Cordarone podawany dożylnie wykazuje także niezgodność z fizjologicznym roztworem chlorku sodu i może być stosowany wyłącznie z 5% roztworem glukozy. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg (2 ampułki) w 500 ml roztworu glukozy 5% nie jest stabilny i nie należy go stosować. 6.3. Okres ważności 2 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. 6.5.
  • CHPL leku Cordarone, roztwór do wstrzykiwań, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    Rodzaj i zawartość opakowania 6 ampułek z bezbarwnego szkła po 3 ml w tekturowym pudełku. 6.6. Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób otwarcia ampułki: Ampułkę należy przytrzymać w taki sposób, aby kolorowy punkt był skierowany w stronę osoby trzymającej (rys. 1). Górną część ampułki należy umieścić między kciukiem a palcem wskazującym (kciuk należy umieścić na kolorowym punkcie), a następnie należy nacisnąć ampułkę z tyłu (rys. 2 i 3).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Opacorden, 200 mg, tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku (Amiodaroni hydrochloridum). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: czerwień koszenilowa, lak (E124). Każda tabletka zawiera 0,36 mg czerwieni koszenilowej, laku. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana Tabletki powlekane barwy różowej, okrągłe, obustronnie wypukłe.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawkowanie Dorośli Dawka nasycająca Zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w pierwszym tygodniu leczenia. Dawka podtrzymująca Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu serca). Dawkę należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, zależnie od jego potrzeb i odpowiedzi terapeutycznej. Zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 mg do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w stosowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego u dzieci i młodzieży. Nie zaleca się stosowania produktu u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1 i 5.2.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Dawkowanie
    Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania. Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8). Sposób podawania Podanie doustne.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną, jod lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Każda tabletka produktu zawiera 75 mg jodu. Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła). Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem. Stosowanie amiodaronu jednocześnie z produktami, które mogą wywołać zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt. 4.5). Zaburzenia czynności tarczycy. Badania czynności tarczycy powinny być wykonywane u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia. Ciąża i okres karmienia piersią (patrz punkt 4.6).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się monitorowanie aktywności transaminaz wątrobowych i wykonywanie badań EKG. Z powodu wielu ciężkich działań niepożądanych amiodaron powinien być stosowany w nawracających, zagrażających życiu arytmiach komorowych tylko w przypadku, gdy inne stosowane produkty okażą się nieskuteczne lub gdy pacjent nie toleruje innych leków. Leczenie tym produktem powinien prowadzić doświadczony lekarz, który posiada dostęp do odpowiedniej aparatury umożliwiającej monitorowanie działania leku. Ponadto lekarz powinien być przygotowany do przeciwdziałania zagrażającym życiu arytmiom, które mogą wystąpić po zastosowaniu leczenia amiodaronem.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron może powodować ciężkie działania niepożądane ze strony oczu, serca, płuc, wątroby, gruczołu tarczowego, skóry i obwodowego układu nerwowego (patrz punkt 4.8). Ponieważ wystąpienie tych działań niepożądanych może być opóźnione, należy uważnie obserwować pacjentów leczonych długoterminowo. Działania niepożądane są zwykle związane z dawką, pacjentom należy zatem podawać najmniejszą skuteczną dawkę podtrzymującą. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron (patrz punkty 4.5 i 4.8). Ciężka bradykardia i blok serca Zaobserwowano przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z sofosbuwirem. Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin lub dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV (ang. Hepatitis C Virus).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron należy podawać pacjentom przyjmującym sofosbuwir wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania. Po tym czasie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć przyjmowanie sofosbuwiru.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy również poinformować pacjentów przyjmujących amiodaron jednocześnie z sofosbuwirem o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności pilnego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes. Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) w związku ze zwiększonym ryzykiem zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes; do tych leków należą: leki przeciwarytmiczne z grupy Ia: chinidyna, dyzopiramid, prokainamid; leki przeciwarytmiczne z grupy III: sotalol, bretylium, beprydyl; erytromycyna (podawana dożylnie), kotrimoksazol lub pentamidyna (podawana w postaci wstrzykiwań); leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpiryd, sertindol; produkty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, maprotylina, amitryptylina; niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna; leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna; winkamina; cyzapryd; moksyfloksacyna. Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT (np. klarytromycyna) musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes. Pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać stosowania fluorochinolonów w przypadku pacjentów przyjmujących amiodaron (jednoczesne stosowanie z moksyfloksacyną jest przeciwwskazane). Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z tymi lekami.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    Leki beta-adrenolityczne oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem) mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzać przewodzenie. Leki mogące wywołać hipokaliemię Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z drażniącymi lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, gdyż jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes; inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: lekami moczopędnymi, kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych; należy założyć stymulator oraz można podać dożylnie magnez. Leki stosowane w znieczuleniu ogólnym Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu oraz pacjentów otrzymujących duże dawki tlenu. U pacjentów leczonych amiodaronem, u których planowana jest narkoza, istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak oporna na atropinę bradykardia, niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia i zmniejszenie pojemności minutowej serca. Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych), czasami kończących się zgonem, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    Wpływ amiodaronu na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP 1A1, CYP 1A2, CYP 3A4, CYP 2C9, CYP 2D6 oraz glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą występować nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem. Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie. Glikozydy naparstnicy Mogą pojawić się zaburzenia czynności węzła zatokowego, automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergistyczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu. Substraty CYP 2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP 2C9, takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP 2C9. Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia. Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować dawki doustnych leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny wywołującego objawy neurologiczne.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania (objawy neurologiczne) zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć jej stężenie w osoczu. Substraty CYP P450 3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP 3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania. Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować dwukrotne zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. Statyny metabolizowane przez CYP 3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). Zaleca się podawanie z amiodaronem statyn niemetabolizowanych przez CYP3A4. Inne leki metabolizowane przez CYP 3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, fentanyl, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Interakcje
    Substraty CYP 2D6 Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP 2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu. Wpływ innych produktów na amiodaron Inhibitory CYP 3A4 oraz CYP 2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikania inhibitorów CYP 3A4 podczas leczenia amiodaronem. Sok grejpfrutowy hamuje cytochrom P450 3A4 i może zwiększać stężenie amiodaronu w osoczu. Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas doustnego stosowania amiodaronu. Inne interakcje leków z amiodaronem (patrz punkt 4.4) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z sofosbuwirem może prowadzić do ciężkiej objawowej bradykardii. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, zaleca się monitorowanie czynności serca (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie produktu w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Jeśli ze względu na długi okres półtrwania rozważa się zakończenie leczenia amiodaronem przed planowaną ciążą, należy ocenić realne zagrożenie nawrotem arytmii zagrażającej życiu w odniesieniu do nieznanych, możliwych zagrożeń dla płodu. Karmienie piersi? Amiodaron przenika do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie produktu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Płodność Brak danych dotyczących wpływu amiodaronu na płodność u ludzi.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Opacorden może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ze względu na możliwość występowania działań niepożądanych w postaci zaburzeń widzenia.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia. Częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), reakcja anafilaktyczna, wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4) Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy (czasem zakończona zgonem). Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Częstość nieznana: zmniejszenie łaknienia. Zaburzenia psychiczne Często: zmniejszone libido. Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), omamy. Zaburzenia układu nerwowego Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego (przemijające po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu amiodaronu), koszmary senne, zaburzenia snu. Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po zakończeniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy, zawroty głowy. Częstość nieznana: parkinsonizm, zaburzenia węchu. Zaburzenia oka Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Bardzo rzadko: neuropatia i (lub) zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia serca Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku. Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkty 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Częstość nieznana: zaburzenia rytmu typu torsades de pointes. Zaburzenia naczyniowe Bardzo rzadko: zapalenie naczyń. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzykowe/śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami zakończone zgonem (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej, czasami zakończonych zgonem, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkty 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny. Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Często: zaparcie. Niezbyt często: suchość w ustach. Częstość nieznana: zapalenie trzustki (ostre). Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4) Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5-3 razy powyżej zakresu wartości prawidłowych), występujące na początku leczenia.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami zakończone zgonem. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami śmiertelne. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4). Często: wyprysk, ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po zakończeniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Częstość nieznana: ziarniniak, zahamowanie czynności szpiku. Badania diagnostyczne Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Działania niepożądane
    Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Informacja dotycząca przedawkowania amiodaronu po podaniu doustnym jest ograniczona. Odnotowano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, bloku serca, napadów tachykardii komorowej, zaburzeń rytmu typu torsades de pointes, niewydolności krążeniowej i uszkodzenia wątroby. W przypadku przedawkowania leczenie powinno być objawowe. W celu zmniejszenia wchłaniania można zastosować płukanie żołądka. Pacjenci z zaburzeniami rytmu serca powinni być szczególnie dokładnie monitorowani. W przypadku wystąpienia bradykardii można podać leki β-adrenergiczne lub glukagon. Mogą również wystąpić ustępujące samoistnie napady częstoskurczu komorowego. Biorąc pod uwagę farmakokinetykę amiodaronu, zaleca się odpowiednie i przedłużone monitorowanie stanu pacjenta, zwłaszcza jego parametrów kardiologicznych. Zarówno w przypadku amiodaronu, jak i jego metabolitów, dializa jest nieskuteczna.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne klasy III, kod ATC: C01BD01 Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym należącym do klasy III wg Vaughan-Williamsa. Przedłuża czas trwania potencjału błonowego wszystkich komórek mięśnia sercowego, przedłuża okres refrakcji i niekompetycyjnie blokuje receptory α- i β-adrenergiczne. Amiodaron działa podobnie do leków przeciwarytmicznych klasy I poprzez blokowanie nieaktywne kanałów sodowych. Z drugiej strony blokowanie kanałów potasowych jest typowe dla klasy III leków przeciwarytmicznych. Okres refrakcji jest wydłużony we wszystkich tkankach serca. Amiodaron hamuje przewodzenie w przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym. W wyniku jego działania zmniejsza się częstotliwość akcji serca, wydłuża się odcinek PR i QT, następuje spłaszczenie fali T, pojawia się odcinek U, zmieniać może się kształt załamka T. Amiodaron rozszerza naczynia wieńcowe i zmniejsza opory naczyń obwodowych.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Jednakże długie stosowanie amiodaronu nie wpływa znacząco na hemodynamikę. Amiodaron podawany dożylnie w dawce 10 mg/kg masy ciała ma słabe działanie inotropowe ujemne. To działanie rzadko jest przyczyną przerwania leczenia u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca. Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W opublikowanych badaniach przeprowadzonych na grupie 1118 pacjentów pediatrycznych z różnego typu zaburzeniami rytmu serca oceniono bezpieczeństwo stosowania amiodaronu. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych zastosowano następujące dawki: podanie doustne: dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg mc. na dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2 na dobę, jeśli przeliczano na m2), dawka podtrzymująca: stosowano najmniejszą dawkę skuteczną; w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta stosowano dawki w zakresie od 5 do 10 mg/kg mc. na dobę (lub 250 mg/m2 na dobę, jeśli przeliczano na m2).
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    podanie dożylne: dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin, dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc. na dobę przez kilka godzin do kilku dni. W razie konieczności można jednocześnie rozpocząć leczenie doustne stosując zwykłą dawkę nasycającą.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Biodostępność amiodaronu po podaniu doustnym wynosi około 35 do 55%. Jest to wynikiem powolnego i częściowego wchłaniania z przewodu pokarmowego. Ilość wchłanianego leku może różnić się u poszczególnych osób, czego przyczyną jest znaczący efekt pierwszego przejścia. Dystrybucja Amiodaron wiąże się z białkami osocza w 97% i w znacznym stopniu jest kumulowany w tkance tłuszczowej i mięśniowej. Stosunek stężenia amiodaronu w komórkach mięśniowych do stężenia w surowicy krwi jest większy niż 20:1, a dla tkanki tłuszczowej wynosi 300:1. Metabolizm Amiodaron jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego metabolitu - desetyloamiodaronu (DEA), który w jeszcze większym stopniu odkłada się w tkankach. Badania na zwierzętach wykazały, że metabolit ten wykazuje podobny efekt farmakologiczny jak amiodaron. Stężenie leku u pacjentów leczonych amiodaronem przez wiele lat, po odstawieniu leku zmniejsza się przez wiele tygodni lub miesięcy.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Według danych literaturowych stężenie terapeutyczne amiodaronu wynosi 0,5-2,0 µg/ml. Ze względu na kumulację w tkankach, na początku leczenia podaje się dawki nasycające. Eliminacja Amiodaron jest usuwany głównie na drodze metabolizmu wątrobowego, gdzie jest rozkładany do DEA, i wydalany z żółcią. W nieistotnym stopniu amiodaron i jego metabolit wydalane są z moczem. Czynność nerek nie wpływa na wydalanie amiodaronu. Usuwanie amiodaronu z organizmu przebiega dwufazowo. W pierwszym etapie następuje eliminacja z tkanek o dużym przepływie krwi (stężenie amiodaronu w surowicy zmniejsza się o połowę w ciągu 2,5 do 10 dni). Dalsza eliminacja przebiega znacznie wolniej (26-107 dni), co jest związane z uwalnianiem amiodaronu ze słabo ukrwionych tkanek takich jak tkanka tłuszczowa. Okres półtrwania amiodaronu po podaniu doustnym wynosi 14 do 30 dni a jego metabolitu około 61 dni. Amiodaron i jego metabolit przenikają przez barierę łożyskową w 10 do 15%, są również wydzielane do mleka matki.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W trakcie 2-letnich badań karcynogenności amiodaronu przeprowadzonych na szczurach, zaobserwowano zwiększenie, na poziomie wartości istotnych klinicznie, występowania nowotworów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaków i (lub) raka) u obu płci. Ponieważ wyniki badań mutagenności były ujemne, wnioskuje się, iż mechanizm epigenetyczny, bardziej niż genotoksyczny, odpowiada za powstawanie tego typu nowotworu. U myszy nie zaobserwowano występowania nowotworów, jednak stwierdzono, zależny od dawki, przerost pęcherzyków tarczycy. Takie działania na tarczycę u szczurów i myszy są najprawdopodobniej spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi jest niewielkie.
  • CHPL leku Opacorden, tabletki powlekane, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rdzeń tabletki: Skrobia ziemniaczana Żelatyna Talk Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian Skład otoczki: Hypromeloza Makrogol 6000 Czerwień koszenilowa, lak (E124) Talk Glikol propylenowy Tytanu dwutlenek 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii Aluminium/PVDC w tekturowym pudełku. 60 tabletek 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amiodaron hameln, 50 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/ do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml Amiodaron hameln zawiera 50 mg amiodaronu chlorowodorek, co odpowiada 46,9 mg amiodaronu. Każda ampułka z 3 ml Amiodaron hameln zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorek. Jedna ampułka Amiodaron hameln rozcieńczona zgodnie z zaleceniami w 250 ml glukozy 5% umożliwia uzyskanie stężenia 0,6 mg/ml amiodaronu chlorowodorek. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Produkt leczniczy zawiera 22,2 mg alkoholu benzylowego w każdym 1 ml. Każda ampułka 3 ml koncentratu zawiera 66,6 mg alkoholu benzylowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Przejrzysty, jasnożółty, jałowy roztwór. pH 3,5–4,5
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Amiodaronu chlorowodorek jest stosowany w leczeniu ciężkich zaburzeń rytmu serca, w przypadkach, gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub przeciwwskazane: arytmie przedsionkowe, w tym migotanie lub trzepotanie przedsionków, arytmie węzła przedsionkowo-komorowego oraz nawrotny częstoskurcz węzłowy, np. będący objawem zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a, zagrażające życiu arytmie komorowe, w tym trwały lub nietrwały częstoskurcz komorowy lub epizody migotania komór. Amiodaron hameln można zastosować, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub jeśli podanie doustne jest niemożliwe. Amiodaronu chlorowodorek można stosować przed kardiowersją elektryczną.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpocząć i odpowiednio monitorować wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty. Amiodaronu chlorowodorek można stosować wyłącznie, gdy dostępne są urządzenia do monitorowania czynności serca, defibrylacji i stymulacji czynności serca. Należy wykonać badania czynności tarczycy w stosownych wypadkach przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Dawkowanie Zazwyczaj zalecana dawka to 5 mg/kg masy ciała, podawana w infuzji dożylnej, trwającej od 20 minut do 2 godzin. Lek należy podawać w postaci roztworu rozcieńczonego w 250 ml glukozy 5%. Następnie infuzję można powtórzyć w dawce do 1200 mg (około 15 mg/kg masy ciała) w maksymalnej objętości 500 ml glukozy 5% na dobę, szybkość infuzji należy dostosować na podstawie reakcji klinicznej (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    W stanie zagrożenia życia lek można podać – według uznania lekarza – w powolnym dożylnym wstrzyknięciu w dawce 150–300 mg w 10–20 ml glukozy 5%, trwającym co najmniej 3 minuty. Procedurę można powtórzyć po upływie przynajmniej 15 minut. Pacjentów otrzymujących amiodaronu chlorowodorek w ten sposób należy ściśle monitorować, np. w oddziale intensywnej terapii (patrz punkt 4.4). Zmiana podawania dożylnego na doustne Niezwłocznie po uzyskaniu właściwej reakcji należy równolegle rozpocząć leczenie doustne, podając zazwyczaj stosowaną dawkę nasycającą (np. 200 mg trzy razy na dobę). Amiodaronu chlorowodorek należy odstawiać stopniowo. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności amiodaronu u dzieci i młodzieży. Obecnie dostępne dane zostały opisane w punktach 5.1 i 5.2. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, dożylne podanie Amiodaronu hameln jest przeciwwskazane u noworodków (patrz punkt 4.3).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Amiodaron hameln powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 3 lat (patrz punkt 4.4). Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów ważne jest, aby stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Chociaż brak danych dotyczących innych zaleceń odnośnie dawkowania w tej grupie pacjentów, pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na bradykardię i zaburzenia przewodzenia, w przypadku zastosowania zbyt dużej dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie czynności tarczycy (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8). Resuscytacja krążeniowo-oddechowa Zalecana dawka w przypadku migotania komór/częstoskurczu komorowego bez tętna, odpornego na defibrylację wynosi 300 mg (lub 5 mg/kg masy ciała) rozcieńczonych w 20 ml glukozy 5% w szybkim wstrzyknięciu. Jeżeli migotanie komór nie ustąpi, można rozważać podanie dodatkowej dawki 150 mg dożylnie (lub 2,5 mg/kg masy ciała).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dawkowanie
    Informacje na temat niezgodności farmaceutycznych znajdują się w punkcie 6.2. Zaburzenia czynności wątroby i nerek Chociaż podczas długotrwałego stosowania doustnego amiodaronu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie stwierdzono konieczności dostosowania dawkowania, należy ściśle monitorować stan kliniczny pacjentów w podeszłym wieku, np. w oddziale intensywnej terapii. Sposób podawania Podanie dożylne. Podanie w infuzji: Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem znajdują się w punkcie 6.6.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania - Nadwrażliwość na substancję czynną, jod lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (jedna ampułka zawiera około 56 mg jodu). - Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, dożylne podanie Amiodaronu hameln jest przeciwwskazane u noworodków. - Ciężka niewydolność oddechowa, zapaść krążeniowa lub ciężkie niedociśnienie tętnicze; niedociśnienie, niewydolność serca i kardiomiopatia również stanowią przeciwwskazania do stosowania produktu Amiodaron hameln we wstrzyknięciu dożylnym typu bolus. - Zaburzenia czynności tarczycy lub zaburzenia czynności tarczycy w wywiadzie (patrz punkt 4.2 i 4.4). - Bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy i zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego u pacjentów bez stymulatora. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy dużego stopnia, blok dwu- lub trójwiązkowy) lub chorobą węzła zatokowego amiodaron można stosować wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach i wyłącznie u pacjentów z wszczepionym stymulatorem serca.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przeciwwskazania
    - Jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (patrz punkt 4.5). - Ciąża i karmienie piersią. Produkt można stosować wyłącznie w stanie zagrożenia życia, patrz punkty 4.1, 4.4 i 4.6. Powyższe przeciwwskazania nie dotyczą stosowania amiodaronu chlorowodorku w resuscytacji krążeniowo-oddechowej z powodu migotania komór odpornego na defibrylację.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Zawiera alkohol benzylowy (22,2 mg/ml). Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i alergiczne. Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana, ze zwiększonym ryzykiem kumulacji u małych dzieci. Istnieją doniesienia o występowaniu zespołu poważnych zdarzeń niepożądanych i niewydolności oddechowej prowadzących do zgonu (ang. "Gasping Syndrome"), u noworodków lub wcześniaków, którym podano produkty lecznicze zawierające alkohol benzylowy (objawy to nagłe wystąpienie zaburzeń oddychania, niedociśnienie tętnicze, bradykardia i zapaść sercowo-naczyniowa). Produkt leczniczy jest przeciwwskazany u noworodków (patrz punkt 4.3) i powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 3 lat (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ponieważ alkohol benzylowy może przenikać przez łożysko, należy zachować ostrożność podczas stosowania tego produktu leczniczego w czasie ciąży (patrz punkt 4.3 i 4.6). Duże objętości leków zawierających alkohol benzylowy należy podawać z zachowaniem ostrożności i tylko w razie konieczności, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna). Podawanie: Amiodaronu chlorowodorek można podawać wyłącznie w oddziale intensywnej opieki i pod stałym nadzorem (monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego). Podanie w infuzji dożylnej jest korzystniejsze niż w dożylnym bolusie, ze względu na skutki hemodynamiczne, czasami związane z szybkim wstrzyknięciem (patrz punkt 4.8). Zbyt szybkie podanie lub przedawkowanie może doprowadzić do zapaści krążeniowej (u pacjentów z bradykardią wykazano skuteczność atropiny).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Powtarzająca się lub ciągła infuzja do żyły obwodowej może wywołać reakcję w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.8). Jeżeli planowana jest wielokrotna lub ciągła infuzja, zaleca się podawanie przez wkłucie centralne. Leku Amiodaron nie należy mieszać z innymi produktami w tej samej strzykawce i nie należy podawać go w jednym wlewie z innymi lekami. Jeśli leczenie amiodaronem powinno być kontynuowane, należy to zrobić we wlewie dożylnym (patrz punkt 4.2). W przypadku podania w infuzji, wielkość kropli amiodaronu chlorowodorku może się zmniejszać i w razie konieczności należy dostosować szybkość infuzji. Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.5): Przed zabiegiem należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron. Otrzymano raporty o krystalizacji dla leku Amiodaron hameln, 50 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji: Przed podaniem należy obejrzeć każdą ampułkę i sprawdzić, czy nie zawiera kryształów.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy jest klarowny, bez cząstek stałych, a pojemnik jest nieuszkodzony i nienaruszony. Należy rozważyć zastosowanie wewnętrznych filtrów dożylnych z możliwością podłączenia do zestawu infuzyjnego jako dodatkowego środka ostrożności. Zaburzenia serca: Należy zachować ostrożność u pacjentów z niedociśnieniem i niewyrównaną kardiomiopatią oraz ciężką niewydolnością serca (patrz także punkt 4.3). Amiodaron wykazuje słabe działanie proarytmiczne. Zgłaszano przypadki nowych zaburzeń rytmu serca lub nasilenia leczonych, czasami zakończone zgonem. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku na skutek jego proarytmicznego działania czy też związane jest to z pogorszeniem czynności serca. Działanie proarytmiczne występuje zwykle w obecności czynników wydłużających odstęp QT, takich jak interakcje z lekami i (lub) zaburzenia elektrolitowe (patrz punkty 4.5 i 4.8).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Pomimo wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje małą aktywność wywoływania zaburzeń rytmu typu „Torsade de pointes”. Zbyt duża dawka może prowadzić do ciężkiej bradykardii i zaburzeń przewodzenia, z pojawieniem się rytmu komorowego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub podczas leczenia glikozydami nasercowymi. W takich przypadkach należy przerwać leczenie amiodaronu chlorowodorkiem. W razie potrzeby można podać beta-adrenomimetyk lub glukagon. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, jeśli bradykardia jest ciężka i objawowa, należy rozważyć wszczepienie rozrusznika. Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w zapisie EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem załamka U i zniekształconego załamka T; zmiany te nie odzwierciedlają toksyczności. Ciężka bradykardia i blok serca po sofosbuwirze.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zagrażające życiu przypadki bradykardii i bloku serca obserwowano, gdy protokoły leczenia zawierające sofosbuwir były stosowane w skojarzeniu z amiodaronem. Bradykardia zwykle występowała w ciągu kilku godzin lub dni, ale odległe przypadki były najczęściej obserwowane do 2 tygodni po rozpoczęciu leczenia przeciw HCV. U pacjentów leczonych według protokołu zawierającego sofosbuwir, amiodaron powinien być stosowany wyłącznie, gdy inne alternatywne leki przeciwarytmiczne nie są tolerowane lub są przeciwwskazane. Jeżeli jednoczesne stosowanie amiodaronu zostanie uznane za konieczne, zaleca się, aby pacjenci zostali poddani się monitorowaniu kardiologicznemu w warunkach stacjonarnych przez pierwsze 48 godzin jednoczesnego stosowania, po czym należy codziennie monitorować częstość akcji serca w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, przynajmniej przez pierwsze 2 tygodnie leczenia.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, opisane powyżej monitorowanie pracy serca należy również przeprowadzić u pacjentów, którzy przerwali leczenie amiodaronem w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć leczenie według protokołu zawierającego sofosbuwir. Wszyscy pacjenci otrzymujący amiodaron w skojarzeniu z protokołem zawierającym sofosbuwir powinni zostać ostrzeżeni o objawach bradykardii i bloku serca oraz powinni zostać poinformowani, aby w razie ich wystąpienia niezwłocznie zasięgnęli porady lekarza. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (ang. primary graft dysfunction, PGD) po przeszczepie serca: W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu u biorcy przeszczepu przed przeszczepieniem serca wiązało się ze zwiększonym ryzykiem PGD. PGD to zagrażające życiu powikłanie przeszczepu serca, którego objawami są: dysfunkcja lewo-, prawo- lub dwukomorowa, występująca w ciągu pierwszych 24 godzin od przeszczepu, dla której nie można zidentyfikować przyczyny wtórnej (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Ciężkie PGD może być nieodwracalne. W przypadku pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego możliwie jak najwcześniej przed przeszczepem. Znieczulenie ogólne: Należy zachować ostrożność u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub otrzymujących tlenoterapię w dużych dawkach. U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu, przyjmujących amiodaron zgłaszano ciężkie powikłania: bradykardię nie odpowiadającą na atropinę, niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszoną pojemność minutową serca (patrz punkt 4.5). Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.8): Amiodaron może wywoływać nadczynność tarczycy, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy w wywiadzie lub u pacjentów, którzy doustnie przyjmują/wcześniej przyjmowali amiodaron.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Jeśli podejrzewa się zaburzenia czynności tarczycy należy oznaczyć stężenie hormonu tarczycy (TSH) w surowicy metodą ultraczułą/wysokoczułą (ang. ultrasensitive plasma TSH assay, usTSH). Badania czynności tarczycy powinny być wykonywane w stosownych przypadkach przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Amiodaron zawiera jod i dlatego może zaburzać wychwyt jodu promieniotwórczego. Jednak badania czynności tarczycy (wolna T3, wolna T4, usTSH) są możliwe do zinterpretowania. Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny (T4) do trijodotyroniny (T3) i może powodować izolowane zmiany biochemiczne (zwiększenie stężenia wolnej T4 w surowicy, stężenie wolnej T3 jest nieznacznie zmniejszone lub prawidłowe) u pacjentów z kliniczną eutyreozą. W takich przypadkach nie ma konieczności przerwania leczenia amiodaronem, jeśli nie ma klinicznych lub dodatkowych laboratoryjnych (usTSH) dowodów na chorobę tarczycy.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia (patrz punkt 4.8): Wystąpienie duszności lub kaszlu bez odkrztuszania może być związane z toksycznością płucną, taką jak śródmiąższowe zapalenie płuc. Podczas dożylnego stosowania amiodaronu zgłaszano bardzo rzadkie przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc. W przypadku takiego podejrzenia należy wykonać prześwietlenie klatki piersiowej. Należy rozważyć dalsze leczenie amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle odwracalne, jeżeli leczenie amiodaronem zostanie szybko zakończone. W takim przypadku należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne często ustępują w ciągu kilku tygodni, po czym następuje wolniejsza poprawa parametrów radiologicznych i czynności płuc. Stan niektórych pacjentów może ulec pogorszeniu pomimo odstawienia amiodaronu chlorowodorku. Zgłaszano przypadki toksycznego działania na płuca prowadzącego do zgonu.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano bardzo rzadkie przypadki ciężkich powikłań oddechowych, niekiedy prowadzące do zgonu, zwykle występujące w okresie bezpośrednio po zabiegu (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych); możliwą przyczyną są interakcje z tlenem o dużym stężeniu (patrz punkty 4.5 i 4.8). Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.8): W ciągu pierwszych 24 godzin dożylnego podawania amiodaronu może wystąpić ciężka niewydolność komórek wątrobowych, która niekiedy prowadzi do zgonu. Dlatego po rozpoczęciu leczenia amiodaronem zalecane jest ścisłe monitorowanie aktywności aminotransferaz. Ciężkie reakcje pęcherzowe: Zagrażające życiu lub nawet śmiertelne reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna rozpływna martwica naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy podmiotowe lub przedmiotowe SJS, TEN (np.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    postępująca wysypka skórna często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych), należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem. Zaburzenia wzroku (patrz punkt 4.8): W przypadku niewyraźnego lub pogorszonego widzenia należy niezwłocznie wykonać pełne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. Pojawienie się neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia amiodaronu z powodu potencjalnej progresji do utraty wzroku. Interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5): Nie zaleca się stosowania amiodaronu jednocześnie z następującymi lekami: beta-adrenolityki, antagoniści wapnia zwalniający czynność serca (werapamil, diltiazem), drażniące środki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię. W przypadku wystąpienia hipokaliemii, należy ją wyrównać i monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu „Torsade de pointes” nie należy podawać leków przeciwarytmicznych, można zastosować stymulację i podać dożylnie magnez.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Podczas jednoczesnego podawania amiodaronu i flekainidu zgłaszano zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu. Dawkę flekainidu należy odpowiednio zmniejszyć i ściśle monitorować stan pacjenta.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki mogące wywołać „Torsade do Pointes” lub wydłużające odstęp QT. Do bardziej istotnych leków, wykazujących interakcje z amiodaronem należy: warfaryna, digoksyna, fenytoina i każdy lek wydłużający odstęp QT. Przeciwwskazane jest leczenie skojarzone z następującymi lekami, które wydłużają odstęp QT (patrz punkt 4.3), ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia częstoskurczu typu „Torsade de pointes”: leki przeciwarytmiczne klasy Ia, np. chinidyna, prokainamid, dyzopiramid; leki przeciwarytmiczne klasy III, np. sotalol, bretylium; podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna; niektóre leki przeciwpsychotyczne, np. chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperydol, amisulpryd i sertindol; preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, maprotylina, amitryptylina; niektóre leki przeciwhistaminowe, np.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    terfenadyna, astemizol, mizolastyna; leki przeciwmalaryczne, np. chinina, meflochina, chlorochina, halofantryna; moksyfloksacyna. Fluorochinolony. U pacjentów przyjmujących amiodaron jednocześnie z fluorochinolonami opisywano rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QT z wystąpieniem częstoskurczu typu „Torsade de pointes” lub bez jego wystąpienia. Należy unikać jednoczesnego podawania amiodaronu i fluorochinolonów (jednoczesne stosowanie z moksyfloksacyną jest przeciwwskazane, patrz powyżej). Leki zwalniające czynność serca, powodujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca. Nie zaleca się stosowania amiodaronu jednocześnie z następującymi lekami: beta-adrenolityki i antagoniści wapnia z grupy diltiazem i werapamilu - może wystąpić nasilenie działania chronotropowego ujemnego i spowolnienie przewodzenia; Sofosbuwir: Jednoczesne podawanie amiodaronu z protokołami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do ciężkiej objawowej bradykardii.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Jeśli nie można uniknąć ich jednoczesnego podawania, zaleca się monitorowanie pracy serca (patrz punkt 4.4); drażniące środki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię, zwiększając w ten sposób ryzyko wystąpienia częstoskurczu typu „Torsade de pointes”; należy stosować inne rodzaje środków przeczyszczających. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania następujących leków, które również mogą prowadzić do hipokaliemii i (lub) hipomagnezemii: diuretyków; kortykosteroidów stosowanych ogólnoustrojowo; tetrakozaktydu; amfoterycyny B podawanej dożylnie. Znieczulenie ogólne. U pacjentów przyjmujących amiodaron poddawanych znieczuleniu ogólnemu zgłaszano potencjalnie ciężkie powikłania, takie jak bradykardia nie odpowiadająca na atropinę, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia przewodzenia, zmniejszona pojemność minutowa serca (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Obserwowano bardzo rzadkie przypadki ciężkich powikłań oddechowych (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami prowadzących do zgonu, zwykle występujących w okresie bezpośrednio po zabiegu. Może to być związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu (patrz punkt 4.4). Wpływ amiodaronu chlorowodorku na inne produkty lecznicze. Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać narażenie na ich substraty. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, interakcje można obserwować przez kilka miesięcy po odstawieniu tego leku. Substraty glikoproteiny P. Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia na te substraty. Digoksyna.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Podawanie amiodaronu chlorowodorku pacjentom przyjmującym digoksynę powoduje zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu, a tym samym pojawienie się objawów podmiotowych i przedmiotowych związanych z dużym stężeniem digoksyny; mogą wystąpić zaburzenia automatyzmu (nasilona bradykardia) oraz synergiczny wpływ na częstość akcji serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Zaleca się obserwację kliniczną, monitorowanie zapisu EKG i oznaczanie parametrów laboratoryjnych, aby nie przeoczyć objawów toksyczności glikozydów nasercowych. Dawka digoksyny należy zmniejszyć o połowę. Dabigatran. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem, ze względu na ryzyko krwawienia. Konieczne może być dostosowanie dawki dabigatranu, zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania. Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP 2C9, takich jak doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna) i fenytoina, poprzez hamowanie izoenzymu 2C9 cytochromu P450.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Warfaryna. Konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki warfaryny. Należy częściej oznaczać czas protrombinowy, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po jego zakończeniu. Fentynoina. Dawkę fenytoiny należy zmniejszyć, jeśli pojawią się objawy przedawkowania. Należy oznaczać stężenie leku w osoczu. Substraty CYP2D6. Flekainid. Ponieważ flekainid jest metabolizowany głównie przez CYP 2D6, poprzez hamowanie tego izoenzymu, amiodaron może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu. Zaleca się zmniejszenie dawki flekainidu o 50% i monitorowanie stanu pacjenta, aby nie przeoczyć działań niepożądanych. Należy monitorować stężenie flekainidu w osoczu. Substraty izoenzymu CYP 3A4 cytochromu P450. Podawanie niektórych leków wraz z amiodaronem, który jest inhibitorem CYP 3A4, może skutkować zwiększeniem ich stężenia w osoczu, które może prowadzić do zwiększenia ich toksyczności: Cyklosporyna: w przypadku stosowania jednocześnie z amiodaronem stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się nawet dwukrotnie.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Aby utrzymać stężenie cyklosporyny w osoczu w zakresie terapeutycznym konieczne może być zmniejszenie jej dawki. Statyny: ryzyko toksycznego działania (na przykład rabdomioliza) na mięśnie jest większe podczas podawania amiodaronu jednocześnie ze statynami metabolizowanymi przez CYP 3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna. Podczas leczenia amiodaronem należy stosować statyny niemetabolizowane przez CYP 3A4. Inne leki metabolizowane przez izoenzym CYP 3A4 cytochromu P450: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, fentanyl, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina i kolchicyna. Interakcja z substratami innych izoenzymów CYP cytochromu P450. Badania in vitro wykazały, że amiodaron może także hamować izoenzymy CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6 poprzez swój główny metabolit. Przewiduje się, iż amiodaron podawany jednocześnie z lekami, których metabolizm zależy od CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6, może zwiększać stężenie tych leków w surowicy.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Interakcje
    Wpływ innych produktów leczniczych na amiodaronu chlorowodorek. Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać narażenie na amiodaron. Podczas leczenia amiodaronem należy unikać inhibitorów CYP 3A4 (na przykład soku grejpfrutowego i niektórych produktów leczniczych). Sok grejpfrutowy hamuje izoenzym CYP 3A4 cytochromu P450 i może zwiększać stężenie amiodaronu w osoczu. Podczas doustnego leczenia amiodaronem należy unikać spożywania soku grejpfrutowego.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację 9 Ciąża Dane dotyczące narażenia na lek podczas ciąży są nieliczne. Amiodaron i N-desmetyloaminodaron przenikają przez barierę łożyskową i osiągają u niemowląt stężenie odpowiadające 10–25% stężenia w osoczu matki. Najczęstsze powikłania to zaburzenia wzrostu, poród przedwczesny i zaburzenia czynności tarczycy u noworodków. U około 10% noworodków obserwowano niedoczynność tarczycy, bradykardię i wydłużenie odstępu QT. W pojedynczych przypadkach stwierdzono powiększenie tarczycy lub szmery sercowe. Wydaje się, że częstość występowania wad wrodzonych nie jest zwiększona. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia wad serca. W związku z tym nie należy stosować amiodaronu w czasie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Należy wówczas ocenić, czy ryzyko nawrotu arytmii zagrażających życiu przeważa nad możliwym zagrożeniem dla płodu.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Biorąc pod uwagę długi okres półtrwania amiodaronu, kobiety w wieku rozrodczym powinny planować zajście w ciążę co najmniej pół roku po zakończeniu leczenia, aby uniknąć narażenia zarodka/płodu podczas wczesnego okresu ciąży. Karmienie piersi? Zarówno substancja czynna, jak i czynny metabolit przenikają do mleka matki. Jeśli w okresie laktacji wymagane jest leczenie amiodaronem lub jeżeli lek był przyjmowany w czasie ciąży, należy przerwać karmienie piersią. Stosowanie jest dozwolone tylko w szczególnych okolicznościach zagrażających życiu określonych w punktach 4.1, 4.3 i 4.4. Płodność U mężczyzn po długotrwałym leczeniu stwierdzono podwyższone stężenia hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH) w surowicy, co wskazuje na zaburzenie czynności jąder.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Amiodaronu chlorowodorek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas dożylnego stosowania amiodaronu chlorowodorku to zapalenie żył w miejscu podania infuzji, bradykardia i niedociśnienie. Tabela 1: Częstość niepożądanej reakcji Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często (≥ 1/10) Często (od ≥ 1/100 to <1/10) Niezbyt często (od ≥ 1/1 000 to < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 to < 1/1 000) Bardzo rzadko (< 1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Istnieją pojedyncze doniesienia dotyczące występowania ziarniniaków szpiku kostnego u pacjentów przyjmujących amiodaron. Znaczenie kliniczne tego nie jest znane. Neutropenia Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny. Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Zaburzenia endokrynologiczne Zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny (SIADH).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Nadczynność tarczycy, niekiedy prowadząca do zgonu (patrz punkt 4.4). Niedoczynność tarczycy. Zaburzenia psychiczne Zmniejszone libido Majaczenie (w tym splątanie). Omamy Zaburzenia układu nerwowego Drżenie pozapiramidowe. Obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa i (lub) miopatia, zwykle odwracalna po odstawieniu leku. Łagodne nadciśnienie śródczaszkowe (guz rzekomy mózgu). Ból głowy. Zaburzenia oka U niemal każdego pacjenta stwierdza się mikrozłogi na przedniej powierzchni rogówki. Zwykle są one ograniczone do obszaru poniżej źrenicy. Mogą być związane z widzeniem otoczki wokół źródła światła lub rozmytym widzeniem. Zaburzenia zwykle ustępują 6–12 miesięcy po odstawieniu amiodaronu chlorowodorku. Neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może prowadzić do utraty wzroku (patrz punkt 4.4). Zaburzenia serca Bradykardia zależna od dawki.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Ciężka bradykardia (w przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego i u osób w podeszłym wieku) lub (rzadziej) zahamowanie zatokowe: może to wymagać przerwania leczenia. Wystąpienie nowych - i zaostrzenie istniejących - zaburzeń rytmu serca, które mogą doprowadzić do zatrzymania czynności serca (patrz także punkty 4.4 i 4.5). Zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy). Zaburzenia naczyniowe Niedociśnienie i przyspieszenie czynności serca bezpośrednio po wstrzyknięciu. Zaburzenia te są generalnie umiarkowane i przemijające. Zgłaszano przypadki ciężkiego niedociśnienia lub wstrząsu po przedawkowaniu lub zbyt szybkim podaniu (wstrzyknięciu w bolusie). Uderzenia gorąca Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie, czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4). Ostry zespół zaburzeń oddechowych dorosłych, czasami prowadzący do zgonu.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Skurcz oskrzeli i (lub) bezdech u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami oddychania, szczególnie u pacjentów z astmą. Zaburzenia żołądka i jelit Nudności Zapalenie trzustki (ostre). Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Łagodne do umiarkowanego zwiększenie aktywności aminotransferaz (1,5 do 3 razy powyżej normy) na początku leczenia, które często jest przemijające i ustępuje samoistnie po zmniejszeniu dawki. Ostre zaburzenia czynności wątroby, ze zwiększeniem aktywności aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami prowadząca do zgonu (patrz punkt 4.4). Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wyprysk Potliwość Pokrzywka. Ciężka reakcja skórna w postaci toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN)/zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowego zapalenia skóry i reakcji polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Ból pleców.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zmniejszone libido Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania W miejscu wstrzyknięcia lub infuzji: ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany zabarwienia skóry. Alkohol benzylowy będący substancją pomocniczą może powodować reakcje uczuleniowe. Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Pierwotna dysfunkcja przeszczepu serca po przeszczepieniu serca (patrz punkt 4.4). Zgłoszono kilka przypadków różnych objawów klinicznych, wskazujących na reakcje nadwrażliwości, takich jak: zapalenie naczyń, pogorszenie czynności nerek ze zwiększeniem stężenia kreatyniny, małopłytkowość, anafilaksja. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Działania niepożądane
    Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Brak danych na temat przedawkowania amiodaronu podawanego dożylnie. W przypadku ostrego przedawkowania lub zbyt szybkiego podania dożylnego można zaobserwować następujące objawy: nudności, wymioty, zaparcia, nasilone pocenie się, bradykardię i wydłużenie odstępu QT. Po znacznym przedawkowaniu może również wystąpić niedociśnienie, blok serca i częstoskurcz typu „Torsades de Pointes”. W wyjątkowych przypadkach może wystąpić nadczynność tarczycy. Po znacznym przedawkowaniu należy monitorować zapis EKG. Należy rozważyć przyjęcie pacjenta na oddział intensywnej terapii. Niedociśnienie można wyrównać podając w infuzji płyny lub leki zwężające naczynia krwionośne. Wskazane może być zastosowanie alfa- lub beta-adrenomimetyków lub czasowa stymulacja. Należy unikać podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, ponieważ powodują one wydłużenie odstępu QT i sprzyjają wystąpieniu częstoskurczu typu „Torsades de Pointes”. Należy stosować leczenie podtrzymujące i objawowe.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przedawkowanie
    Ani amiodaronu, ani jego metabolitów nie można usunąć za pomocą dializy. Ze względu na farmakokinetykę amiodaronu należy odpowiednio i przez długi czas kontrolować stan pacjenta, szczególnie czynność serca.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, leki przeciwarytmiczne, klasa III Kod ATC: C01BD01 Amiodaron jest dwujodową pochodną benzofuranu i jest zaliczany do leków przeciwarytmicznych klasy III, ze względu na zdolność do wydłużania czasu trwania potencjału czynnościowego serca w miocytach przedsionkowych i komorowych poprzez hamowanie czynności kanałów potasowych K+ w sercu (zablokowanie głównie szybkiego komponentu opóźnionego potasowego prądu prostującego, IKr). Wydłuża tym samym okres refrakcji potencjału czynnościowego, powodując hamowanie arytmii ektopowych i nawrotnych oraz wydłużenie odstępu QTc w EKG. Ponadto amiodaron hamuje również kanały sodowe Na+ (efekt klasy I) oraz kanały wapniowe Ca2+ (efekt klasy IV) w sercu. To ostatnie działanie może prowadzić do spowolnienia przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wydaje się, że podczas długotrwałego podawania, amiodaron hamuje również migrację kanałów jonowych z retikulum endoplazmatycznego do błony komórkowej w kardiomiocytach, w związku z czym może wykazywać działanie elektrofizjologiczne podczas długotrwałego podawania. Ponadto amiodaron jest niekompetycyjnym antagonistą zarówno receptorów beta-, jak i alfa-adrenergicznych, a zatem wywiera działanie hemodynamiczne: rozszerza tętnice wieńcowe i naczynia obwodowe, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Wydaje się, że właściwości beta-adrenolityczne amiodaronu powodują ujemne działanie inotropowe, chronotropowe i dromotropowe. Niektóre działania amiodaronu przypominają skutki niedoczynności tarczycy, co może wynikać z zahamowania syntezy hormonu tarczycy. Amiodaron jest silnym inhibitorem aktywności 5’-monodejodynazy jodotyroniny (głównego enzymu konwertującego T4–T3).
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    U szczurów obserwowano zwiększenie stężenia hormonu stymulującego tarczycę (TSH), tyroksyny (T4) i trijodotyroniny odwrotnej (rT3) w surowicy oraz zmniejszenie stężenia trijodotyroniny (T3) w surowicy w wyniku zahamowania dejodynacji T4 do T3. To działanie przeciwtarczycowe amiodaronu może przyczynić się do jego działania elektrofizjologicznego na serce. Główny metabolit, N-desetyloamiodaron, wykazuje wpływ elektrofizjologiczny na serce podobny do substancji macierzystej. Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu podawanego dożylnie u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w wyniku migotania komór odpornego na defibrylację, oceniano w dwóch badaniach z podwójnie ślepą próbą: badaniu ARREST, w którym porównywano amiodaron z placebo oraz badaniu ALIVE, w którym porównywano amiodaron z lidokainą. Pierwszorzędowym punktem końcowym obu badań była liczba pacjentów, którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    W badaniu ARREST 504 pacjentom z pozaszpitalnym zatrzymaniem krążenia w wyniku migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornego na 3 lub więcej defibrylacji i epinefrynę podano albo 300 mg amiodaronu rozcieńczonego w 20 ml glukozy 5% w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów) albo placebo (258 pacjentów). U 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli transport do szpitala, amiodaron znacznie zwiększył szanse resuscytacji i hospitalizacji: 44% w grupie leczonej amiodaronem, w porównaniu do 34% w grupie otrzymującej placebo (p = 0,03). Po skorygowaniu o inne niezależne czynniki prognostyczne, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 1,6 (95% przedział ufności, 1,1 - 2,4; p = 0,02) w grupie otrzymującej amiodaron w porównaniu z grupą placebo.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Częstość występowania niedociśnienia (59% w stosunku do 25%, p = 0,04) i bradykardii (41% w porównaniu do 25%, p = 0,004) była większa u pacjentów otrzymujących amiodaron niż u pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentom z migotaniem komór opornym na 3 lub więcej defibrylacji, epinefrynę i kolejną defibrylację lub z migotaniem komór nawracającym po początkowej udanej defibrylacji podano amiodaron (5 mg/kg) lub lidokainę (1,5 mg/kg). Amiodaron znacznie zwiększył szanse resuscytacji i hospitalizacji: 22,8% w grupie otrzymującej amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) w porównaniu do 12% w grupie otrzymującej lidokainę (20 spośród 167 pacjentów), p = 0,009. Po skorygowaniu o inne czynniki wpływające na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 2,49 (95% przedział ufności, 1,28 - 4,85; p = 0,007) w grupie otrzymującej amiodaron w porównaniu z grupą otrzymującą lidokainę.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Odsetek pacjentów, u których po defibrylacji utrzymało się zatrzymanie krążenia po podaniu badanego leku, był istotnie większy w grupie otrzymującej lidokainę (28,9%) niż w grupie otrzymującej amiodaron (18,4%), p = 0,04. Dzieci i młodzież: Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo amiodaronu oceniano u 1118 pacjentów pediatrycznych, z różnego typu zaburzeniami rytmu serca. W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych zastosowano następujące dawki. Podanie doustne: Dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg/dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2/dobę, jeśli przeliczano na m2). Dawka podtrzymująca: należy zastosować najmniejszą dawkę skuteczną; w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta można zastosować dawki w zakresie od 5 do 10 mg/kg/dobę (lub 250 mg/m2/dobę, jeśli przeliczano na m2). Podanie dożylne: Dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg/dobę przez kilka godzin do kilku dni. W razie konieczności można jednocześnie rozpocząć leczenie doustne, stosując zwykłą dawkę nasycającą.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron wykazuje powolne tempo eliminacji i znaczne powinowactwo do tkanek. Wchłanianie amiodaronu chlorowodorku z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym wynosi 50%. Po podaniu pojedynczej dawki amiodaron osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 3–7 godzin. Ze względu na skuteczność terapeutyczną, konieczna jest kumulacja amiodaronu w tkance mięśnia sercowego. W zależności od dawki nasycającej działanie terapeutyczne może nastąpić po okresie od kilku dni do dwóch tygodni. Podanie dożylne Po wstrzyknięciu maksymalne działanie osiąga się po 15 minutach. Po tym czasie następuje dystrybucja do tkanek i szybkie zmniejszanie stężenia leku w osoczu, w ciągu 4 godzin. Aby uzyskać wysycenie tkanki, należy kontynuować leczenie dożylnie lub doustnie. Podczas fazy wysycania amiodaron gromadzi się zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Stan równowagi dynamicznej osiąga się w okresie od jednego do kilku miesięcy.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Ze względu na te właściwości, należy podać zalecaną dawkę nasycającą, aby osiągnąć szybkie wysycenie tkanki, co jest warunkiem skuteczności terapeutycznej. Amiodaronu chlorowodorek ma długi okres półtrwania, który wykazuje zmienność międzyosobniczą i wynosi 20 - 100 dni. Amiodaron eliminowany jest głównie przez wątrobę z żółcią. 10% leku jest wydalane z moczem. Ze względu na niewielką eliminację przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek można podawać zazwyczaj stosowaną dawkę. Po odstawieniu amiodaron jest wydalany przez kilka miesięcy. Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. Ograniczone dostępne dane dotyczące dzieci i młodzieży nie wykazują różnic w porównaniu do danych dla pacjentów dorosłych.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że amiodaron powoduje uszkodzenie płuc (zwłóknienie, fosfolipidozę, u chomików, szczurów i psów). Toksyczny wpływ na płuca wynika z powstawania rodników i zaburzeń wytwarzania energii w komórkach. Ponadto amiodaron powoduje uszkodzenie wątroby u szczurów. W ramach badania genotoksyczności przeprowadzono badanie in vitro Ames oraz in vivo badanie mikrojąder komórek szpiku kostnego myszy. Wyniki obu badań były negatywne. W trwającym dwa lata badaniu rakotwórczości na szczurach, amiodaron powodował istotne klinicznie zwiększenie liczby guzów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaki i (lub) raki) u obu płci. Ponieważ nie stwierdzono działania mutagennego, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego niż działania genotoksycznego. Nie odnotowano powstawania nowotworów u myszy, zaobserwowano jednak zależny od dawki rozrost pęcherzykowy tarczycy.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    To działanie na tarczycę u szczurów i myszy wynika najprawdopodobniej z wpływu amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych obserwacji w odniesieniu do ludzi jest małe.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Polisorbat 80 (E433) Alkohol benzylowy Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Amiodaronu chlorowodorek jest niekompatybilny z fizjologicznym roztworem soli i można go podawać jedynie we wstrzyknięciu dożylnym po rozcieńczeniu w roztworze glukozy 5%. Amiodaron może prowadzić do uwalniania substancji zmiękczającej DEHP (ftalan dwu-2-etyloheksylu) do roztworu w przypadku stosowania sprzętu medycznego zawierającego DEHP. W celu zminimalizowania narażenia na DEHP należy podawać amiodaron w roztworze do infuzji stosując zestawy niezawierające DEHP, na przykład wykonane z poliolefinu (PE, PP) lub ze szkła. Do roztworu amiodaronu do infuzji nie wolno dodawać żadnych innych substancji. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6.3 Okres ważności Zamknięte ampułki: 2 lata Roztwory gotowe do użycia: Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu przez 24 godziny w 25°C. Z przyczyn mikrobiologicznych produkt leczniczy należy zużyć natychmiast po rozcieńczeniu. Jeśli produkt nie zostanie zużyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed użyciem. Zwykle czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, chyba że rozcieńczenie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Nie przechowywać w lodówce ani nie zamrażać. Przechowywać ampułki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Każde tekturowe pudełko zawiera ampułki o pojemności 5 ml z bezbarwnego szkła typu I, z 3 ml jałowego koncentratu. Wielkości opakowań: 5 ampułek 10 ampułek Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Otrzymano zgłoszenia o krystalizacji dla leku Amiodaron hameln, 50 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Przed użyciem należy ocenić wzrokowo jałowy koncentrat, uwzględniając przejrzystość, obecność cząstek stałych, zmiany koloru i integralność pojemnika. Roztwór można zastosować tylko wtedy, gdy jest przezroczysty, bez cząstek stałych a pojemnik nieuszkodzony i nienaruszony. Należy rozważyć zastosowanie wewnętrznych filtrów dożylnych z możliwością podłączenia do zestawu infuzyjnego jako dodatkowego środka ostrożności.
  • CHPL leku Amiodaron hameln, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 50 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    Przed podaniem w infuzji dożylnej produkt leczniczy Amiodaron hameln należy rozcieńczyć zgodnie z instrukcją w roztworze glukozy 5%. Jedną ampułkę Amiodaron hameln należy rozcieńczyć w 250 ml roztworu glukozy 5%, aby uzyskać stężenie 0,6 mg/ml amiodaronu chlorowodorku. Podawać 5 mg/kg masy ciała w 250 ml roztworu glukozy 5% przez okres od 20 minut do 2 godzin. Roztwór amiodaronu o stężeniu mniejszym niż 300 mg w 500 ml jest niestabilny i nie należy go stosować. Nie należy również dodawać żadnych innych produktów leczniczych do podawanego roztworu (patrz punkt 4.2). Tylko do jednorazowego użytku. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amiodaron Accord, 30 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/ do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 ml roztworu zawiera 30 mg amiodaronu chlorowodorku. Każda ampułko-strzykawka o pojemności 10 ml zawiera 300 mg amiodaronu chlorowodorku. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mg/ml alkoholu benzylowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/ do infuzji. Przejrzysty, bezbarwny do jasnożółtego roztwór, praktycznie bez cząstek. pH 3,0-5,0
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Amiodaron Accord wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych z: poważnymi, objawowymi tachyarytmiami komorowymi; objawowymi tachyarytmiami nadkomorowymi wymagającymi leczenia, takimi jak: częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy, tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White'a, lub napadowe migotanie przedsionków. Wskazanie to dotyczy pacjentów, którzy nie reagują na leczenie innymi lekami przeciwarytmicznymi lub u których inne leki przeciwarytmiczne nie są wskazane. Leczenie należy rozpocząć i odpowiednio monitorować wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty. Roztwór do wstrzykiwań stosowany jest wyłącznie w szpitalu, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania leku lub jeśli podanie doustne jest niemożliwe. Roztwór do wstrzykiwań należy stosować wyłącznie do rozpoczęcia leczenia.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W przypadku napadu lub leczenia początkowego możliwe jest podanie leku we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji dożylnej. Na ogół nie zaleca się wstrzyknięcia dożylnego. Jeśli to możliwe, zalecana jest infuzja dożylna (patrz także punkt 4.4). Infuzja dożylna Dawka początkowa lub w przypadku napadu: Zazwyczaj zalecana dawka to 5 mg/kg masy ciała, podawana w infuzji dożylnej, trwającej od 20 minut do 2 godzin. Lek należy podawać w postaci roztworu rozcieńczonego w 250 ml 5% roztworu dekstrozy 5%. Działanie terapeutyczne pojawia się w ciągu kilku pierwszych minut i następnie stopniowo słabnie, dlatego w celu jego przedłużenia należy kontynuować podawanie leku w infuzji podtrzymującej. Dawka podtrzymująca Do 1200 mg (10-20 mg/kg masy ciała) w infuzji w 250-500 ml dekstrozy 5% na dobę; szybkość infuzji należy dostosować na podstawie reakcji klinicznej (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dawkowanie
    Zmiana podawania dożylnego na doustne Niezwłocznie po uzyskaniu właściwej reakcji należy równolegle rozpocząć leczenie doustne, podając zazwyczaj stosowaną dawkę nasycającą. Amiodaron Accord należy odstawiać stopniowo. Wstrzyknięcie dożylne (patrz punkt 4.4) W sytuacjach nagłych lek można podać – według uznania lekarza – w powolnym dożylnym wstrzyknięciu w dawce 150-300 mg (5 mg/kg masy ciała) w 10-20 ml dekstrozy 5%, trwającym co najmniej 3 minuty. Nie należy tego powtarzać przez co najmniej 15 minut, nawet jeśli przy pierwszym wstrzyknięciu nie została podana dawka maksymalna. Pacjentów otrzymujących amiodaron w ten sposób należy bardzo dokładnie monitorować, np. w oddziale intensywnej terapii (patrz punkt 4.4). Resuscytacja krążeniowo-oddechowa w leczeniu migotania komór opornego na defibrylację Dożylna dawka początkowa wynosi 300 mg (lub 5 mg/kg masy ciała) rozcieńczona w 20 ml dekstrozy 5%, podana w szybkim wstrzyknięciu.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dawkowanie
    Jeżeli migotanie komór nie ustąpi, można rozważać podanie dodatkowej dawki 150 mg dożylnie (lub 2,5 mg/kg masy ciała). Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci i młodzieży. Obecnie dostępne dane zostały opisane są w punktach 5.1 i 5.2 ale brak jest zaleceń dotyczących dawkowania. Ze względu na obecność alkoholu benzylowego, przeciwwskazane jest podawanie dożylne produktu Amiodaron Accord wcześniakom, noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat (patrz punkt 4.3). Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów, ważne jest, aby stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Chociaż brak danych dotyczących innych zaleceń odnośnie dawkowania w tej grupie pacjentów, pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na bradykardię i zaburzenia przewodzenia, w przypadku zastosowania zbyt dużej dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie czynności tarczycy (patrz punkty 4.3, 4.4 i 4.8).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dawkowanie
    Zaburzenia czynności wątroby i nerek Chociaż podczas długotrwałego stosowania doustnego amiodaronu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie stwierdzono konieczności dostosowania dawkowania, należy bardzo dokładnie monitorować stan kliniczny pacjentów w podeszłym wieku, np. w oddziale intensywnej terapii. Sposób podawania Przed podaniem dożylnym, amiodaron musi być rozcieńczony zgodnie z instrukcją powyżej. W przypadku powolnych wstrzyknięć dożylnych (tylko w stanach nagłych) amiodaron musi być dodatkowo rozcieńczony 10 lub 20 ml 5% dekstrozy w zależności od podanej dawki i wskazania. Na przykład: w przypadku resuscytacji krążeniowo-oddechowej, rozcieńczyć zawartość jednej strzykawki (300 mg/10 ml) dodatkowo z 20 ml 5% dekstrozy. Wyłącznie do jednorazowego użytku. W infuzji należy używać jedynie 5% roztworu dekstrozy (patrz punkt 6.2). Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem znajdują się w punkcie 6.6.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dawkowanie
    Aby uniknąć zapalenia żył, podczas infuzji ciągłej należy założyć centralny cewnik żylny. Amiodaron Accord jest podawany tylko w celu rozpoczęcia leczenia, nie dłużej niż przez tydzień.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną, jod lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (jedna strzykawka zawiera około 112 mg jodu). Bradykardia zatokowa i blok zatokowo-przedsionkowy. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy dużego stopnia, blok dwu- lub trójwiązkowy) lub chorobą węzła zatokowego amiodaron można stosować wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach i wyłącznie u pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem serca. Pacjenci z zespołem Brugadów. Zaburzenia czynności tarczycy lub zaburzenia czynności tarczycy w wywiadzie. W razie konieczności, przed rozpoczęciem lecznia, należy wykonać testy czynności tarczycy u wszystkich pacjentów. Ciężka niewydolność oddechowa, zapaść krążeniowa lub ciężkie niedociśnienie tętnicze; niedociśnienie, niewydolność serca i kardiomiopatia również stanowią przeciwwskazania do stosowania produktu Amiodaron Accord we wstrzyknięciu dożylnym typu bolus.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przeciwwskazania
    Jednoczesne stosowanie z innymi lekami, które mogą powodować zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.5). Wcześniej istniejące wydłużenie odstępu QT. Hipokaliemia. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny lub idiopatyczny, np. w wyniku wcześniejszej terapii amiodaronem). Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, dożylne podanie amiodaronu jest przeciwwskazane u wcześniaków, noworodków, niemowląt i dzieci w wieku poniżej 3 lat. Ciąża: tylko w wyjątkowych okolicznościach i jeśli jest to bezwzględnie konieczne (patrz punkt 4.6). Karmienie piersią (patrz punkt 4.6). Wszystkie powyższe przeciwwskazania nie dotyczą stosowania amiodaronu w resuscytacji krążeniowo-oddechowej z powodu migotania komór odpornego na defibrylację.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Patrz także punkt 4.3. Wstrzyknięcie dożylne jest generalnie odradzane ze względu na ryzyko hemodynamiczne (ciężkie niedociśnienie, zapaść krążeniowa); dlatego, gdy tylko jest to możliwe, preferowana jest infuzja dożylna. Wstrzyknięcie dożylne powinno być ograniczone do sytuacji nagłych, gdy inne alternatywne terapie nie są skuteczne. Amiodaron można podawać wyłącznie na oddziale intensywnej opieki i pod stałym nadzorem (monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego). Dawka wynosi około 5 mg/kg masy ciała. Z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej związanej z migotaniem komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna amiodaron powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 minuty. Następne wstrzyknięcie można powtórzyć nie wcześniej niż po 15 minutach, nawet jeśli przy pierwszym wstrzyknięciu nie została podana dawka maksymalna (ryzyko wystąpienia nieodwracalnej zapaści krążeniowej).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Nie należy mieszać innych leków z amiodaronem w tej samej strzykawce. Nie należy wstrzykiwać innych leków w ten sam dostęp żylny. Jeżeli konieczne jest przedłużenie leczenia, należy to zrobić w formie infuzji dożylnej. Zaburzenia czynności serca: Może wystąpić bradykardia zatokowa, która może być cięższa u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z zaburzeniami czynności węzła zatokowego. Leczenie należy przerwać w przypadku ciężkiej bradykardii lub bloku serca. W wyniku proarytmogennego działania amiodaronu zgłaszano nowe arytmie lub nasilające się epizody leczonych arytmii, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem. W takich przypadkach należy ocenić koniczność przerwania leczenia amiodaronem. Ważne jest również, choć trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych a występuje ono zwykle w obecności czynników wydłużających odstęp QT, takich jak interakcje z lekami i (lub) zaburzenia elektrolitowe (patrz punkty 4.5 i 4.8). Pomimo wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje małą aktywność wywoływania zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. W trakcie długotrwałego leczenia (np. po przejściu na leczenie doustne) powinno się przeprowadzać kontrole kardiologiczne w regularnych odstępach (np. standardowe EKG co 1 miesiąc lub długoterminowe EKG co 3 miesiące oraz jeśli to konieczne, wysiłkowe EKG). Jeśli poszczególne parametry ulegną pogorszeniu, np. jeśli zespół QRS lub odstęp QT zostanie wydłużony o więcej niż 25%, lub odstęp PQ o więcej niż 50%, lub jeśli QT zostanie wydłużony do ponad 500 ms, lub jeśli zwiększy się liczba lub nasilenie jeśli wystąpią zaburzenia rytmu serca, leczenie należy ocenić ponownie. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu (PGD, ang.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Primary Graft Dysfunction) po przeszczepie serca: W badaniach retrospektywnych stosowanie amiodaronu przed przeszczepem serca u biorcy przeszczepu, wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu jest zagrażającym życiu powikłaniem przeszczepu serca, które charakteryzuje się zaburzeniami lewej komory, prawej komory lub zaburzeniami dwukomorowymi i występuje w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepie, dla której nie ma możliwej do zidentyfikowania wtórnej przyczyny (patrz punkt 4.8). Ciężka postać PGD może być nieodwracalna. U pacjentów znajdujących się na liście oczekujących na przeszczep serca należy jak najwcześniej przed przeszczepem rozważyć zastosowanie alternatywnego leku przeciwarytmicznego. Ciężka bradykardia i blok serca (patrz punkt 4.5) Podczas stosowania schematów zawierających sofosbuwir jednocześnie z amiodaronem zaobserwowano zagrażające życiu przypadki ciężkiej bradykardii i bloku serca.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Bradykardia występowała zwykle w ciągu kilku godzin do dni, ale obserwowano także przypadki, w których ten czas był dłuższy, najczęściej do 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia HCV. Amiodaron należy podawać pacjentom stosującym schemat zawierający sofosbuwir wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych alternatywnych leków przeciwarytmicznych jest przeciwwskazane lub nie są one tolerowane. Jeśli równoczesne stosowanie amiodaronu jest konieczne, zaleca się monitorowanie czynności serca pacjentów w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin od rozpoczęcia jednoczesnego podawania; a następnie częstość pracy serca powinna być monitorowana w warunkach ambulatoryjnych lub samodzielnie przez pacjenta, codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu należy również monitorować czynność serca w sposób opisany powyżej u pacjentów, którzy przerwali stosowanie amiodaronu w ciągu ostatnich kilku miesięcy i mają rozpocząć leczenie schematem zawierającym sofosbuwir.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Należy powiadomić wszystkich pacjentów przyjmujących amiodaron w skojarzeniu ze schematem zawierającym sofosbuwir o ryzyku wystąpienia objawów bradykardii i bloku serca oraz o konieczności niezwłocznego zwrócenia się o pomoc lekarską w przypadku ich wystąpienia. Nadczynność i niedoczynność tarczycy Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Lekarz powinien zwrócić uwagę na następujące, zwykle łagodne, objawy: utratę masy ciała, tachykardię, drżenie, nerwowość, zwiększone pocenie się i nietolerancję ciepła, nawrót arytmii lub dusznicy bolesnej, niewydolność serca. Kliniczne rozpoznanie nadczynności tarczycy jest oparte na wyraźnym zmniejszeniu aktywności hormonu TSH mierzonej metodą wysokoczułą oraz wzrostu stężeń T3 i T4. W przypadku stwierdzenia nadczynności tarczycy, leczenie produktem Amiodaron Accord należy przerwać.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Poprawa wraz z normalizacją wyników badań czynności tarczycy następuje w ciągu kilku miesięcy po zaprzestaniu leczenia. Ciężkie przypadki (czasami prowadzące do zgonu) wymagają natychmiastowego zastosowania indywidualnego leczenia lekami przeciwtarczycowymi, beta-adrenolitykami i (lub) kortykosteroidami. Tarczyca Ze względu na ryzyko wystąpienia dysfunkcji tarczycy (nadczynności lub niedoczynności) podczas leczenia produktem Amiodaron Accord, przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania czynności tarczycy. Badania te należy regularnie powtarzać w trakcie leczenia i do około roku po zakończeniu leczenia, a pacjentów badać pod kątem klincznych objawów nadczynności i niedoczynności tarczycy. Amiodaron zawiera jod i dlatego może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, TSH mierzony metodą ultraczułą usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje konwersję tyroksyny (T4) do trójjodotyroniny (T3) i może prowadzić do wzrostu stężenia T4 i zmniejszenia stężenia T3 u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Taka konfiguracja wyników nie powinna prowadzić do przerwania leczenia. Następujące objawy mogą wskazywać na niedoczynność tarczycy: Przyrost masy ciała, wrażliwość na zimno, zmęczenie, skrajna bradykardia wykraczająca poza objawy, których można się spodziewać w przypadku leczenia lekiem Amiodaron Accord. Kliniczne rozpoznanie niedoczynności tarczycy opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia TSH mierzonego metodą wysokoultraczułą i zmniejszonego stężenia T4. Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od zaprzestania leczenia. W przypadku stwierdzenia niedoczynności tarczycy dawkę amiodaronu należy w miarę możliwości zmniejszyć i (lub) rozpocząć substytucję lewotyroksyną. W niektórych przypadkach może być konieczne przerwanie leczenia produktem Amiodaron Accord.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia układu oddechowego Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc lub zapalenie płuc z nadwrażliwości. Dlatego jeśli to możliwe, przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i badania czynności płuc. W trakcie długotrwałego leczenia (np. po zmianie na amiodaron przyjmowany doustnie) badania te należy powtarzać co 3-6 miesięcy. U pacjentów z ciężkimi chorobami płuc należy częściej badać czynność płuc, ponieważ tacy pacjenci mają gorsze rokowania w przypadku toksycznego działania amiodaronu na płuca. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu amiodaronu w postaci dożylnej. U pacjentów, u których wystąpią objawy toksyczności płucnej, takie jak duszność wysiłkowa lub związane z ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka), należy wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku śródmiąższowego zapalenia płuc należy ponownie ocenić zasadność leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy). Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów (patrz punkt 4.8). W przypadku zapalenia płuc z nadwrażliwości należy przerwać leczenie amiodaronem i rozpocząć leczenie kortykosteroidami. Obserwowano bardzo rzadkie przypadki ciężkich powikłań oddechowych, czasem prowadzących do zgonu, występujących zwykle bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych). Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu (patrz punkty 4.5 i 4.8).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się bardzo dokładne kontrolowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) zaraz po rozpoczęciu leczenia amiodaronem i regularnie w trakcie leczenia. Zarówno podczas podawania doustnego, jak i dożylnego mogą wystąpić ostre zaburzenia czynności wątroby (w tym ciężka niewydolność komórek wątroby lub czasami niewydolność wątroby prowadząca do zgonu) i przewlekłe zaburzenia czynności wątroby (w przypadku podania dożylnego już w ciągu pierwszych 24 godzin). Dlatego dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie, jeśli wzrost aktywności aminotransferaz przekroczy trzykrotność wartości referencyjnych. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby wywołanych doustnym podawaniem amiodaronu mogą być minimalne (żółtaczka cholestatyczna, powiększenie wątroby, aktywność aminotransferaz nawet pięciokrotnie przekraczająca wartości referencyjne) i odwracalne po przerwaniu leczenia; zgłaszano jednak przypadki zakończone zgonem.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) Podczas leczenia amiodaronem wskazane są regularne badania okulistyczne, w tym badanie dna oka i lampą szczelinową. W przypadku niewyraźnego lub osłabionego widzenia należy niezwłocznie wykonać pełne badanie okulistyczne, w tym badanie dna oka. W przypadku wystąpienia neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego należy przerwać leczenie amiodaronem ze względu na możliwość progresji do utraty wzroku. Ciężkie reakcje skórne Zagrażające życiu lub nawet prowadzące do zgonu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS - Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN - Toxic Epidermal Necrolysis) (patrz punkt 4.8). Jeśli są obecne przedmiotowe lub podmiotowe objawy SJS, TEN (np. postępująca wysypka skórna często z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych), należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować neuropatie obwodowe i (lub) miopatie. Zwykle objawy ustępują w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu, ale w niektórych przypadkach mogą nie być całkowicie odwracalne. Skóra Podczas leczenia amiodaronem należy unikać ekspozycji na słońce; dotyczy to również promieniowania UV i solariów. Jeśli nie jest to możliwe, odsłonięte obszary skóry, a zwłaszcza twarz, należy zabezpieczyć maścią o wysokim współczynniku ochrony przeciwsłonecznej. Nawet po zakończeniu leczenia produktem Amiodaron Accord wymagana jest ochrona przeciwsłoneczna przez pewien czas. Interakcje farmakologiczne (patrz punkt 4.5) Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z następującymi lekami: beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego zwalniające rytm serca (werapamil, diltiazem), drażniące leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron podawany dożylnie może być stosowany wyłącznie na oddziałach intensywnej terapii i pod stałym nadzorem (monitorowanie zapisu EKG i ciśnienia tętniczego). W przypadku, gdy tylko jest to możliwe, amiodaron podawany dożylnie należy stosować przez centralny dostęp żylny, aby uniknąć reakcji niepożądanych w miejscu podania (patrz punkt 4.8). Należy zachować ostrożność w przypadku niedociśnienia, ciężkiej niewydolności oddechowej, ciężkiej lub niewyrównanej niewydolności serca. Niedawno odnotowano przypadki hepatotoksycznego działania amiodaronu po podaniu dożylnym, które mogły być spowodowane polisorbatem 80 (substancją pomocniczą o właściwościach emulgujących), a nie samym lekiem. Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności amiodaronu u dzieci. Z tego powodu nie zaleca się stosowania amiodaronu u tych pacjentów. Amiodaron do wstrzykiwań zawiera alkohol benzylowy (20 mg/ml) (patrz punkt 2).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i anafilaktyczne u dzieci poniżej 3. roku życia. Po podaniu dożylnym roztworów zawierających ten konserwant zgłaszano występowanie niewydolności oddechowej prowadzącej do zgonu noworodków (ang. „gasping syndrome”). Objawy obejmują nagłe wystąpienie niewydolności oddechowej prowadzącej do zgonu, niedociśnienia tętniczego, bradykardii i zapaści sercowo-krążeniowej. Minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której mogą wystąpić objawy toksyczności jest nieznana. Znieczulenie: Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa, że pacjent jest leczony amiodaronem (patrz punkt 4.5). Monitorowanie: Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i amionotransferaz w surowicy (patrz punkt 4.4). Zaburzenia elektrolitowe: Hipokaliemia może modyfikować działanie amiodaronu i zwiększać wydłużenie odstępu QT oraz ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Specjalne środki ostrozności
    Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem należy wyrównać niedobór potasu w surowicy. Ostrzeżenie dotyczące substancji pomocniczych Ten produkt leczniczy zawiera 200 mg alkoholu benzylowego w każdej 10 ml strzykawce, co odpowiada 20 mg/ml. Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne. Duże objętości alkoholu benzylowego należy podawać z ostrożnością i tylko w razie konieczności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsade do pointes: Leczenie skojarzone z lekami wywołującymi zaburzenia rytmu serca typu torsade do pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3), na przykład: leki przeciwarytmiczne klasy Ia, np. chinidyna, prokainamid, dyzopiramid; leki przeciwarytmiczne klasy III, np. sotalol, bretylium; leki inne niż przeciwarytmiczne, takie jak winkamina; podawana dożylnie erytromycyna, kotrimoksazol lub pentamidyna; niektóre leki przeciwpsychotyczne, np. chloropromazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, sulpiryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, amisulpryd i sertindol, ponieważ leki te mają działanie arytmogenne i (lub) hamują aktywność CYP3A4 oraz mogą zwiększać stężenie amiodaronu w osoczu; lit i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np. doksepina, maprotylina, amitryptylina; niektóre leki przeciwhistaminowe, np.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    terfenadyna, astemizol, mizolastyna; leki przeciwmalaryczne, np. chinina, meflochina, chlorochina, halofantryna; moksyfloksacyna; inhibiory MAO. Leki wydłużające odstęp QT: Podczas jednoczesnego podawania amiodaronu i leków o działaniu wydłużającym odstęp QT należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka u każdego pacjenta, ponieważ może zwiększyć się ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes. Należy monitorować wydłużenie odstępu QT. Fluorochinolony: U pacjentów przyjmujących amiodaron jednocześnie z fluorochinolonami zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QTc z wystąpieniem zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes lub bez tych zaburzeń. Należy unikać jednoczesnego podawania amiodaronu i fluorochinolonów (jednoczesne stosowanie z moksyfloksacyną jest przeciwwskazane, patrz powyżej).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Leki zwalniające czynność serca, powodujące zaburzenia automatyzmu lub przewodzenia serca: Nie zaleca się leczenia skojarzonego z następującymi lekami: Beta-adrenolityki i niektórzy antagoniści kanału wapniowego (diltiazem, werapamil); może wystąpić nasilenie działania chronotropowego ujemnego i spowolnienie przewodzenia. Leki powodujące hipokaliemię: Drażniące leki przeczyszczające mogą powodować hipokaliemię, zwiększając w ten sposób ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes; należy stosować inne rodzaje środków przeczyszczających. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania następujących leków, które również mogą prowadzić do hipokaliemii i (lub) hipomagnezemii: leków moczopędnych stosowanych pojedynczo lub w skojarzeniu (np. z hydrochlorotiazydem, furosemidem), kortykosteroidów stosowanych ogólnoustrojowo (glikokortkoidy, mineralokortykoidy), tetrakozaktydu, amfoterycyny B podawanej dożylnie.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    W przypadku hipokaliemii należy podjąć działania naprawcze i monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsade de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych; można wdrożyć stymulację oraz podać dożylnie magneze. Znieczulenie ogólne (patrz punkty 4.4 i 4.8): Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub otrzymujących tlenoterapię w dużych dawkach. U pacjentów przyjmujących amiodaron poddawanych znieczuleniu ogólnemu zgłaszano potencjalnie ciężkie powikłania: bradykardia nie odpowiadająca na atropinę, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia przewodzenia, zmniejszona pojemność minutowa serca. Obserwowano kilka przypadków zespołu ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zwykle występujących w okresie bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym. Może to być związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Wpływ amiodaronu chlorowodorku na inne produkty lecznicze: Amiodaron i (lub) jego metabolit, deetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać narażenie na ich substraty. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, interakcje można obserwować przez kilka miesięcy po odstawieniu tego leku. Substraty glikoproteiny P: Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P wiąże się ze zwiększeniem narażenia na te substraty. Digoksyna: Podawanie amiodaronu pacjentom przyjmującym digoksynę powoduje zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu, a tym samym pojawienie się objawów podmiotowych i przedmiotowych związanych z dużym stężeniem digoksyny; mogą wystąpić zaburzenia automatyzmu (nasilona bradykardia) i przewodzenia.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Zaleca się monitorowanie parametrów klinicznych, biologicznych i EKG, aby nie przeoczyć objawów toksyczności glikozydów nasercowych oraz zmniejszenie dawki digoksyny o połowę. Możliwe jest również synergistyczne działanie na czynność serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Dabigatran: Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem, ze względu na ryzyko krwawienia. Konieczne może być dostosowanie dawki dabigatranu, zgodnie z zaleceniami. Substraty CYP2C9: Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP 2C9, takich jak doustne leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, fenprokumon) i fenytoina, poprzez hamowanie enzymu 2C9 cytochromu P450. Warfaryna i fenprokumon: Połączenie warfaryny i fenprokumonu z amiodaronem może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, a tym samym zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częstsze kontrolowanie czasu protrombinowego, zarówno podczas leczenia, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Należy odpowiednio zmniejszyć dawkę doustnych leków przeciwzakrzepowych (warfaryny i fenprokumonu). Fentynoina: Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, powodując objawy neurologiczne. Jeśli wystąpią objawy przedawkowania (np. zaburzenia widzenia, drżenie, zawroty głowy) należy zmniejszyć dawkę fenytoiny oraz oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu. Substraty CYP2D6: Flekainid: Ponieważ flekainid jest metabolizowany głównie przez CYP 2D6, poprzez hamowanie tego enzymu, amiodaron może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu. Zaleca się zmniejszenie dawki flekainidu o 50% i ścisłe monitorowanie stanu pacjenta pod kątem działań niepożądanych. W takich przypadkach jest wysoce zalecane kontrolowanie stężenia flekainidu w osoczu. Substraty CYP 3A4: Amiodaron jest inhibitorem wątrobowego mikrosomalnego enzymu cytochromu 3A4 (CYP 3A4).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    To zahamowanie może skutkować nieoczekiwanie wysokim stężeniem innych leków w osoczu, które są metabolizowane przez enzymy CYP 3A4. Cyklosporyna: w przypadku stosowania skojarzonego, stężenie cyklosporyny w osoczu może zwiększyć się nawet dwukrotnie. Aby utrzymać stężenie cyklosporyny w osoczu w zakresie terapeutycznym konieczne może być zmniejszenie jej dawki. Statyny: ryzyko toksycznego działania na mięśnie (miopatia, rabdomioliza) jest większe podczas podawania amiodaronu jednocześnie ze statynami metabolizowanymi przez CYP 3A4, takimi jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna. Podczas leczenia z amiodaronem należy stosować statyny niemetabolizowane przez CYP450 3A4. Inne leki metabolizowane przez cytochrom P450 3A4: lidokaina, syrolimus, takrolimus, syldenafil, fentanyl, midazolam, triazolam, antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna), dihydroergotamina, ergotamina i kolchicyna.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Interakcja z substratami innych enzymów CYP P450: Badania in vitro wykazały, że amiodaron może także hamować CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6 poprzez swój główny metabolit. Przewiduje się, iż amiodaron podawany jednocześnie z lekami, których metabolizm zależy od CYP 1A2, CYP 2C19 i CYP 2D6, może zwiększać stężenie tych leków w surowicy. Wpływ innych produktów leczniczych na amiodaronu chlorowodorek: Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać narażenie na amiodaron. Podczas leczenia amiodaronem zalecane jest unikanie inhibitorów CYP 3A4 (np. soku grejpfrutowego i niektórych produktów leczniczych). Podczas doustnego leczenia amiodaronem należy unikać spożywania soku grejpfrutowego. Inne interakcje z amiodaronem (patrz punkt 4.4): Jednoczesne podawanie amiodaronu ze schematami zawierającymi sofosbuwir może prowadzić do ciężkiej objawowej bradykardii.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Interakcje
    Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, zaleca się monitorowanie pracy serca (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane dotyczące narażenia na lek podczas ciąży są nieliczne. Amiodaron i N-desetyloaminodaron przenikają przez barierę łożyskową i osiągają u niemowląt stężenie odpowiadające 10–25% stężenia w osoczu matki. Najczęstsze powikłania to zaburzenia wzrostu, poród przedwczesny i zaburzenia czynności tarczycy u noworodków. U około 10% noworodków obserwowano niedoczynność tarczycy, bradykardię i wydłużenie odstępu QT. W pojedynczych przypadkach stwierdzono powiększenie tarczycy lub szmery sercowe. Wydaje się, że częstość występowania wad wrodzonych nie jest zwiększona. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia wad serca. W związku z tym nie należy stosować amiodaronu w czasie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Należy wówczas ocenić, czy ryzyko nawrotu arytmii zagrażających życiu przeważa nad możliwym zagrożeniem dla płodu.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Biorąc pod uwagę długi okres półtrwania amiodaronu, kobiety w wieku rozrodczym powinny planować zajście w ciążę co najmniej pół roku po zakończeniu leczenia, aby uniknąć narażenia zarodka/płodu podczas wczesnego okresu ciąży. Amiodaron jest przeciwwskazany w okresie ciąży, z wyjątkiem szczególnych okoliczności (patrz punkt 4.3). Karmienie piersi? Zarówno amiodaron, jak i jego czynny metabolit przenikają do mleka matki w znacznych ilościach. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia amiodaronem. Jeśli konieczne jest leczenie w okresie laktacji lub jeśli amiodaron był przyjmowany w czasie ciąży, należy przerwać karmienie piersią. Płodność U mężczyzn po długotrwałym leczeniu stwierdzono podwyższone stężenia hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH) w surowicy, co wskazuje na zaburzenie czynności jąder.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Amiodaronu chlorowodorek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Leczenie tym lekiem wymaga regularnej kontroli lekarskiej. Ten produkt leczniczy, nawet stosowany zgodnie z przeznaczeniem, może zmieniać czas reakcji do takiego stopnia, że może zaburzać zdolność aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym, obsługi maszyn lub bezpiecznej pracy. Może to wystąpić w szczególności przy rozpoczynaniu leczenia, zwiększaniu dawki, zmianie leku, a także w połączeniu z alkoholem.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane wynikające ze stosowania amiodaronu występują często, szczególnie toksyczne uszkodzenie serca, płuc i wątroby. Czasami objawy te są zależne od dawki i odwracalne po jej zmniejszeniu. Działania niepożądane przedstawione są według malejącej ciężkości w obrębie każdej grupy częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych wymienionych poniżej została określona zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo rzadko trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna lub aplastyczna. Częstość nieznana neutropenia, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego). Zaburzenia endokrynologiczne Często nadczynność i niedoczynność tarczycy. Zgłaszano przypadki ciężkiej nadczynności tarczycy (w pojedynczych przypadkach zakończonych zgonem) (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zaburzenia psychiczne Często zmniejszone libido. Częstość nieznana majaczenie (w tym splątanie), omamy. Zaburzenia układu nerwowego Często drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu. Niezbyt często czuciowe obwodowe neuropatie i (lub) miopatie, zwykle przemijające po zakończeniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4), zawroty głowy, problemy z koordynacją, parestezja. Bardzo rzadko nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), atakcja móżdżkowa, ból głowy.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia oka Bardzo często mikrozłogi na przedniej powierzchni rogówki (nazywana również rogówką wirowatą), które zwykle są ograniczone do obszaru poniżej źrenicy i mogą powodować zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, widzenie kolorowych otoczek wokół źródła światła). Mikrozłogi składają się ze złożonych złogów lipidowych i zanikają zwykle 6-12 miesięcy po odstawieniu leku. Bardzo rzadko neuropatia / zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia serca Często bradykardia, zazwyczaj umiarkowana. Niezbyt często zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy), wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkty 4.4 i 4.5). Bardzo rzadko ciężka bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego wymagające przerwania leczenia amiodaronem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkty 4.4. i 5.1). Zgłaszano pojedyncze przypadki migotania/trzepotania komór. Zaburzenia naczyniowe Często obniżenie ciśnienia krwi, zwykle umiarkowane i przemijające. Zgłaszano przypadki niedociśnienia lub zapaści po przedawkowaniu lub zbyt szybkim wstrzyknięciu. Rzadko zapalenie naczyń. Bardzo rzadko uderzenia gorąca. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często zapalenie płuc z nadwrażliwości, zapalenie pęcherzyków płucnych lub śródmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie, czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4), zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików z organizującym się zapaleniem płuc. Bardzo rzadko ciężkie powikłania oddechowe (zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych), czasami zakończone zgonem, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkty 4.4 i 4.5), skurcz oskrzeli i (lub) bezdech w przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z astmą.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często nudności, wymioty, zaburzenia smaku na początku leczenia (zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej i ustępujące po zmniejszeniu dawki). Niezbyt często ból brzucha, wzdęcia, zaparcia, jadłowstręt. Częstość nieznana zapalenie trzustki / ostre zapalenie trzustki. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo często izolowane i często umiarkowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (1,5 do 3 razy powyżej zakresu wartości prawidłowych) występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często ostre zaburzenia czynności wątroby z wysoką aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasami prowadzące do zgonu (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko przewlekła choroba wątroby (w pojedynczych przypadkach zakończona zgonem), marskość wątroby.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Bardzo często nadwrażliwość na światło ze zwiększoną skłonnością do oparzeń słonecznych, co może prowadzić do rumienia i wysypki skórnej (patrz punkt 4.4). Często wyprysk, długotrwałe leczenie amiodaronem (po przejściu na terapię doustną) może powodować przebarwienia skóry o barwie czarnofioletowej do stalowoszarej (sinica rzekoma), szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych. Przebarwienia będą powoli znikały w ciągu 1-4 lat od odstawienia leku. Bardzo rzadko pocenie się, rumień podczas zabiegu radioterapii, rumień guzowaty, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana pokrzywka, ciężkie reakcje skórne, jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) / zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Często osłabienie mięśni.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana ból pleców. Zaburzenia nerek i dróg moczowych Rzadko przejściowe zaburzenia czynności nerek. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Bardzo rzadko zapalenie najądrza, zaburzenie erekcji. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często reakcje w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, rumień, obrzęk, martwica, wynaczynienie, naciek, stan zapalny, stwardnienie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej, zakażenie, zmiany pigmentacji. Niezbyt często zmęczenie. Badania diagnostyczne Bardzo rzadko zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Urazy, zatrucia i powikłania po operacji: Częstość nieznana pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepie serca (patrz punkt 4.4). Inne możliwe działania niepożądane Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości na alkohol benzylowy.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Działania niepożądane
    Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Brak danych na temat przedawkowania amiodaronu podawanego dożylnie. W przypadku ostrego przedawkowania lub zbyt szybkiego podania dożylnego mogą wystąpić: nudności, wymioty, zaparcia, pocenie się, bradykardia, zaburzenia przewodzenia i wydłużenie odstępu QT. Po znacznym przedawkowaniu może również wystąpić niedociśnienie, blok serca i zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes. W wyjątkowych przypadkach może wystąpić nadczynność tarczycy. Po znacznym przedawkowaniu należy prowadzić przedłużone monitorowanie zapisu EKG. Należy rozważyć przyjęcie pacjenta na oddział intensywnej terapii. Niedociśnienie można wyrównać podając w infuzji płyny lub leki wazopresyjne. Wskazane może być zastosowanie alfa- lub beta-adrenomimetyków lub czasowa stymulacja. Należy unikać podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, ponieważ powodują one wydłużenie odstępu QT i sprzyjają wystąpieniu zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przedawkowanie
    Należy stosować leczenie podtrzymujące i objawowe. Pacjenta należy monitorować, a w przypadku wystąpienia bradykardii, można podać leki beta-adrenostymulujące lub glukagon. Mogą również wystąpić samoistnie ustępujące napady częstoskurczu komorowego. Zgłaszano przypadki niewydolności krążenia i wątroby. Bradykardia wywołana wstrzyknięciem amiodaronu jest oporna na atropinę. Ze względu na farmakokinetykę amiodaronu należy odpowiednio i przez długi czas kontrolować stan pacjenta, szczególnie czynność serca. Ani amiodaronu, ani jego metabolitów nie można usunąć za pomocą dializy.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasercowe, leki przeciwarytmiczne, klasa III Kod ATC: C01BD01 Mechanizm działania Amiodaron jest dwujodową pochodną benzofuranu i jest zaliczany do leków przeciwarytmicznych klasy III, ze względu na zdolność do wydłużania czasu trwania potencjału czynnościowego serca w miocytach przedsionkowych i komorowych poprzez hamowanie czynności kanałów potasowych K+ w sercu (zablokowanie głównie szybkiego komponentu opóźnionego potasowego prądu prostującego, IKr). Wydłuża tym samym okres refrakcji potencjału czynnościowego, powodując hamowanie arytmii ektopowych i nawrotnych oraz wydłużenie odstępu QTc w EKG. Ponadto, amiodaron hamuje również kanały sodowe Na+ (efekt klasy I) oraz kanały wapniowe Ca2+ (efekt klasy IV) w sercu. To ostatnie działanie może prowadzić do spowolnienia przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Wydaje się, że podczas długotrwałego podawania, amiodaron hamuje również migrację kanałów jonowych z retikulum endoplazmatycznego do błony komórkowej w kardiomiocytach, w związku z czym może wykazywać działanie elektrofizjologiczne podczas długotrwałego podawania. Właściwości farmakodynamiczne Amiodaron jest niekompetycyjnym antagonistą zarówno receptorów beta-, jak i alfa- adrenergicznych, a zatem wywiera działanie hemodynamiczne: rozszerza tętnice wieńcowe i naczynia obwodowe, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego. Wydaje się, że właściwości beta- adrenolityczne amiodaronu powodują ujemne działanie inotropowe, chronotropowe i dromotropowe. Niektóre działania amiodaronu przypominają skutki niedoczynności tarczycy, co może wynikać z zahamowania syntezy hormonu tarczycy. Amiodaron jest silnym inhibitorem aktywności 5’-monodejodynazy jodotyroniny (głównego enzymu konwertującego T4-T3).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    U szczurów obserwowano zwiększenie stężenia hormonu stymulującego tarczycę (TSH), tyroksyny (T4) i trijodotyroniny odwrotnej (rT3) w surowicy oraz zmniejszenie stężenia trijodotyroniny (T3) w surowicy w wyniku zahamowania dejodynacji T4 do T3. To działanie przeciwtarczycowe amiodaronu może przyczynić się do jego działania elektrofizjologicznego na serce. Główny metabolit, N-deetyloamiodaron, wykazuje wpływ elektrofizjologiczny na serce podobny do substancji macierzystej. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu podawanego dożylnie u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w wyniku migotania komór odpornego na defibrylację, oceniano w dwóch badaniach z podwójnie ślepą próbą: badaniu ARREST, w którym porównywano amiodaron z placebo oraz badaniu ALIVE, w którym porównywano amiodaron z lidokainą. Pierwszorzędowym punktem końcowym obu badań była liczba pacjentów, którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    W badaniu ARREST 504 pacjentom z pozaszpitalnym zatrzymaniem krążenia w wyniku migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornego na 3 lub więcej defibrylacji i epinefrynę podano albo 300 mg amiodaronu rozcieńczonego w 20 ml glukozy 5% w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej (246 pacjentów) albo placebo (258 pacjentów). U 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli transport do szpitala, amiodaron znacznie zwiększył szanse resuscytacji i hospitalizacji: 44% w grupie leczonej amiodaronem, w porównaniu do 34% w grupie otrzymującej placebo (p = 0,03). Po skorygowaniu o inne niezależne czynniki prognostyczne, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 1,6 (95% przedział ufności, 1,1 - 2,4; p = 0,02) w grupie otrzymującej amiodaron w porównaniu z grupą placebo.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Częstość występowania niedociśnienia (59% w stosunku do 25%, p = 0,04) i bradykardii (41% w porównaniu do 25%, p = 0,004) była większa u pacjentów otrzymujących amiodaron niż u pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzy defibrylacje, epinefrynę podaną dożylnie i kolejną defibrylację lub z migotaniem komór nawracającym po początkowej udanej defibrylacji zostało poddanych randomizacji do grup, w których stosowano amiodaron (5 mg/kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy) z placebo odpowiadającym lidokainie, lub lidokainę (1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml) z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zwierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80). Spośród 347 pacjentów włączonych do badania, w przypadku podania amiodaronu uzyskano istotny wzrost szans na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala: 22,8% w grupie otrzymującej amiodaron (41 spośród 180 pacjentów) w porównaniu do 12% w grupie otrzymującej lidokainę (20 spośród 167 pacjentów), p=0,009.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    Po skorygowaniu o inne czynniki wpływające na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowany współczynnik przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wynosił 2,49 (95% przedział ufności, 1,28-4,85; p=0,007). Nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami otrzymującymi amiodaron i lidokainę w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, lub w zakresie odsetka chorych, którzy otrzymali lidokainę w badaniu otwartym. Odsetek pacjentów, u których po defibrylacji utrzymało się zatrzymanie krążenia po podaniu pierwszego badanego leku, był istotnie większy w grupie otrzymującej lidokainę (28,9%) niż w grupie otrzymującej amiodaron (18,4%), p=0,04. Dzieci i młodzież: Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W opublikowanych badaniach, bezpieczeństwo amiodaronu oceniano u 1118 pacjentów pediatrycznych, z różnego typu zaburzeniami rytmu serca.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakodynamiczne
    W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów pediatrycznych zastosowano następujące dawki. Podanie doustne: Dawka nasycająca: 10 do 20 mg/kg mc./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m2 pc./dobę, jeśli przeliczano na m2). Dawka podtrzymująca: należy zastosować najmniejszą dawkę skuteczną; w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta można zastosować dawki w zakresie od 5 do 10 mg/kg mc./dobę (lub 250 mg/m2 pc./dobę, jeśli przeliczano na m2). Podanie dożylne: Dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin. Dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg mc./dobę przez kilka godzin do kilku dni. W razie konieczności można jednocześnie rozpocząć leczenie doustne, stosując zwykłą dawkę nasycającą.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka amiodaronu jest nietypowa oraz złożona i nie została w pełni wyjaśniona. Podanie dożylne Wchłanianie Po wstrzyknięciu maksymalne działanie osiąga się po 15 minutach. Dystrybucja Po tym czasie następuje dystrybucja do tkanek i szybkie zmniejszanie stężenia leku w osoczu, w ciągu 4 godzin. Aby uzyskać wysycenie tkanki, należy kontynuować leczenie dożylnie lub doustnie. Podczas fazy wysycania amiodaron gromadzi się zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Stan równowagi dynamicznej osiąga się w okresie od jednego do kilku miesięcy. Ze względu na te właściwości, należy podać zalecaną dawkę nasycającą, aby osiągnąć szybkie wysycenie tkanki, co jest warunkiem skuteczności terapeutycznej. Amiodaron silnie wiąże się z białkami osocza (> 95%).
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin. Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym wskazuje na znaczne rozmieszczenie tkankowe. Średnie wartości dystrybucji amiodaronu po podaniu dożylnym dawki pojedynczej (5 mg/kg mc. w ciągu 15 minut) są następujące: objętość dystrybucji centralnej 0,2 l/kg, a w fazie stacjonarnej: 40-84 l/kg. Objętość dystrybucji w fazie stacjonarnej dla jego aktywnego metabolitu: 68-168 l/kg). Metabolizm Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP 3A4, a także przez CYP 2C8.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Amiodaron i jego metabolit, deetyloamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP 1A1, CYP 1A2, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 3A4, CYP 2A6, CYP 2B6 oraz 2C8. Amiodaron i deetyloamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 1,1% wzrostu stężenia kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP 3A4, CYP 2C9, CYP 2D6 oraz glikoproteiny P. Głównym aktywnym metabolitem amiodaronu u ludzi jest deetyloamiodaron (DEA). Uważa się, że enzymem odpowiedzialnym za desetylację jest cytochrom P450 3A4. Eliminacja Amiodaronu chlorowodorek ma długi okres półtrwania, który wykazuje zmienność międzyosobniczą i wynosi od 20 do 100 dni. Eliminowany jest głównie przez wątrobę z żółcią. 10% substancji jest wydalane z moczem.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Ze względu na niewielką eliminację przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek można podawać zazwyczaj stosowaną dawkę. Po odstawieniu amiodaron jest wydalany przez kilka miesięcy. Średnie wartości eliminacji amiodaronu po podaniu dożylnym dawki pojedynczej (5 mg/kg mc. w ciągu 15 minut) są następujące: klirens: 90-158 ml/h/kg i t½: 20-47 dni. Klirens dla jego aktywnego metabolitu: 197-290 ml/h/kg i t½ = t½ amiodaronu. Badanie przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i osobach chorych, którym dożylnie podano amiodaron wykazało, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach. Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu okazała się zgodna z rozkładem dwuwykładniczym. Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wyniósł w przybliżeniu 11 godzin.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wiek, płeć, zaburzenia czynności nerek lub wątroby nie mają znaczącego wpływu na dystrybucję amiodaronu lub jego aktywnego metabolitu. Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. Ograniczone dostępne dane dotyczące dzieci i młodzieży nie wykazują różnic w porównaniu do danych dla pacjentów dorosłych.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksyczności po podaniu dawek wielokrotnych, amiodaron powodował uszkodzenie płuc (zwłóknienie, fosfolipidozę; u chomików, szczurów i psów). Toksyczny wpływ na płuca wynika z powstawania rodników i zaburzeń wytwarzania energii w komórkach. Ponadto amiodaron powodował uszkodzenie wątroby u szczurów, psów, świń i pawianów. Amiodaron miał pośredni wpływ na lipidy w surowicy poprzez zmiany stężeń hormonów tarczycy w osoczu. W ramach badania genotoksyczności przeprowadzono badanie in vitro Ames oraz in vivo badanie mikrojąder komórek szpiku kostnego myszy. Wyniki obu badań były negatywne. Amiodaronu chlorowodorek jest substancją silnie fototoksyczną. Istnieją dowody, że cytotoksyczne wolne rodniki powstają w obecności amiodaronu chlorowodorku pod wpływem promieniowania UV. To nie tylko prowadzi do ostrych reakcji fototoksycznych, ale także do uszkodzenia DNA (fotomutagenność), a następnie do skutków fotokarcynogennych.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    Do tej pory nie badano eksperymentalnie tych potencjalnie ciężkich działań niepożądanych amiodaronu chlorowodorku. Dlatego nie jest znany potencjał fotomutagenny i fotokarcynogenny amiodaronu. W trwającym dwa lata badaniu rakotwórczości na szczurach, amiodaron powodował istotne klinicznie zwiększenie liczby guzów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaki i (lub) raki) u obu płci. Ponieważ nie stwierdzono działania mutagennego, przypuszcza się, że do indukcji tego typu nowotworu dochodzi raczej w wyniku mechanizmu epigenetycznego niż działania genotoksycznego. Nie odnotowano powstawania nowotworów u myszy, zaobserwowano jednak zależny od dawki rozrost pęcherzykowy tarczycy. To działanie na tarczycę u szczurów i myszy wynika najprawdopodobniej z wpływu amiodaronu na syntezę i (lub) uwalnianie hormonów tarczycy. Znaczenie tych obserwacji w odniesieniu do ludzi jest małe.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów amiodaron wykazał potencjalny niekorzystny wpływ na płodność i rozwój pourodzeniowy. Amiodaron był embriotoksyczny, ale nie teratogenny u szczurów i królików w klinicznie istotnych dawkach.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Alkohol benzylowy Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Amiodaron jest niekompatybilny z roztworem soli. Amiodaron może prowadzić do uwalniania substancji zmiękczającej DEHP (ftalan dwu-2- etyloheksylu) do roztworu w przypadku stosowania sprzętu medycznego zawierającego DEHP. W celu zminimalizowania narażenia na DEHP należy podawać amiodaron w roztworze do infuzji stosując zestawy niezawierające DEHP. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozcieńczeniu wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu przez 3 godziny, 48 godzin i 15 minut w stężeniu odpowiednio 1,2 mg/ml, 2,4 mg/ml i 15 mg/ml w temperaturze 20-25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka o pojemności 10 ml z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej i tłokiem z polipropylenu, w tekturowym pudełku. Ampułko-strzykawka ma podziałkę na ml do 10 ml. Wielkości opakowania: 1 ampułko-strzykawka. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed użyciem należy ocenić wzrokowo jałowy koncentrat, uwzględniając przejrzystość, obecność cząstek stałych i integralność pojemnika.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    Roztwór można zastosować tylko wtedy, gdy jest przezroczysty, bezbarwny do bladożółtego, a pojemnik nieuszkodzony i nienaruszony. Instrukcje dotyczące przygotowania i podania leku Rysunek 1 Rysunek 2 Igła Ampułko-strzykawka Nasadka igły Osłonka na igłę Tłok ampułko-strzykawki Korpus ampułko-strzykawki Nasadka na ampułko-strzykawkę Adapter Luer Lock Należy odkręcić szklaną nasadkę ampułko-strzykawki poprzez przekręcenie jej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara (jak pokazano na rysunku 1). Należy przymocować igłę do ampułko-strzykawki poprzez delikatne przyłączenie nasadki igły do adaptera Luer Lock i obrócenie jej ćwierć obrotu w prawo, do chwili aż poczuje się zablokowanie igły (jak pokazano na rysunku 2). Należy ostrożnie zdjąć osłonkę igły, wyciągając ją prosto. Rozcieńczyć (patrz punkt 4.2) roztworem 5% dekstrozy zgodnie z instrukcją dotyczącą podawania dożylnego.
  • CHPL leku Amiodaron Accord, koncentrat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 30 mg/ml
    Dane farmaceutyczne
    Przed podaniem w infuzji dożylnej produkt leczniczy Amiodaron Accord musi być rozcieńczony zgodnie z instrukcją w 5% roztworze dekstrozy. Jedną ampułko-strzykawkę Amiodaron Accord należy rozcieńczyć zgodnie z zaleceniami w 500 ml 5% roztworu dekstrozy, aby uzyskać stężenie 0,6 mg/ml amiodaronu chlorowodorku. Ze względu na stabilność roztworu, nie należy stosować stężeń poniżej 0,6 mg/ml i nie należy dodawać innych produktów leczniczych do płynu infuzyjnego. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Tylko do jednorazowego użytku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO CORDARONE; 200 mg, tabletki 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna tabletka zawiera 200 mg amiodaronu chlorowodorku ( Amiodaroni hydrochloridum). Produkt zawiera laktozę jednowodną. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka Tabletki koloru białego z rowkiem dzielącym po jednej stronie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1. Wskazania do stosowania - Zaburzenia rytmu w przebiegu zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a. - Migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe: częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy, gdy inne leki nie mogą być zastosowane. - Leczenie groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu (częstoskurcz komorowy, migotanie komór), gdy inne leki antyarytmiczne są nieskuteczne.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    4.2. Dawkowanie i sposób podawania Leczenie amiodaronem powinno być rozpoczęte w szpitalu, a następnie kontynuowane pod opieką specjalisty. Dawka nasycająca: zwykle stosuje się 600 mg na dobę (3 razy po 200 mg) w ciągu tygodnia. Dawka podtrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę (umożliwiającą kontrolowanie zaburzeń rytmu); zależnie od indywidualnej wrażliwości dawka wynosi od 100 do 200 mg na dobę. Amiodaron może być stosowany co drugi dzień w dawce 200 mg na dobę lub codziennie w dawce 100 mg na dobę; można stosować również przerwy w przyjmowaniu leku (dwa dni w tygodniu). Dzieci i młodzież: Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia amiodaronem u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u tych pacjentów. Dostępne obecnie dane są opisane w punktach 5.1. i 5.2. Pacjenci w podeszłym wieku Podobnie jak w przypadku wszystkich pacjentów należy stosować minimalną skuteczną dawkę. Nie ma dowodów na to, że pacjenci w podeszłym wieku mogą wymagać dostosowania dawkowania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dawkowanie
    Jednakże pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na wystąpienie bradykardii i zaburzeń przewodzenia w przypadku stosowania za dużych dawek. Należy zwrócić szczególną uwagę na czynność gruczołu tarczowego.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przeciwwskazania
    4.3. Przeciwwskazania - nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którąkolwiek substancję pomocniczą, - bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem (ryzyko zahamowania czynności węzła), - blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem, - podawanie innych leków, które stosowane jednocześnie z amiodaronem mogą wywołać zaburzenia rytmu typu torsades de pointes (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią,
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać. Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji), - choroby tarczycy, - ciąża, - okres karmienia piersią, 4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem zaleca się wykonanie badań EKG, stężenia hormonu TSH oraz stężenia potasu w surowicy (hipokaliemia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca). Zaburzenia czynności serca (patrz punkt 4.8) Działanie farmakologiczne amiodaronu powoduje zmiany w badaniu EKG: wydłużenie odstępu QT (związane z wydłużeniem okresu repolaryzacji) z możliwym powstaniem fali U. Jednak te zmiany nie powodują działania toksycznego. Czynność serca może zmniejszyć się znacząco u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego 2. lub 3. stopnia, bloku zatokowo- przedsionkowego lub bloku dwuwiązkowego leczenie amiodaronem należy przerwać.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Donoszono o wystąpieniu nowego typu zaburzeń rytmu serca lub pogorszeniu leczonych zaburzeń rytmu serca, czasami śmiertelnych. Ważne jest, ale trudne do rozróżnienia, czy wynika to z braku skuteczności leku, który wykazuje działanie proarytmiczne, czy jest to związane z nasileniem zaburzeń rytmu serca. Rzadziej donoszono o działaniu proarytmicznym amiodaronu niż innych leków przeciwarytmicznych. Działanie proarytmiczne amiodaronu występuje zwłaszcza jako rezultat interakcji z lekami wydłużającymi odstęp QT i (lub) w przypadku zaburzeń elektrolitowych (patrz punkt 4.5 i 4.8). Niezależnie od wydłużenia odstępu QT, amiodaron wykazuje niską aktywność powodowania zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes . Amiodaron stosowany doustnie nie jest przeciwwskazany u osób z niewydolnością serca, jednak w czasie leczenia należy zachować ostrożność, gdyż może ją nasilać. W takich sytuacjach amiodaron może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia czynności tarczycy (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z występowaniem w przeszłości zaburzeń tarczycy. Kliniczne i biologiczne (w tym TSH mierzony metodą wysokoczułą, usTSH– od ang. ultrasensitive TSH) monitorowanie jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów. Monitorowanie powinno być wykonywane podczas leczenia, co 6 miesięcy i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to szczególnie ważne u osób w wieku podeszłym. U pacjentów z wywiadem wskazującym podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń tarczycy, zalecane jest regularne kontrolowanie jej czynności. Amiodaron zawiera jod, dlatego też stosowanie leku może wpływać na wychwyt radiojodu. Niemniej jednak wyniki badań czynnościowych tarczycy (fT3, fT4, usTSH) są możliwe do interpretacji.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Amiodaron hamuje obwodową konwersję tyroksyny do trójjodotyroniny i może wywoływać izolowane zmiany biochemiczne (wzrost stężenia fT4 w surowicy, natomiast stężenie fT3 zostaje w niewielkim stopniu zmniejszone lub utrzymuje się na prawidłowym poziomie) u pacjentów w stadium klinicznej eutyreozy. Nie ma przesłanek do odstawienia leczenia amiodaronem w takich przypadkach. Podczas leczenia lub do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem może wystąpić nadczynność tarczycy. Kliniczne objawy, zwykle o niewielkim nasileniu, takie jak utrata masy ciała, wystąpienie zaburzeń rytmu serca, dusznica, zastoinowa niewydolność serca powinny zwrócić uwagę lekarza. Diagnoza jest oparta na wyraźnym zmniejszeniu aktywności w surowicy hormonu TSH mierzonego metodą wysokoczułą (). Należy wtedy odstawić leczenie amiodaronem.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ustąpienie objawów występuje zwykle po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem; kliniczną poprawę poprzedzają prawidłowe wyniki badań laboratoryjnych czynności tarczycy. Ciężkie przypadki nadczynności tarczycy, czasami śmiertelne, wymagają natychmiastowego zastosowania odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Leczenie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta: leki przeciwtarczycowe (które nie zawsze są skuteczne), kortykosteroidy, leki beta-adrenolityczne. Niedoczynność tarczycy należy podejrzewać w przypadku wystąpienia następujących objawów klinicznych (zazwyczaj o umiarkowanym nasileniu): przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, obniżona aktywność, nasilona bradykardia. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu wyraźnego wzrostu stężenia usTSH . Stadium eutyreozy uzyskuje się zazwyczaj w okresie 1–3 miesięcy od odstawienia leczenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    W przypadku wystąpienia stanów zagrażających życiu, leczenie z zastosowaniem amiodaronu może być kontynuowane, w połączeniu z podaniem L-tyroksyny. Dawkę L-tyroksyny dobiera się w zależności od stężenia TSH. Zaburzenia układu oddechowego (patrz punkt 4.8) Pojawienie się duszności i nieproduktywnego kaszlu może być związane z toksycznym działaniem na płuca, takim jak wystąpienie śródmiąższowego zapalenia płuc. U pacjentów, u których wystąpiła duszność wysiłkowa, zarówno jako jedyny objaw, jak i związana z pogorszeniem ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie, utrata masy ciała, gorączka) należy wykonać badania radiologiczne klatki piersiowej. Należy ponownie ocenić zasadność dalszego leczenia amiodaronem, ponieważ śródmiąższowe zapalenie płuc jest zwykle przemijające, jeżeli terapia lekiem zostanie szybko zakończona (kliniczne objawy zwykle ustępują w ciągu 3 do 4 tygodni, zmiany radiologiczne i poprawa czynności płuc następuje w ciągu kilku miesięcy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów. Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.8) Zaleca się regularne, ścisłe monitorowanie czynności wątroby (oznaczenie aktywności aminotransferaz) podczas leczenia amiodaronem, począwszy od momentu rozpoczęcia terapii amiodaronem. Dawkowanie amiodaronu należy zmniejszyć lub zakończyć leczenie w przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz 3 - krotnie powyżej górnej granicy normy, co może świadczyć o wystąpieniu ostrych, ciężkich zaburzeń czynności wątroby (w tym niewydolności wątroby, czasami ze skutkiem śmiertelnym) lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby. Mogą wystąpić podczas stosowania zarówno doustnej, jak i dożylnej postaci leku, oraz w ciągu 24 godzin od podania amiodaronu w formie dożylnej. Kliniczne i biologiczne objawy przewlekłych zaburzeń czynności wątroby mogą być o niewielkim nasileniu (możliwe powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz 1,5 do 5 razy powyżej górnej granicy normy).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Te nieprawidłowości zwykle ustępują po odstawieniu leczenia amiodaronem; donoszono jednak o przypadkach zejść śmiertelnych. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.8) Amiodaron może powodować czuciowo-ruchową obwodową neuropatię i (lub) miopatię. Ustąpienie objawów występuje zwykle w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu leczenia amiodaronem, ale czasami niektóre objawy mogą się utrzymywać. Zaburzenia oka (patrz punkt 4.8) W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy niezwłocznie przeprowadzić kompletne badanie okulistyczne, w tym badanie oftalmoskopem. Wystąpienie neuropatii nerwu wzrokowego i (lub) zapalenia nerwu wzrokowego wymaga odstawienia leczenia amiodaronem z powodu możliwości rozwoju ślepoty. Oddziaływanie z innymi lekami (patrz punkt 4.5) Jednoczesne stosowanie amiodaronu z następującymi lekami: leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanału wapniowego zmniejszające czynność serca (werapamil, diltiazem), leki przeczyszczające, które mogą powodować hipokaliemię nie jest zalecane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia skóry (patrz punkt 4.8) Należy poinformować pacjentów o konieczności unikania ekspozycji na światło słoneczne podczas leczenia i stosować środki chroniące przed światłem słonecznym w czasie terapii. Amiodaron powoduje nadwrażliwość na światło, która może utrzymywać się po kilku miesiącach od zaprzestania leczenia. Najczęściej występującymi objawami są: mrowienie, oparzenia i rumień, występujące na powierzchni skóry, która poddana została działaniu promieni słonecznych. Rzadko obserwowano reakcję fototoksyczną i wysypkę. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu przez pacjenta amiodaronu; donoszono o przypadkach ciężkich zaburzeń ze strony układu krążenia i układu oddechowego (czasami śmiertelnych) u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu i tlenoterapii.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Tabletki zawierają laktozę, dlatego pacjenci z występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy nie powinni stosować tego produktu. 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Interakcje farmakodynamiczne  Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes lub wydłużające odstęp QT - Leki wywołujące zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes Stosowanie amiodaronu wraz z innymi lekami mogącymi spowodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3); do tych leków należą: - leki przeciwarytmiczne: chinidyna, dizopiramid, prokainamid, sotalol, bretylium, bepridil, - podawanie dożylne erytromycyny, kotrimoksazolu lub pentamidyny; - leki przeciwpsychotyczne, takie jak: chloropromazyna, tiorydazyna, flufenazyna, pimozyd, haloperidol, amisulpiryd, sertindol, - preparaty litu i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, np.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    doksepina, amitryptylina, - niektóre leki przeciwhistaminowe: terfenadyna, astemizol, mizolastyna, - leki przeciwmalaryczne: chinina, chlorochina, meflochina, halofantryna, - winkamina, - cyzapryd. - Leki wydłużające odstęp QT Jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT musi być oparte na ostrożnej ocenie ryzyka i korzyści dla każdego pacjenta, ponieważ może wzrosnąć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsades de pointes (patrz punkt 4.4) i pacjenta należy monitorować pod kątem wydłużenia odstępu QT. Należy unikać podawania fluorochinolonów u pacjentów otrzymujących amiodaron.  Leki zwalniające rytm pracy serca lub wywołujące zaburzenia automatyzmu, lub przewodzenia serca Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z ww. lekami. Beta-blokery oraz niektórzy antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą spowodować zaburzenia automatyzmu węzła (znaczna bradykardia) i zaburzenia przewodzenia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
     Leki mogące wywołać hipokaliemię - Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z lekami przeczyszczającymi wywołującymi hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wystąpienia „ torsades de pointes” , inne leki przeczyszczające mogą być stosowane. - Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu z następującymi lekami mogącymi wywołać hipokaliemię i (lub) hipomagnezemię: - lekami moczopędnymi, - kortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo, tetrakozaktydem, - amfoterycyną B podawaną dożylnie. Nie należy dopuszczać do rozwoju hipokaliemii oraz wyrównać istniejącą hipokaliemię. Należy monitorować odstęp QT. W przypadku wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes nie należy stosować leków przeciwarytmicznych.  Znieczulenie ogólne (patrz punkt 4.4 oraz 4.8) Obserwowano potencjalnie ciężkie powikłania u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu: bradykardia (nie odpowiadająca na atropinę), niedociśnienie, zaburzenia przewodzenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Obserwowano kilka bardzo rzadkich przypadków ciężkich zaburzeń oddechowych (zespół ostrych zaburzeń oddechowych dorosłych), czasami kończących się śmiercią, występujących zwykle tuż po zakończeniu zabiegu operacyjnego. Może być to związane z interakcją z tlenem podawanym w dużym stężeniu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu amiodaronu. Wpływ Cordarone na inne produkty lecznicze Amiodaron i (lub) jego metabolit, desetylamiodaron, hamują CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 i glikoproteinę P i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Z powodu długiego okresu półtrwania amiodaronu, interakcje mogą być obserwowane nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia amiodaronem.  Substraty glikoproteiny P Amiodaron jest inhibitorem glikoproteiny P. Przypuszcza się, że jednoczesne stosowanie amiodaronu z substratami glikoproteiny P zwiększa ekspozycję organizmu pacjenta na ich działanie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Glikozydy naparstnicy: Mogą pojawić się zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia) oraz przewodzenia przedsionkowo-komorowego (działanie synergiczne); dodatkowo możliwy jest wzrost stężenia digoksyny w osoczu ze względu na spadek klirensu digoksyny. Należy monitorować EKG oraz stężenie digoksyny w osoczu. Pacjenta należy obserwować pod kątem klinicznych objawów toksyczności glikozydów naparstnicy. Może być konieczne dostosowanie dawki glikozydów naparstnicy. - Dabigatran Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu z dabigatranem ze względu na ryzyko krwawienia. Może być konieczne dostosowanie dawki dabigatranu zgodnie z jego wskazaniami.  Substraty CYP2C9 Amiodaron zwiększa stężenie w osoczu substratów CYP2C9 takich jak warfaryna lub fenytoina przez hamowanie cytochromu CYP2C9. - Warfaryna Połączenie warfaryny i amiodaronu może nasilać działanie doustnego leku przeciwzakrzepowego, stąd ryzyko krwawienia.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Konieczne jest regularne monitorowanie czasu protrombinowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany - INR), aby dostosować doustne dawki leków przeciwzakrzepowych, zarówno podczas leczenia amiodaronem, jak i po zakończeniu leczenia amiodaronem. - Fenytoina Połączenie fenytoiny i amiodaronu może prowadzić do przedawkowania fenytoiny, wywołującego objawy neurologiczne. Należy prowadzić ścisłą obserwację pacjenta i natychmiast po wystąpieniu objawów przedawkowania zmniejszyć dawkę fenytoiny i oznaczyć stężenie fenytoiny w osoczu.  Substraty CYP2D6 - Flekainid Jednoczesne stosowanie amiodaronu i flekainidu może powodować zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu na skutek hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkowanie flekainidu.  Substraty CYP3A4 Jednoczesne stosowanie leków metabolizowanych przez cytochrom CYP3A4 i amiodaronu, inhibitora CYP3A4, może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy i zwiększenia ich toksycznego działania.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    - Cyklosporyna Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może powodować zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Należy dostosować dawkę cyklosporyny. - Fentanyl Jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać działanie fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksycznego działania. - Statyny metabolizowane przez CYP3A4 np. symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna (zwiększone ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ mięśniowy). - Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna. Wpływ innych produktów leczniczych na Cordarone Inhibitory CYP3A4 oraz CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać ekspozycję na niego. Zaleca się unikanie inhibitorów CYP3A4 (np. soku z grejpfruta oraz pewnych leków) podczas leczenia amiodaronem. 4.6.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. 4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. 4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku. Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5). Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Interakcje
    Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń 4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6. Ciąża i laktacja Ciąża Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko. Laktacja Amiodaron jest wydzielany do mleka kobiecego w znaczących ilościach, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu W świetle danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania amiodaronu lek nie powoduje ograniczenia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    4.8. Działania niepożądane Następujące działania niepożądane są wymienione na podstawie klasyfikacji układów i narządów oraz przy użyciu następującej konwencji: bardzo często ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000, bardzo rzadko <1/10 000, nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia Zaburzenia serca: Często: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki leku Niezbyt często: wystąpienie lub nasilenie zaburzeń rytmu serca, czasami z zatrzymaniem czynności serca (patrz punkt 4.4 i 4.5), zaburzenia przewodzenia w mięśniu sercowym (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy różnego stopnia) Bardzo rzadko: znaczna bradykardia lub zatrzymanie czynności węzła zatokowego u pacjentów z zaburzeniem czynności węzła zatokowego i (lub) u pacjentów w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Nieznana: torsades de pointes (patrz punkt 4.4 oraz 4.5) Zaburzenia endokrynologiczne (patrz punkt 4.4.): Często: niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, czasami z zejściem śmiertelnym. Bardzo rzadko: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia oka: Bardzo często: mikrozłogi w rogówce, tworzące się tuż pod źrenicą. Może im towarzyszyć widzenie kolorowej otoczki przedmiotów podczas patrzenia w ostrym świetle lub niewyraźne widzenie. Składają się one ze złożonych złogów lipidowych i przemijają po odstawieniu leczenia amiodaronem. Bardzo rzadko: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może powodować ślepotę (patrz punkt 4.4). Zaburzenia żołądka i jelit: Bardzo często: łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaburzenia smaku) zwykle występujące podczas stosowania dawki nasycającej leku i ustępujące po zmniejszeniu dawki amiodaronu.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych (patrz punkt 4.4): Bardzo często: izolowane zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, które jest zwykle umiarkowanie nasilone (1,5 do 3 razy powyżej górnej granicy normy), występujące na początku leczenia. Te nieprawidłowości mogą powrócić do wartości prawidłowych po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie. Często: ostre zaburzenia czynności wątroby z towarzyszącą dużą aktywnością aminotransferaz w surowicy i (lub) żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, które mogą być czasami śmiertelne. Bardzo rzadko: przewlekłe choroby wątroby (pseudoalkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby), czasami z zejściem śmiertelnym. Zaburzenia immunologiczne: Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) Badania diagnostyczne: Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego: Często: drżenia pochodzenia pozapiramidowego, koszmary senne, zaburzenia snu Niezbyt często: czuciowo-ruchowa obwodowa neuropatia i (lub) miopatia, zwykle przemijające po odstawieniu leczenia amiodaronem (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko: ataksja móżdżkowa, nieznaczne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (rzekomy guz mózgu), bóle głowy Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: Bardzo rzadko: zapalenie najądrza, impotencja. Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: Często: toksyczne uszkodzenie tkanki płucnej (pęcherzykowe/środmiąższowe zapalenie płuc lub zwłóknienie płuc, zapalenie opłucnej, zarostowe zapalenie oskrzelików płucnych z zapaleniem płuc), czasami z zejściem śmiertelnym (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową, zespołem ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych, czasami z zejściem śmiertelnym, zwłaszcza bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (możliwa interakcja z tlenem w dużym stężeniu) (patrz punkt 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Działania niepożądane
    Częstość nieznana: krwotok płucny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Bardzo często: nadwrażliwość na światło (patrz punkt 4.4) Często: ciemnoszare lub niebieskawe zabarwienie skóry podczas długotrwałego stosowania dużych dawek amiodaronu, które ustępuje powoli po odstawieniu leku Bardzo rzadko: rumień podczas zabiegu radioterapii, wysypki skórne, zwykle niespecyficzne, złuszczające zapalenie skóry, łysienie. Częstość nieznana: pokrzywka Zaburzenia naczyń: Bardzo rzadko: zapalenie naczyń
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedawkowanie
    4.9. Przedawkowanie Istnieje niewiele doniesień dotyczących przedawkowania amiodaronu. Może wystąpić bradykardia zatokowa lub częstoskurcz komorowy, zaburzenia rytmu typu torsades de pointes , a także obniżenie ciśnienia krwi i uszkodzenie wątroby. Zarówno amiodaron jak i jego metabolity nie są usuwane podczas dializy. Przedawkowanie leku wymaga fachowej pomocy lekarskiej; leczenie jest objawowe.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1. Właściwości farmakodynamiczne grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, preparaty należące do klasy III kod ATC; C 01 BD 01 Właściwości przeciwarytmiczne Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego powodujące zwolnienie przepływu jonów potasu (vaugham Williams klasa III). Zwolnienie czynności serca na skutek obniżenia automatyzmu węzła zatokowego, działanie to nie jest znoszone przez atropinę. Działanie antyadrenergiczne na receptory alfa i beta. Zwolnienie przewodzenia na poziomie węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego- im szybszy rytm serca tym bardziej nasilone działanie; brak wpływu na przewodzenie śródkomorowe. Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór. Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo- komorowych.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Inne właściwości: Zmniejszenie zapotrzebowania na tlen na skutek umiarkowanego zmniejszenia oporu obwodowego naczyń i zwolnienia czynności serca. Zwiększenie pojemności minutowej serca spowodowane bezpośrednim działaniem leku na mięśnie gładkie tętnic mięśnia sercowego, zmniejszeniem oporu obwodowego i braku działania inotropowo ujemnego leku. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań u dzieci. W opublikowanych badaniach bezpieczeństwo stosowania amiodaronu zostało ocenione u 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca. W klinicznych badaniach pediatrycznych stosowano następujące dawki leku: Podanie doustne: - dawka nasycająca: 10-20 mg/kg m.c./dobę przez 7 do 10 dni (lub 500 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała), - dawka podtrzymująca: należy stosować jak najmniejszą skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi, może ona wynosić od 5 do 10 mg/kg m.c./dobę (lub 250 mg/m 2 /dobę, jeśli dawkowanie wyrażamy na metr kwadratowy powierzchni ciała),
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2. Właściwości farmakokinetyczne Amiodaron jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, a także przez CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, desetylamiodaron, wykazuje in vitro potencjał hamowania CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz 2C8. Amiodaron i desetylamiodaron mają również potencjał hamowania niektórych transporterów takich jak glikoproteina P i organiczne transportery kationowe (OCT2) [jedno badanie wykazało 11% wzrostu poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy]. Dane in vitro opisują interakcje amiodaronu z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiny P. Amiodaron posiada duże powinowactwo do tkanek. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi od 30 do 80% (średnio 50%). Po podaniu pojedynczej dawki maksymalne stężenie we krwi występuje po 3 do 7 godzinach. Efekt terapeutyczny występuje średnio w ciągu tygodnia (od kilku dni do dwóch tygodni). Amiodaron wykazuje długi okres półtrwania i jest on zmienny osobniczo (20 do 100 dni).
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Podczas pierwszych kilku dni leczenia lek ulega kumulacji w większości tkanek ciała, zwłaszcza w tkance tłuszczowej. Eliminacja występuje po kilku dniach i równowaga dystrybucji jest osiągana po okresie jednego do kilku miesięcy. To tłumaczy stosowanie dawek nasycających w celu osiągnięcia szybkiego tkankowego wysycenia istotnego dla działania terapeutycznego. Część jodu oddziela się od cząsteczki i pojawia się w moczu w postaci jodków. Jest to równoważne 6 mg/24 godziny dla dawki dobowej 200 mg amiodaronu. Pozostała część cząsteczki, z większą ilością jodu, jest eliminowana z kałem po uprzednim przejściu przez wątrobę. Z powodu niewielkiej eliminacji leku z moczem amiodaron może być stosowany w zwykle zalecanej dawce u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Po odstawieniu leku, eliminacja utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy. Należy wziąć pod uwagę resztkową aktywność leku utrzymująca się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznie opublikowanych, dostępnych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci, nie stwierdzono różnic w porównaniu z dorosłymi.
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Brak danych
  • CHPL leku Cordarone, tabletki, 200 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1. Wykaz substancji pomocniczych Skrobia kukurydziana Laktoza jednowodna 200 mesh Magnezu stearynian Powidon K90 F Krzemionka koloidalna bezwodna 6.2. Niezgodności farmaceutyczne Nie stwierdzono. 6.3. Okres ważności 3 lata 6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze poniżej 30 ° C. 6.5. Rodzaj i zawartość opakowania 30 tabletek w blistrach z folii AI/PCV, w tekturowym pudełku. 6.6. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Brak specjalnych wymagań oprócz podanych w punkcie 4.2. Dawkowanie i sposób podawania.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MULTAQ 400 mg tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 400 mg dronedaronu (w postaci chlorowodorku). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: każda tabletka zawiera także 41,65 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana (tabletka). Białe tabletki podłużnego kształtu z wytłoczonym oznakowaniem w postaci podwójnej fali po jednej stronie i kodem “4142” po drugiej stronie tabletki.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy MULTAQ wskazany jest w utrzymywaniu rytmu zatokowego po skutecznej kardiowersji u dorosłych, stabilnych klinicznie pacjentów z napadowym lub przetrwałym migotaniem przedsionków. Ze względu na profil bezpieczeństwa produktu leczniczego MULTAQ (patrz punkty 4.3 i 4.4), lek powinien być przepisywany dopiero po rozważeniu alternatywnych sposobów leczenia. Nie wolno podawać produktu leczniczego MULTAQ pacjentom z zaburzeniami czynności skurczowej lewej komory oraz pacjentom z niewydolnością serca obecną lub występującą w wywiadzie.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie powinno być rozpoczęte i kontrolowane tylko pod nadzorem specjalisty (patrz punkt 4.4). Podawanie dronedaronu można rozpocząć w warunkach ambulatoryjnych. Przed rozpoczęciem podawania dronedaronu konieczne jest zaprzestanie leczenia lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (np. flekainid, propafenon, chinidyna, dyzopiramid, dofetylid, sotalol, amiodaron). Dostępne dane na temat optymalnego czasu, w jakim można dokonać zmiany leku z amiodaronu na dronedaron są ograniczone. Należy wziąć pod uwagę, że amiodaron może wykazywać długie działanie po odstawieniu ze względu na długi okres półtrwania. Jeśli rozważa się zmianę leku, należy jej dokonywać pod nadzorem lekarza specjalisty (patrz punkty 4.3 i 5.1). Dawkowanie Zalecana dawka u osób dorosłych wynosi 400 mg dwa razy na dobę. Produkt leczniczy przyjmować należy w następujący sposób:  jedna tabletka podczas porannego posiłku oraz  jedna tabletka podczas wieczornego posiłku.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Dawkowanie
    Dronedaronu nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem grejpfrutowym (patrz punkt 4.5). W przypadku pominięcia jednej dawki, pacjent powinien przyjąć kolejną dawkę o wyznaczonej porze i nie powinien stosować dawki podwójnej. Szczególne grupy pacjentów Osoby w podeszłym wieku Skuteczność i bezpieczeństwo były porównywalne u pacjentów w podeszłym wieku bez innych chorób sercowo-naczyniowych i młodszych pacjentów. U pacjentów w wieku ≥75 lat, z współistniejącymi innymi schorzeniami należy regularnie monitorować objawy kliniczne niewydolności serca i EKG (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1). W badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym w grupie zdrowych ochotników stwierdzono większe stężenia substancji czynnej w osoczu kobiet w podeszłym wieku, zmiana dawki nie jest jednak konieczna (patrz punkty 5.1 i 5.2). Zaburzenia czynności wątroby Dronedaron jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby z powodu braku odpowiednich danych (patrz punkty 4.3 i 4.4).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Dawkowanie
    Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie wymagają zmiany dawki (patrz punkt 5.2). Zaburzenia czynności nerek Dronedaron jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkt 4.3). Pozostali pacjenci z zaburzeniami czynności nerek nie wymagają zmiany dawki (patrz punkty 4.4 i 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego MULTAQ u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Podanie doustne. Zaleca się przyjmowanie tabletki podczas posiłku, popijając wodą. Tabletki nie można podzielić na równe dawki.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania  Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1  Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, całkowity blok odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego (Hisa), blok dystalny, zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia śródprzedsionkowego lub zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem serca)  Bradykardia <50 poniżej uderzeń na minutę  Utrwalone migotanie przedsionków trwające ≥ 6 miesięcy (lub o nieznanym czasie trwania), gdy próby przywrócenia rytmu zatokowego nie są już rozważane przez lekarza  Niestabilność hemodynamiczna  Niewydolność serca lub zaburzenia czynności skurczowej lewej komory występujące obecnie lub w wywiadzie  Pacjenci z objawami toksyczności dotyczącej wątroby oraz płuc związanej z wcześniejszym stosowaniem amiodaronu  Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów cytochromu P 450 (CYP) 3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, posakonazol, telitromycyna, klarytromycyna, nefazodon i rytonawir (patrz punkt 4.5)  Produkty lecznicze, które mogą wywołać częstoskurcz typu torsades de pointes , takie jak fenotiazyny, cyzapryd, beprydyl, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, terfenadyna, niektóre antybiotyki makrolidowe podawane doustnie (takie jak erytromycyna), leki przeciwarytmiczne klasy I i III (patrz punkt 4.5)  Odstęp QTc wg Bazetta ≥500 milisekund  Ciężka niewydolność wątroby  Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30ml/min)  Jednoczesne stosowanie dabigatranu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta podczas podawania dronedaronu poprzez systematyczną ocenę czynności serca, wątroby i płuc (patrz: poniżej). W przypadku nawrotu migotania przedsionków należy rozważyć odstawienie dronedaronu. Należy przerwać podawanie dronedaronu, jeżeli w trakcie leczenia u pacjenta rozwinie się jakikolwiek stan, przy którym lek byłby przeciwwskazany (patrz: punkt 4.3). Konieczne jest monitorowanie równocześnie stosowanych produktów leczniczych, takich jak digoksyna i leki przeciwzakrzepowe. Pacjenci, u których migotanie przedsionków utrwaliło się w trakcie leczenia Badanie kliniczne z udziałem pacjentów z utrwalonym migotaniem przedsionków (trwającym co najmniej 6 miesięcy) i sercowo-naczyniowymi czynnikami ryzyka zostało przedwcześnie zakończone ze względu na zwiększenie liczby przypadków zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, udaru mózgu i niewydolności serca u pacjentów otrzymujących dronedaron (patrz punkt 5.1).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaleca się systematyczne wykonywanie EKG, przynajmniej co 6 miesięcy. Jeżeli u pacjentów leczonych dronedaronem migotanie przedsionków utrwali się, dronedaron należy odstawić. Pacjenci z niewydolnością serca lub zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory występującymi obecnie lub w wywiadzie Dronedaron jest przeciwwskazany u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie, z niewydolnością serca lub zaburzeniem czynności skurczowej lewej komory występującymi obecnie lub w wywiadzie (patrz punkt 4.3). Pacjentów należy dokładnie przebadać celem wykrycia objawów zastoinowej niewydolności serca. Istnieją spontaniczne doniesienia o wystąpieniu lub pogorszeniu niewydolności serca w trakcie leczenia dronedaronem. Pacjentów należy poinformować, aby poradzili się lekarza, jeśli pojawią się u nich objawy podmiotowe lub przedmiotowe niewydolności serca, takie jak zwiększenie masy ciała, obrzęki lub nasilona duszność. W przypadku wystąpienia niewydolności serca należy przerwać stosowanie dronedaronu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Pacjentów należy obserwować celem wykrycia rozwoju zaburzeń czynności skurczowej lewej komory w trakcie leczenia. Jeśli wystąpi zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, należy przerwać stosowanie dronedaronu. Pacjenci z chorobą tętnic wieńcowych U pacjentów z chorobą tętnic wieńcowych należy regularnie monitorować objawy kliniczne niewydolności serca i EKG, aby wykryć wczesne objawy niewydolności serca. W wytycznych ESC i ACC/AHA/HRS dronedaron ma zalecenie klasy IA u pacjentów z napadowym/przetrwałym migotaniem przedsionków i chorobą wieńcową. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w wieku ≥75 lat, z licznymi współistniejącymi schorzeniami, należy regularnie monitorować objawy kliniczne niewydolności serca i EKG (patrz punkty 4.2. i 5.1). Uszkodzenia wątroby Uszkodzenie komórek wątroby, w tym zagrażającą życiu ostrą niewydolność wątroby zgłaszano u pacjentów przyjmujących dronedaron w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Przed rozpoczęciem leczenia oraz po tygodniu i po miesiącu od rozpoczęcia leczenia dronedaronem należy wykonać próby czynnościowe wątroby, a następnie powtarzać badania co miesiąc przez sześć miesięcy, w miesiącu 9 i 12, a następnie okresowo. W przypadku zwiększenia aktywności aminotransferazy alaninowej (AIAT) do wartości ≥ 3razy niż górna granica normy (GGN), badanie należy powtórzyć w ciągu 48 do 72 godzin. W przypadku potwierdzenia wartości AIAT ≥ 3 razy niż GGN, należy odstawić dronedaron. Należy wykonać odpowiednie badania i starannie monitorować stan kliniczny pacjenta do czasu powrotu wartości AIAT do wartości uznanych za prawidłowe. Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłoszenia lekarzowi wszelkich objawów uszkodzenia wątroby (takich jak: utrzymujące się i wcześniej nie występujące bóle brzucha, jadłowstręt, nudności, wymioty, gorączka, złe samopoczucie, uczucie zmęczenia, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu lub świąd).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Postępowanie w przypadku zwiększenia stężenia kreatyniny w osoczu U osób zdrowych i pacjentów, którym podawano dronedaron w dawce 400 mg dwa razy na dobę obserwowano zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu (średni wzrost o 10 μmol/l). U większości pacjentów zwiększenie stężenia kreatyniny pojawia się we wczesnym okresie po rozpoczęciu leczenia i osiąga plateau po 7 dniach. Zaleca się pomiar stężenia kreatyniny w osoczu przed leczeniem oraz po 7 dniach od rozpoczęcia stosowania dronedaronu. W przypadku stwierdzenia zwiększonego stężenia kreatyniny we krwi, pomiar ten należy powtórzyć po kolejnych 7 dniach. Jeśli nie stwierdzono dalszego wzrostu stężenia kreatyniny w osoczu, uzyskany wynik należy przyjąć jako nową wartość wyjściową, mając na uwadze fakt, że dronedaron może wywoływać takie zmiany. Jeżeli jednak stężenie kreatyniny w osoczu w dalszym ciągu wzrasta, należy rozważyć dalsze badania i przerwanie leczenia.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi nie musi prowadzić do zaprzestania leczenia inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II. Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki większych wzrostów stężenia kreatyniny po rozpoczęciu stosowania dronedaronu. W niektórych przypadkach zgłaszano także wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi, przypuszczalnie w mechanizmie hipoperfuzji, wtórnie do rozwoju zastoinowej niewydolności serca (azotemia przednerkowa). W takich przypadkach należy przerwać leczenie dronedaronem (patrz punkty 4.3 i 4.4). Zaleca się okresowe monitorowanie czynności nerek i rozważenie przeprowadzenia dalszych niezbędnych badań. Zaburzenia elektrolitowe Ponieważ u pacjentów z hipokaliemią leki przeciwarytmiczne mogą być nieskuteczne lub wykazywać działanie proarytmogenne, przed rozpoczęciem stosowania dronedaronu należy wyrównać ewentualne niedobory potasu i magnezu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Wydłużenie QT Działanie farmakologiczne dronedaronu może prowadzić do umiarkowanego wydłużenia odstępu QTc wg Bazetta (około 10 milisekund), związanego z wydłużeniem okresu repolaryzacji. Opisane zmiany są wynikiem działania terapeutycznego dronedaronu, a nie objawem toksyczności. Podczas leczenia zaleca się wykonywanie badań kontrolnych, w tym EKG (elektrokardiogram). Jeżeli odstęp QTc wg Bazetta wynosi ≥500 milisekund, należy przerwać stosowanie dronedaronu (patrz punkt 4.3). Dotychczasowe doświadczenie kliniczne wskazuje na niewielkie działanie proarytmogenne dronedaronu, który w badaniu ATHENA zmniejszał śmiertelność wywołaną zaburzeniami rytmu serca (patrz punkt 5.1). Działanie proarytmogenne może jednak pojawić się w określonych sytuacjach, jak jednoczesne stosowanie produktów leczniczych sprzyjających zaburzeniom akcji serca i(lub) zaburzenia elektrolitowe (patrz punkty 4.4 i 4.5).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki występowania śródmiąższowej choroby płuc, w tym zapalenia płuc oraz zwłóknienia płuc. Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu (bez odkrztuszania) może być związane z toksycznością płucną. Pacjentów z takimi objawami należy poddać wnikliwej ocenie klinicznej. W przypadku potwierdzenia toksyczności płucnej leczenie należy przerwać. Interakcje (patrz punkt 4.5) Digoksyna Stosowanie dronedaronu u pacjentów przyjmujących digoksynę powoduje zwiększenie jej stężenia w osoczu, a w konsekwencji wywołuje objawy podmiotowe i przedmiotowe działania toksycznego digoksyny. Zaleca się monitorowanie parametrów klinicznych, biologicznych i EKG oraz zmniejszenie dawki digoksyny o połowę. Możliwe jest również synergistyczne działanie na czynność serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    β-adrenolityki i antagoniści wapnia Należy zachować ostrożność stosując równocześnie β-adrenolityki lub antagonistów wapnia, które działają hamująco na węzeł zatokowy i przedsionkowo-komorowy. Podawanie tych leków należy rozpoczynać od niewielkiej dawki, którą należy stopniowo zwiększać jedynie po ocenie EKG. U pacjentów, którzy w chwili rozpoczynania stosowania dronedaronu otrzymują antagonistów wapnia lub β-adrenolityki, należy wykonać EKG i w razie potrzeby zmodyfikować dawkę. Antagoniści witaminy K Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie leki przeciwzakrzepowe zgodnie z klinicznymi wytycznymi odnośnie leczenia migotania przedsionków. U pacjentów leczonych antagonistami witaminy K po rozpoczęciu stosowania dronedaronu należy ściśle monitorować międzynarodowy współczynnik znormalizowany ( ang. INR - International Normalized Ratio ), zgodnie z zaleceniami zawartymi w materiałach informacyjnych dotyczących stosowania tych produktów.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Silne induktory CYP3A4 Nie zaleca się stosowania silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna, fenobarbital, karbamazepina, fenytoina czy dziurawiec zwyczajny. Statyny Należy zachować ostrożność podając statyny. Należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej i dawek podtrzymujących statyn, monitorując pacjentów ze względu na możliwość wystąpienia objawów klinicznych toksycznego działania na mięśnie. Sok grejpfrutowy Należy ostrzec pacjentów o konieczności unikania napojów zawierających sok grejpfrutowy podczas stosowania dronedaronu. Laktoza Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dronedaron metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP 3A4 (patrz punkt 5.2). Z tego powodu substancje hamujące i indukujące CYP 3A4 wykazują potencjalne interakcje z dronedaronem. Ponieważ dronedaron wykazuje umiarkowane działanie hamujące CYP 3A4, niewielkie działanie hamujące CYP 2D6 i silne działanie hamujące aktywność glikoproteiny P, może on potencjalnie wywoływać interakcje z produktami leczniczymi będącymi substratami glikoproteiny P, CYP 3A4 i CYP 2D6. Wykazano także, że w warunkach in vitro dronedaron i/lub jego metabolity hamują białka transportowe z grupy organicznych transporterów anionów organicznych polipeptydów transportujących aniony i organicznych transporterów kationów. Dronedaron nie hamuje w znaczącym stopniu CYP 1A2, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2C8 i CYP 2B6. Należy oczekiwać potencjalnych interakcji farmakodynamicznych z β-adrenolitykami, antagonistami wapnia i naparstnicą.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Produkty lecznicze wywołujące zaburzenia rytmu typu torsades de pointes Stosowanie produktów leczniczych wywołujących zaburzenia rytmu typu torsades de pointes, takich jak fenotiazyny, cyzapryd, beprydyl, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki makrolidowe podawane doustnie (takie jak erytromycyna), terfenadyna oraz leki przeciwarytmiczne klasy I i III jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne ryzyko działania proarytmogennego (patrz punkt 4.3). U pacjentów już przyjmujących β-adrenolityki w momencie rozpoczęcia leczenia dronedaronem, należy wykonać EKG i w razie potrzeby dostosować dawkę β-adrenolityku (patrz punkt 4.4). Zaleca się monitorowanie kliniczne, EKG i biologiczne, a dawkę digoksyny należy zmniejszyć o połowę (patrz punkt 4.4). Wpływ innych produktów leczniczych na dronedaron Leki silnie hamujące CYP 3A4 Ketokonazol podawany przez kilka dni w dawce dobowej 200 mg zwiększał 17-krotnie ilość dronedaronu we krwi.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Z tego powodu jednoczesne stosowanie ketokonazolu i innych silnych inhibitorów CYP 3A4 (itrakonazol, worykonazol, posakonazol, rytonawir, telitromycyna, klarytromycyna, nefazodon) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Leki umiarkowanie/słabo hamujące CYP 3A4 Erytromycyna Erytromycyna, doustny makrolid, może powodować zaburzenia rytmu serca typu torsades de pointes, w związku z czym jest przeciwwskazana (patrz punkt 4.3). Wielokrotne dawki erytromycyny (500 mg trzy razy na dobę przez 10 dni) prowadziły do zwiększenia narażenia na dronedaron w stanie równowagi dynamicznej 3,8 raza. Antagoniści wapnia Antagoniści wapnia, tj. diltiazem i werapamil, są substratami i(lub) inhibitorami CYP 3A4 o umiarkowanej sile działania. Dzięki hamowaniu akcji serca, werapamil i diltiazem wywoływać mogą również potencjalne interakcje farmakodynamiczne z dronedaronem.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Powtarzane dawki diltiazemu (240 mg dwa razy na dobę), werapamilu (240 mg raz na dobę) i nifedypiny (20 mg dwa razy na dobę) zwiększały ilość dronedaronu we krwi odpowiednio 1,7-krotnie, 1,4-krotnie i 1,2-krotnie. Także dronedaron (400 mg dwa razy na dobę) zwiększał ilość antagonistów wapnia we krwi (werapamilu 1,4-krotnie, a nisoldypiny 1,5-krotnie). W badaniach klinicznych 13% pacjentów otrzymywało równocześnie antagonistów wapnia i dronedaron. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka niedociśnienia, bradykardii i niewydolności serca. Z uwagi na interakcje farmakokinetyczne i możliwe interakcje farmakodynamiczne, należy zachować ostrożność stosując antagonistów wapnia hamujących aktywność węzła zatokowego i przedsionkowo- komorowego (tj. werapamil i diltiazem) jednocześnie z dronedaronem. Podawanie wspomnianych produktów leczniczych należy rozpoczynać od niewielkiej dawki, którą należy zwiększać jedynie po wykonaniu EKG.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    U pacjentów, którzy w chwili rozpoczynania podawania dronedaronu przyjmują już antagonistów wapnia, należy wykonać EKG i w razie potrzeby skorygować dawkę antagonisty wapnia (patrz punkt 4.4). Inne inhibitory CYP3A4 o umiarkowanej/słabej sile działania Inne inhibitory CYP3A4 o umiarkowanej sile działania, także mogą zwiększać stężenie dronedaronu we krwi. Leki indukujące CYP 3A4 Ryfampicyna (600 mg raz na dobę) zmniejszała o 80% stężenie dronedaronu we krwi bez większych zmian stężenia jego czynnego metabolitu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania ryfampicyny i innych leków o silnym działaniu indukującym CYP 3A4, takich jak fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, czy dziurawiec zwyczajny, ponieważ zmniejszają one ilość dronedaronu we krwi. Inhibitory monoaminooksydazy MAO W badaniu in vitro MAO brała udział w metabolizmie czynnego metabolitu dronedaronu. Nie wiadomo, na ile istotna klinicznie jest ta obserwacja (patrz punkty 4.4 i 5.2).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Wpływ dronedaronu na inne produkty lecznicze Interakcje z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP 3A4 Dabigatran Podczas jednoczesnego stosowania eteksylanu dabigatranu w dawce 150 mg raz na dobę i 400 mg dronedaronu dwa razy na dobę, nastąpiło zwiększenie AUC0-24 i C max dabigatranu odpowiednio o 100% i 70%. Brak danych klinicznych dotyczących jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych u pacjentów z migotaniem przedsionków. Równoczesne stosowanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Statyny Dronedaron może zwiększać steżenie we krwi statyn będących substratami CYP 3A4 i (lub) glikoproteiny P. Dronedaron (400 mg dwa razy na dobę) zwiększa stężenie symwastatyny i pochodnej kwasowej symwastatyny odpowiednio 4-krotnie i 2-krotnie. Przewiduje się, że dronedaron potencjalnie może także zwiększać stężenie lowastatyny w tym samym stopniu, co pochodnej kwasowej symwastatyny.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Stwierdzano słabą interakcję pomiędzy dronedaronem a atorwastatyną (która prowadziła do około 1,7 raza większego narażenia na atorwastatynę). Stwierdzono też słabą interakcję pomiędzy dronedaronem a statynami transportowanymi przez OATP, takimi jak rozuwastatyna (interakcja ta powodowała 1,4-krotne zwiększenie narażenia na rozuwastatynę). W badaniach klinicznych nie uzyskano danych wskazujących na jakiekolwiek potencjalne zagrożenia bezpieczeństwa w przypadku podawania dronedaronu jednocześnie ze statynami metabolizowanymi przez CYP 3A4. Jednak spontanicznie zgłaszano przypadki rabdomiolizy podczas podawania dronedaronu w skojarzeniu ze statyną (w szczególności symwastatyną) i dlatego należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania ze statynami. Należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej i dawek podtrzymujących statyn zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania oraz wyników badań kontrolnych objawów klinicznych toksycznego wpływu na mięśnie u pacjentów (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Antagoniści wapnia Interakcje dronedaronu i antagonistów wapnia opisano powyżej (patrz punkt 4.4). Leki immunosupresyjne Dronedaron może zwiększać stężenia w osoczu leków immunosupresyjnych (takrolimusu, syrolimusu, ewerolimusu i cyklosporyny). W przypadku jednoczesnego stosowania z dronedaronem należy monitorować ich stężenia osoczowe i odpowiednio zmienić dawkę. Doustne preparaty antykoncepcyjne Nie stwierdzono zmniejszenia stężenia etynyloestradiolu i lewonorgestrelu u zdrowych kobiet, którym podawano dronedaron (800 mg dwa razy na dobę) i doustne preparaty antykoncepcyjne. Interakcje z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP 2D6 β-adrenolityki Należy przerwać stosowanie produktów zawierających sotalol przed rozpoczęciem podawania dronedaronu (patrz punkty 4.2 i 4.3). Dronedaron może zwiększać stężenie we krwi β-adrenolityków metabolizowanych przez CYP 2D6. Preparaty te wykazują również potencjalne interakcje farmakodynamiczne z dronedaronem.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Dronedaron w dawce dobowej 800 mg zwiększał stężenie metoprololu 1,6-krotnie, a propranololu 1,3-krotnie (czyli w znacznie mniejszym stopniu niż 6-krotne różnice obserwowane między osobami z wolnym i nasilonym tempem metabolizmu przy udziale CYP 2D6). W badaniach klinicznych bradykardia występowała częściej w przypadku skojarzonego podawania dronedaronu i β-adrenolityków. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania dronedaronu i β-adrenolityków ze względu na interakcje farmakokinetyczne i potencjalne interakcje farmakodynamiczne. Podawanie wspomnianych leków należy rozpoczynać od niewielkiej dawki, którą należy stopniowo zwiększać jedynie po ocenie EKG. U pacjentów, którzy w chwili rozpoczynania stosowania dronedaronu otrzymują β-adrenolityki, należy wykonać EKG i w razie potrzeby zmodyfikować ich dawkę (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Leki przeciwdepresyjne Ponieważ dronedaron wykazuje słabe działanie hamujące ludzki CYP 2D6, prawdopodobnie wywiera on niewielki wpływ na leki przeciwdepresyjne metabolizowane przez CYP 2D6. Interakcje z substratami glikoproteiny P Digoksyna Dronedaron (400 mg dwa razy na dobę) zwiększał stężenie digoksyny 2,5-krotnie hamując transport za pośrednictwem glikoproteiny P. Glikozydy naparstnicy wykazują również potencjalne interakcje farmakodynamiczne z dronedaronem. Możliwy jest synergistyczny wpływ na akcję serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie stężenia glikozydów naparstnicy i (lub) nasilenie zaburzeń żołądkowo-jelitowych, wskazujących na ich działanie toksyczne w przypadku jednoczesnego stosowania dronedaronu z pochodnymi naparstnicy. Należy zmniejszyć o około 50% dawkę digoksyny, ściśle monitorować stężenie digoksyny w surowicy oraz wykonywać kliniczne badania kontrolne i EKG.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Interakcje z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez CYP 3A4 i glikoproteinę P Rywaroksaban Dronedaron prawdopodobnie zwiększa ekspozycję na rywaroksaban (substrat CYP3A4 i glikoproteiny P), dlatego jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko krwawień. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania rywaroksabanu i dronedaronu. Apiksaban Dronedaron może zwiększać ekspozycję na apiksaban (substrat CYP3A4 i glikoproteiny P). Jednak nie jest wymagane dostosowanie dawki apiksabanu w przypadku jednoczesnego podawania z produktami leczniczymi, które nie są silnymi inhibitorami CYP3A4 i glikoproteiny P, takimi jak dronedaron. Edoksaban W badaniach in vivo ekspozycja na edoksaban (substrat CYP3A4 i glikoproteiny P) była zwiększona po podaniu jednocześnie z dronedaronem. Dawkę edoksabanu należy zmniejszyć zgodnie z zaleceniami w drukach informacyjnych edoksabanu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Interakcje z warfaryną i losartanem (substraty CYP 2C9) Warfaryna i inni antagoniści witaminy K Dronedaron (600 mg dwa razy na dobę) zwiększał 1,2-krotnie stężenie S-warfaryny bez wpływu na R- warfarynę i zwiększał jedynie 1,07-krotnie wartość międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. International Normalized Ratio , INR). Obserwowano jednakże istotne klinicznie zwiększenie INR (≥5) u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, występujące zazwyczaj w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia stosowania dronedaronu. W związku z tym u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K po rozpoczęciu stosowania dronedaronu należy ściśle monitorować INR zgodnie z zaleceniami zawartymi w materiałach informacyjnych dotyczących stosowania tych produktów. Losartan i inne leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) Nie stwierdzono interakcji dronedaronu i losartanu.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Potencjalne interakcje dronedaronu i innych antagonistów receptora angiotensyny II są mało prawdopodobne. Interakcje z teofiliną (substraty CYP 1A2) Dronedaron 400 mg dwa razy na dobę nie zwiększa stężenia teofiliny we krwi w stanie stacjonarnym. Interakcje z metforminą (substratem OCT1 i OCT2) Nie obserwowano interakcji pomiędzy dronedaronem a metforminą, substratem OCT1 i OCT2. Interakcje z omeprazolem (substratem CYP 2C19) Dronedaron nie wpływa na farmakokinetykę omeprazolu, substratu CYP 2C19. Interakcje z klopidogrelem Dronedaron nie wpływa na farmakokinetykę klopidogrelu i jego czynnego metabolitu. Inne informacje Pantoprazol (40 mg raz na dobę), produkt leczniczy zwiększający pH w żołądku, który nie oddziałuje na cytochrom P450, nie wykazywał znaczącego wpływu na farmakokinetykę dronedaronu. Sok grejpfrutowy (inhibitor CYP 3A4) Sok grejpfrutowy w ilości 300 ml przyjmowany trzy razy na dobę powodował 3-krotne zwiększenie stężenia dronedaronu we krwi.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Interakcje
    Z tego powodu należy pouczyć pacjentów o unikaniu napojów zawierających sok grejpfrutowy podczas stosowania dronedaronu (patrz punkt 4.4).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Kobiety w wieku rozrodczym i ciąża Brak danych lub istnieją jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania dronedaronu u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczny wpływ produktu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego MULTAQ w czasie ciąży i u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy dronedaron i jego metabolity przenikają do mleka kobiecego. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne uzyskane w badaniach na zwierzętach wykazały przenikanie dronedaronu i jego metabolitów do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka u noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie produktem leczniczym MULTAQ, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści ze stosowania produktu leczniczego dla pacjentki.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    Płodność W badaniach na zwierzętach nie wykazano, aby dronedaron miał wpływ na płodność.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy MULTAQ nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być osłabiona w wyniku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zmęczenie.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Oceniając wpływ czynników wewnątrzpochodnych, tj. płeć i wiek, na częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastosowanym leczeniem, stwierdzono związek między płcią (kobiety) i częstością występowania reakcji niepożądanych łącznie oraz ciężkich reakcji niepożądanych. Odsetek pacjentów, którzy przedwcześnie przerwali uczestnictwo w badaniach klinicznych z powodu działań niepożądanych wynosił 11,8% w grupie dronedaronu i 7,7% w grupach otrzymujących placebo. Zaburzenia żołądka i jelit były najczęstszą przyczyną przerwania leczenia dronedaronem (3,2% pacjentów w porównaniu do 1,8% w grupie placebo). W 5 badaniach najczęstszymi działaniami niepożądanymi dronedaronu podawanego w dawce 400 mg dwa razy na dobę były biegunka (9%), nudności (5%) i wymioty (2%), zmęczenie oraz astenia (7%).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Dane dotyczące profilu bezpieczeństwa dronedaronu stosowanego w dawce 400 mg dwa razy na dobę u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków uzyskano w 5 badaniach klinicznych z grupami placebo, w których procesowi losowo dobrano łącznie 6285 pacjentów (3282 pacjentów do grup otrzymujących dronedaron w dawce 400 mg dwa razy na dobę i 2875 pacjentów do grup otrzymujących placebo). Średni czas stosowania dronedaronu w omawianych badaniach wynosił 13 miesięcy. W badaniu ATHENA maksymalny czas trwania badań kontrolnych wynosił 30 miesięcy. Pewne działania niepożądane zostały odnotowane w okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Działania niepożądane wymieniono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość występowania zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1: Działania niepożądane
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układówi narządówBardzo często(1/10)Często(1/100 do<1/10)Niezbyt często(1/1000 do<1/100)Rzadko(1/10 000 do<1/1000)
    Zaburzenia układu immunologicznegoReakcje anafilaktyczne w tym obrzęknaczynioruchowy
    Zaburzeniaukładu nerwowegoZaburzenia smakuBrak odczuwania smaku
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    Klasyfikacja układówi narządówBardzo często(1/10)Często(1/100 do<1/10)Niezbyt często(1/1000 do<1/100)Rzadko(1/10 000 do<1/1000)
    Zaburzenia sercaZastoinowa niewydolność serca(patrzponiżej)Bradykardia (patrz punkt 4.3 i 4.4)
    Zaburzenia naczynioweZapalenie naczyń, w tym leukocytoklastycznezapalenie naczyń
    Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersiaŚródmiąższowa choroba płuc, w tym zapalenie płuc oraz zwłóknienie płuc(patrz poniżej)
    Zaburzeniażołądka i jelitBiegunka, wymioty, nudności, ból brzucha,niestrawność
    Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychNieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątrobyUszkodzenie komórek wątroby, w tym zagrażającą życiu ostrą niewydolnośćwątroby
    Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejWysypki (w tym uogólnione wysypki plamiste, plamisto- grudkowe), świądRumień skórny (w tym rumień i wysypka rumieniowa) egzema,reakcje nadwrażliwości na światło, alergiczne zapalenie skóry,zapalenie skóry
    Zaburzenia ogólnei stany w miejscu podaniaZmęczenie, astenia
    Badania diagnostyczneZwiększenie stężenia kreatyniny we krwi*Wydłużenieodstępu QTc wg Bazetta#
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    * ≥10% po pięciu dniach od rozpoczęcia leczenia (patrz punkt 4.4) # >450 ms u mężczyzn i >470 ms u kobiet (patrz punkt 4.4) Opis wybranych działań niepożądanych Zastoinowa niewydolność serca W 5 badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo zastoinowa niewydolność serca występowała w grupie otrzymującej dronedaron z częstością porównywalną z placebo (bardzo często, 11,2% wobec 10,9%). Wskaźnik ten należy rozważać w kontekście podstawowej zwiększonej częstości występowania zastoinowej niewydolności serca u pacjentów z migotaniem przedsionków. Zgłaszano również przypadki zastoinowej niewydolności po wprowadzeniu leku do obrotu (częstość nieznana) (patrz punkt 4.4). Śródmiąższowa choroba płuc, w tym zapalenie płuc i zwłóknienie płuc W 5 badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo zdarzenia płucne wystąpiły u 0,6% pacjentów z grupy przyjmującej dronedaron i u 0,8% pacjentów z grupy przyjmującej placebo.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Działania niepożądane
    Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, w tym zapalenia płuc oraz zwłóknienia płuc (częstość nieznana). Pewna liczba pacjentów przyjmowała wcześniej amiodaron (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania należy monitorować rytm serca i ciśnienie krwi pacjenta. Leczenie powinno być podtrzymujące i objawowe. Brak danych dotyczących możliwości eliminacji dronedaronu i (lub) jego czynnych metabolitów metodą dializoterapii (hemodializa, dializa otrzewnowa lub hemofiltracja). Brak jest swoistego antidotum. Leczenie przedawkowania powinno być podtrzymujące i objawowe.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w chorobach serca, leki przeciwarytmiczne należące do klasy III, kod ATC: C01BD07 Mechanizm działania W zależności od zastosowanego modelu zwierzęcego, dronedaron zapobiega migotaniu przedsionków lub przywraca prawidłowy rytm zatokowy. Zapobiega także częstoskurczom komorowym i migotaniu komór w kilku modelach zwierzęcych. Opisane działania najprawdopodobniej wynikają z właściwości elektrofizjologicznych dronedaronu, typowych dla wszystkich czterech klas leków przeciwarytmicznych wg klasyfikacji Vaughana i Williamsa. Dronedaron wykazuje zdolność blokowania licznych kanałów jonowych, hamując przepływ jonów potasowych (włączając IK(Ach), IKur, IKr, IKs), a dzięki temu wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego serca i okresu refrakcji (klasa III). Hamuje także przepływ sodu (klasa Ib) i wapnia (klasa IV).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Dronedaron w sposób niekompetycyjny przeciwdziała również aktywacji receptorów adrenergicznych (klasa II). Właściwości farmakodynamiczne Dronedaron zmniejsza częstość akcji serca w modelach zwierzęcych. Wydłuża czas trwania cyklu Wenckebacha oraz odstępów AH, PQ i QT. Lek nie wywiera wyraźnego wpływu, lub wydłuża w niewielkim stopniu odstęp QTc, ale bez zmian w zakresie odstępu HV i QRS. Dronedaron wydłuża czas trwania okresu efektywnej refrakcji przedsionka i węzła przedsionkowo-komorowego. Okres efektywnej refrakcji komór był nieznacznie wydłużony wykazywał niewielki związek z częstością fali zwrotnej. Dronedaron obniża ciśnienie tętnicze krwi, kurczliwość mięśnia sercowego (dP/dt max) i zmniejsza zużycie tlenu przez mięsień sercowy, nie wywołując zmian frakcji wyrzutowej lewej komory. Dronedaron powoduje rozkurcz naczyń krwionośnych w obrębie tętnic wieńcowych (w wyniku aktywacji szlaku tlenku azotu) i tętnicach obwodowych.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Dronedaron wykazuje pośrednie działanie adrenolityczne i częściowe działanie antagonistyczne wobec bodźców adrenergicznych. Zmniejsza zmiany ciśnienia krwi w odpowiedzi na adrenalinę za pośrednictwem receptorów α-adrenergicznych oraz odpowiedź na izoproterenol za pośrednictwem receptorów β1 i β2 adrenergicznych. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo Zmniejszenie ryzyka hospitalizacji związanej z migotaniem przedsionków Wieloośrodkowe badanie ATHENA prowadzone w kilku krajach metodą podwójnie ślepej próby z randomizacją i grupą kontrolną placebo potwierdziło skuteczne zmniejszenie ryzyka hospitalizacji związanych z migotaniem przedsionków pod wpływem dronedaronu u pacjentów z migotaniem przedsionków, lub epizodem migotania w wywiadzie i dodatkowymi czynnikami ryzyka. U pacjentów występować musiał przynajmniej jeden czynnik ryzyka (np.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    wiek, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, przebyty niedokrwienny epizod naczyniowo-mózgowy, średnica lewego przedsionka ≥50 mm, lub LVEF <0,40), a w ciągu ostatnich 6 miesięcy konieczne było potwierdzenie migotania lub trzepotania przedsionków i prawidłowego rytmu zatokowego. Do badania nie włączano pacjentów, którzy w okresie 4 tygodni przed randomizacją przyjmowali amiodaron. Pacjenci mogli wykazywać cechy migotania/trzepotania przedsionków, lub prawidłowego rytmu zatokowego w wyniku samoistnej konwersji, bądź dowolnej interwencji terapeutycznej. Randomizacji poddano 4628 pacjentów, którzy przez okres maksymalnie do 30 miesięcy (mediana czasu trwania badań kontrolnych: 22 miesiące) otrzymywali dronedaron w dawce 400 mg dwa razy na dobę (2301 pacjentów) lub placebo (2327 pacjentów), poza standardowymi lekami, takimi jak leki β- adrenolityczne (71%), inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensnyny II (69%), glikozydy naparstnicy (14%), antagoniści wapnia (14%), statyny (39%), doustne leki przeciwzakrzepowe (60%), przewlekłe leczenie przeciwpłytkowe (6%) i (lub) diuretyki (54%).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był czas do pierwszej hospitalizacji ze względów sercowo-naczyniowych, lub zgonu o dowolnej etiologii. Wiek pacjentów wahał się od 23 do 97 lat i u 42% pacjentów przekraczał 75 lat. Kobiety stanowiły 47% pacjentów, a większość uczestników badania była rasy kaukaskiej (89%). Większość pacjentów miała nadciśnienie tętnicze (86%) i organiczne schorzenia serca (60%) (takie jak choroba wieńcowa: 30%; zastoinowa niewydolność serca: 30%; LVEF< 45%: 12%). W chwili rozpoczynania badania u 25% stwierdzono migotanie przedsionków. Dronedaron zmniejszył częstość hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych i zgonów z jakiejkolwiek przyczyny o 24,2% w porównaniu do placebo (p<0,0001). Spadek częstości hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych i zgonów z jakiejkolwiek przyczyny stwierdzono we wszystkich podgrupach, niezależnie od charakterystyki wyjściowej i przyjmowanych produktów leczniczych (inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II; β-adrenolityki, glikozydy naparstnicy, statyny, antagoniści wapnia, diuretyki) (patrz rycina 1).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Rycina 1 – Ryzyko względne (dronedaron w dawce 400 mg dwa razy na dobę w porównaniu do placebo) – pierwsza hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zgony z jakiejkolwiek przyczyny.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    a Na podstawie modelu regresji Coxa b Wartość P dla interakcji między stanem wyjściowym i leczeniem na podstawie modelu regresji Coxa c Antagoniści wapnia o działaniu zmniejszającym akcję serca, tj. diltiazem, werapamil i beprydyl Podobne wyniki uzyskano oceniając wpływ na częstość hospitalizacji z przyczyn sercowo- naczyniowych z redukcją ryzyka o 25,5% (p <0,0001). Podczas badania liczba zgonów z jakiejkolwiek przyczyny była porównywalna w grupach dronedaronu (116/2301) i placebo (139/2327). Utrzymywanie rytmu zatokowego W badaniach EURIDIS i ADONIS randomizacji poddano łącznie 1237 pacjentów, u których wcześniej występował epizod migotania lub trzepotania przedsionków. Pacjentów przydzielono do grup leczonych ambulatoryjnie dronedaronem w dawce 400 mg dwa razy na dobę (n = 828) lub placebo (n = 409) jako uzupełnienie standardowo stosowanych leków (takich jak doustne leki przeciwzakrzepowe, β-adrenolityki, inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II, leki przeciwpłytkowe podawane przewlekle, diuretyki, statyny, glikozydy naparstnicy oraz antagoniści wapnia).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    W okresie 3 miesięcy poprzedzających badanie, u pacjentów potwierdzono przynajmniej jeden epizod migotania/trzepotania przedsionków udokumentowany w EKG, a przez okres przynajmniej godziny przed randomizacją potwierdzono rytm zatokowy. Badania kontrolne prowadzono przez 12 miesięcy. U pacjentów otrzymujących amiodaron około 4 godziny po pierwszym podaniu leku wykonywano EKG w celu potwierdzenia dobrej tolerancji. Inne przeciwarytmiczne produkty lecznicze musiały być odstawione przez okres odpowiadający co najmniej pięciu okresom półtrwania danego leku przed rozpoczęciem badania. Wiek pacjentów wahał się od 20 do 88 lat, a większość uczestników badania stanowili pacjenci rasy kaukaskiej (97%) i płci męskiej (69%). Najczęstszym schorzeniem współistniejącym było nadciśnienie tętnicze (56,8%) i organiczna choroba serca (41,5%), włączając chorobę wieńcową serca (21,8%).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Zebrane dane badań EURIDIS i ADONIS, a także wyniki indywidualnych badań, potwierdziły, że dronedaron systematycznie wydłużał czas do pierwszego nawrotu migotania/trzepotania przedsionków (pierwszorzędowy punkt końcowy). W porównaniu do placebo, dronedaron zmniejszał ryzyko pierwszego nawrotu migotania/trzepotania przedsionków podczas 12 miesięcy trwania badania o 25% (P = 0,00007). Mediana czasu od randomizacji do pierwszego nawrotu migotania/trzepotania przedsionków w grupie otrzymującej dronedaron wynosiła 116 dni, tj. 2,2-krotnie dłużej niż w grupie placebo (53 dni). W badaniu DIONYSOS porównywano skuteczność i bezpieczeństwo dronedaronu (400 mg dwa razy na dobę) i amiodaronu (600 mg na dobę przez 28 dni, a następnie 200 mg na dobę) przez okres 6 miesięcy. Randomizacji poddano łącznie 504 pacjentów z udokumentowanym migotaniem przedsionków, w tym 249 pacjentów otrzymało dronedaron, a 255 amiodaron.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Pacjenci poddani badaniu byli w wieku od 28 do 90 lat, z czego 49% z nich było w wieku powyżej 65 lat. Częstość występowania pierwszorzędowego punktu końcowego zdefiniowanego jako pierwszy nawrót migotania przedsionków lub przedwczesne przerwanie stosowania badanego leku z powodu nietolerancji bądź braku skuteczności po 12 miesiącach wynosiła 75% w grupie dronedaronu i 59% w grupie amiodaronu (współczynnik ryzyka = 1,59, wartość P testu log-rank <0,0001). Nawrót migotania przedsionków stwierdzono odpowiednio u 63,5% i 42% pacjentów. Nawroty migotania przedsionków (w tym brak konwersji) odnotowywano częściej w grupie otrzymującej dronedaron, natomiast przedwczesne przerwanie stosowania badanego leku z powodu nietolerancji było częstsze w grupie amiodaronu. Częstość występowania podstawowego punktu końcowego dotyczącego bezpieczeństwa, zdefiniowanego jako wystąpienie określonych zdarzeń niepożądanych ze strony gruczołu tarczowego, wątroby, płuc, układu nerwowego, skóry, oczu i przewodu pokarmowego, bądź przedwczesne przerwanie stosowania badanego leku w wyniku dowolnego zdarzenia niepożądanego, zmniejszyła się o 20% w grupie dronedaronu w porównaniu do amiodaronu (P = 0,129).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Redukcja ta spowodowana była występowaniem znamiennie mniejszej w porównaniu do amiodaronu liczby zdarzeń ze strony gruczołu tarczowego i układu nerwowego, oraz zmniejszoną tendencją zdarzeń dotyczących skóry i oczu, a także mniejszą liczbą przedwczesnego przerwania leku. U pacjentów otrzymujących dronedaron obserwowano większą częstość zdarzeń niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, głównie biegunka (12,9% w porównaniu do 5,1%). Pacjenci z objawami niewydolności serca w spoczynku lub przy minimalnym wysiłku w ciągu miesiąca poprzedzającego badanie, lub pacjenci hospitalizowani z powodu niewydolności serca w ciągu ostatniego miesiąca Badanie ANDROMEDA przeprowadzono w grupie 627 pacjentów z upośledzoną czynnością lewej komory serca, hospitalizowanych z powodu nowego epizodu lub nasilenia się niewydolności serca oraz przynajmniej jednym epizodem duszności przy minimalnym wysiłku, bądź w spoczynku (klasa III lub IV wg NYHA), lub napadową dusznością senną w ciągu miesiąca przed przyjęciem.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    W badaniu z udziałem pacjentów w wieku od 27 do 96 lat, z czego 68% z nich było w wieku powyżej 65 lat. Badanie przerwano przedwcześnie ze względu na nierównomierny rozkład liczby zgonów w grupie otrzymującej dronedaron [n = 25 w porównaniu do 12 (placebo), P = 0,027] (patrz punkty 4.3 i 4.4). Pacjenci z utrwalonym migotaniem przedsionków Badanie PALLAS - randomizowane, podwójnie zaślepione badanie z grupą kontrolną przyjmującą placebo, oceniające kliniczną korzyść leczenia dronedaronem 400 mg podawanym dwa razy dziennie, dodanym do standardowego leczenia u pacjentów z utrwalonym migotaniem przedsionków i dodatkowymi czynnikami ryzyka (pacjenci z niewydolnością zastoinową serca ~ 69%, z chorobą wieńcową ~ 41%, po przebytym udarze mózgu lub przemijającym epizodem niedokrwiennym (TIA) ~ 27%; z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤40% ~ 20,7 % oraz pacjenci w wieku ≥ 75 lat z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą ~ 18%).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    Badanie zostało przedwcześnie zakończone po zrandomizowaniu 3149 pacjentów (placebo=1577; dronedaron = 1572) z powodu istotnego wzrostu przypadków niewydolności serca (placebo=33; dronedaron=80; HR = 2,49 (1,66-3,74)]; udaru mózgu [placebo=8; dronedaron=17; HR = 2,14 (0,92-4,96)] i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych [placebo=6; dronedaron=15; HR = 2,53 (0,98-6,53)] (patrz punkty 4.3 i 4.4).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Dronedaron dobrze wchłania się (co najmniej 70%) po podaniu doustnym po posiłku. Ze względu na metabolizm pierwszego przejścia bezwzględna dostępność biologiczna dronedaronu (podawanego z pokarmem) wynosi jednak 15%. Równoczesne przyjmowanie pokarmu zwiększa dostępność biologiczną dronedaronu średnio 2- do 4-krotnie. Po doustnym podaniu razem z posiłkiem, maksymalne stężenia w osoczu dronedaronu i głównego metabolitu krążącego we krwi (N-debutylo dronedaron) osiągane są w ciągu 3-6 godzin. Po wielokrotnym podaniu dawek 400 mg dwa razy na dobę, stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 4-8 dni leczenia, a średnia wartość współczynnika kumulacji dronedaronu waha się od 2,6 do 4,5. Średnia wielkość C max dronedaronu w stanie stacjonarnym wynosi 84-147 ng/ml, a stężenie głównego metabolitu (N-debutylo dronedaron) zbliżony jest do związku wyjściowego.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Profil farmakokinetyczny dronedaronu i N-debutylo dronedaronu odbiega w pewnym stopniu od proporcjonalnej zależności od dawki, tj. 2-krotny wzrost dawki prowadzi do zwiększenia około 2,5-do 3,0-krotnie wartości C max i AUC. Dystrybucja W warunkach in vitro wiązanie dronedaronu i N-debutylo dronedaronu z białkami osocza wynosi odpowiednio 99,7% i 98,5% i nie ma charakteru wysycalnego. Oba związki wiążą się głównie z albuminami. Po podaniu dożylnym, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) waha się od 1200 do 1400 l. Biotransformacja Dronedaron jest intensywnie metabolizowany, głównie przy udziale CYP 3A4 (patrz punkt 4.5). Główny szlak metaboliczny obejmuje N-debutylację z wytworzeniem głównego czynnego metabolitu krążącego we krwi, który następnie ulega utlenianiu i dezaminacji oksydatywnej z wytworzeniem nieczynnego metabolitu będącego pochodną kwasu propionowego. Pochodna ta podlega następnie procesowi utleniania i bezpośredniego utleniania.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Monoaminooksydazy biorą częściowo udział w metabolizmie czynnego metabolitu dronedaronu (patrz punkt 4.5). N-debutylo dronedaron wykazuje aktywność farmakodynamiczną, ale siła działania metabolitu jest 3- 10-krotnie słabsza niż dronedaronu. Metabolit ten przyczynia się do aktywności farmakologicznej dronedaronu u ludzi. Eliminacja Około 6% dawki znakowanego dronedaronu podanej doustnie wydalane jest z moczem, głównie w postaci metabolitów (nie stwierdzono obecności niezmienionej substancji czynnej w moczu), a 84% wydalane jest z kałem, głównie w postaci metabolitów. Klirens osoczowy dronedaronu po podaniu dożylnym waha się od 130 do 150 l/h. Okres półtrwania dronedaronu w końcowej fazie eliminacji wynosi około 25-30 godzin, a N-debutylo dronedaronu około 20-25 godzin. Dronedaron i N-debutylo dronedaron ulegają całkowitej eliminacji z osocza pacjentów w ciągu 2 tygodni od zakończenia podawania dawki 400 mg dwa razy na dobę.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Szczególne grupy pacjentów Farmakokinetyka dronedaronu u pacjentów z migotaniem przedsionków nie różni się od parametrów u osób zdrowych. Płeć, wiek i masa ciała wpływają na profil farmakokinetyczny dronedaronu. Każdy z wymienionych czynników wykazuje ograniczony wpływ na dronedaron. Płeć U pacjentów płci żeńskiej stężenie dronedaronu i N-debutylo dronedaronu są średnio 1,3 do 1,9- krotnie wyższe niż u mężczyzn. Osoby w podeszłym wieku Spośród wszystkich pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych dronedaronu, 73% stanowiły osoby w wieku ≥65 lat, a wiek ponad 34% pacjentów wynosił ≥75 lat. U pacjentów w wieku ≥65 lat, stężenie dronedaronu jest o 23% wyższy niż u pacjentów poniżej 65 roku życia. Zaburzenia czynności wątroby Stężenie niezwiązanego dronedaronu jest 2-krotnie wyższe u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Średnia ekspozycja na metabolit N-debutylowany jest zmniejszona o 47% (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Nie badano wpływu ciężkiej niewydolności wątroby na farmakokinetykę dronedaronu (patrz punkt 4.3). Zaburzenia czynności nerek Nie prowadzono badań mających na celu ocenę wpływu upośledzonej czynności nerek na farmakokinetykę dronedaronu. Zaburzenia czynności nerek nie powinny powodować zmian parametrów farmakokinetycznych dronedaronu ponieważ nie stwierdzono obecności w moczu niezmienionej substancji czynnej, a jedynie około 6% dawki wydalane było w postaci metabolitów (patrz punkt 4.2).
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W teście mikrojąderkowym in vivo u myszy i czterech badaniach in vitro nie stwierdzono działania genotoksycznego dronedaronu. W trwającym 2 lata badaniu rakotwórczości, najwyższa dawka doustna dronedaronu podawana przez okres 24 miesięcy wynosiła 70 mg/kg/dobę u szczurów i 300 mg/kg/dobę u myszy. Stwierdzono wzrost częstości występowania nowotworów gruczołu piersiowego u samic myszy, mięsaków histiocytarnych u myszy i naczyniaków w sąsiedztwie węzłów chłonnych krezki u szczurów. Zmiany te dotyczyły jedynie najwyższej z badanych dawek, odpowiadającej narażeniu 5- 10-krotnie wyższemu niż w przypadku dawki terapeutycznej u ludzi. U zwierząt i ludzi naczyniaki nie ulegają transformacji do nowotworów złośliwych wywodzących się z tkanki nabłonkowej, ani do złośliwych śródbłoniaków krwionośnych. Żadna z opisanych zmian nie ma istotnego znaczenia dla ludzi.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym w węzłach chłonnych krezki, głównie u szczurów, obserwowano niewielkiego stopnia odwracalne nagromadzenie fosfolipidów (gromadzenie się makrofagów o piankowatej cytoplazmie). Przyjmuje się, że działanie to jest charakterystyczne dla tego gatunku zwierząt i nie ma znaczenia dla ludzi. Dronedaron podawany w wysokich dawkach szczurom wywierał znaczące działanie na rozwój embrionalny i płodowy w postaci wzrostu liczby poronień poimplantacyjnych, zmniejszonej masy ciała płodów i łożysk, oraz wad rozwojowych w obrębie powłok, narządów trzewnych i układu szkieletowego.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Rdzeń tabletki Hypromeloza (E464) Skrobia kukurydziana Krospowidon (E1202) Poloksamer 407 Laktoza jednowodna Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian (E572) Otoczka tabletki Hypromeloza (E464) Makrogol 6000 Tytanu dwutlenek (E171) Wosk Carnauba (E903) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania  Nieprzezroczyste blistry z PVC/Aluminium w opakowaniach po 20, 50 i 60 tabletek powlekanych  Nieprzezroczyste blistry perforowane z PVC/Aluminium podzielne na dawki pojedyncze w opakowaniach po 100 tabletek powlekanych. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
  • CHPL leku Multaq, tabletki powlekane, 400 mg
    Dane farmaceutyczne
    6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amarhyton, 50 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Amarhyton, 100 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda kapsułka zawiera 50 mg lub 100 mg flekainidu octanu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, twarda Amarhyton, 50 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 4 z białym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki. Amarhyton, 100 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 3 z szarym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania: Flekainid stosowany jest w leczeniu: częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT); arytmii związanych z zespołem Wolfa-Parkinsona-White'a i podobnych zaburzeń związanych z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia, jeśli inne leczenie okazało się nieskuteczne, ciężkiej, objawowej i zagrażającej życiu napadowej arytmii komorowej, która nie zareagowała na inne leczenie lub jeśli inne leczenie nie było tolerowane, napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz przedsionkowy), u pacjentów z objawami podmiotowymi po konwersji, w przypadku, gdy istnieje konieczność leczenia z powodu nasilenia objawów klinicznych, jeśli inne leczenie nie było skuteczne; pacjentów z organicznymi chorobami serca i (lub) zaburzeniami czynności lewej komory należy wykluczyć ze względu na zwiększone ryzyko proarytmicznego działania produktu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania wymagają nadzoru lekarza; należy monitorować zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W takich przypadkach u niektórych pacjentów konieczna może być hospitalizacja, zwłaszcza u pacjentów z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca; decyzję powinien podjąć specjalista kardiolog. U pacjentów z kardiomiopatią organiczną, a zwłaszcza u osób z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć jedynie, jeśli inne leki przeciwarytmiczne, inne niż należące do klasy Ic (zwłaszcza amiodaron), są nieskuteczne lub nietolerowane i jeśli leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja, wszczepienie stymulatora) nie jest wskazane. Podczas leczenia wymagany jest ścisły nadzór lekarza, z monitorowaniem zapisu EKG i oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dawkowanie
    Dorośli i młodzież (w wieku 13-17 lat) Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca: Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę. Zwiększenie dawki można rozważyć po 4-5 dobach leczenia. Optymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej, wynoszącej 300 mg na dobę. Komorowe zaburzenia rytmu: Zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg dwa razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg i jest zazwyczaj stosowana u pacjentów o dużej masie ciała lub jeśli konieczna jest szybka kontrola arytmii. Po 3-5 dobach zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki, do najmniejszej dawki, która zapewnia kontrolę rytmu serca. Możliwe jest zmniejszenie dawki podczas długotrwałego leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg na dobę w jednej lub dwóch dawkach podzielonych, ponieważ szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona u osób w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dawkowanie
    Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 300 mg na dobę. Dzieci w wieku poniżej 12 lat Nie zaleca się stosowania flekainidu octanu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Stężenie flekainidu w osoczu Na podstawie tłumienia przedwczesnych skurczów komorowych (PVC) wydaje się, że konieczne jest uzyskanie stężenia w osoczu 200-1000 ng/ml, w celu osiągnięcia maksymalnego działania leczniczego. Stężenia w osoczu powyżej 700-1000 ng/ml wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 35 ml/min/1,73 m2 lub mniej) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę, w jednej lub dwóch dawkach podzielonych.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dawkowanie
    W przypadku stosowania flekainidu u takich pacjentów zaleca się częste oznaczanie stężenia w osoczu. W zależności od uzyskanego skutku i tolerancji dawkę można stopniowo zwiększać. Po 6 do 7 dobach leczenia dawkę można dostosować w zależności od działania i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a tym samym wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). Zaburzenia czynności wątroby Należy uważnie obserwować pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie stosować dawki większej niż 100 mg na dobę, w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stałym stymulatorem serca i nie należy stosować dawki większej niż 100 mg dwa razy na dobę. U pacjentów otrzymujących jednocześnie cymetydynę lub amiodaron wymagany jest ścisły nadzór. U niektórych pacjentów konieczne może być zmniejszenie dawki; nie należy stosować dawki większej niż 200 mg na dobę.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dawkowanie
    Należy monitorować stan pacjenta na początku i podczas trwania leczenia. Podczas leczenia zaleca się okresowe oznaczanie stężenia flekainidu w osoczu i wykonywanie badań EKG (wykonywanie badania EKG raz w miesiącu, a podczas długotrwałego stosowania co 3 miesiące). Na początku leczenia i podczas zwiększania dawki badanie EKG należy wykonywać co 2-4 dni. Jeśli flekainid jest stosowany u pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi dawkowania, należy często wykonywać badania EKG (jednocześnie z regularnym oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu). Dawkę należy dostosowywać co 6-8 dni. U takich pacjentów badanie EKG należy wykonać w 2. i 3. tygodniu, w celu oceny działania dawki określonej dla danego pacjenta. Sposób podawania Podanie doustne. Aby uniknąć możliwości wpływu pokarmu na wchłanianie flekainidu, produkt należy przyjmować na czczo lub godzinę przed posiłkiem.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Pacjenci z niewydolnością serca i pacjenci z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, u których wystąpiły bezobjawowe skurcze komorowe ektopowe lub bezobjawowy nietrwały częstoskurcz komorowy. Pacjenci z przetrwałym migotaniem przedsionków, u których nie próbowano przywrócić rytmu zatokowego. Pacjenci z osłabioną lub zaburzoną czynnością komór, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (mniej niż 50 skurczów na minutę), ciężkim niedociśnieniem. Stosowanie w skojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (leki blokujące kanały sodowe). Pacjenci z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową serca. Pacjenci z zaburzeniami węzła zatokowego, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego, blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub wyższego stopnia, blokiem odnogi pęczka Hisa lub blokiem dystalnym, jeśli nie jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Przeciwwskazania
    Pacjenci z bezobjawowymi lub łagodnymi, objawowymi arytmiami komorowymi. Rozpoznany zespół Brugadów.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Leczenie flekainidem podawanym doustnie należy przeprowadzać w szpitalu lub pod nadzorem specjalisty u pacjentów z: częstoskurczem nawrotnym w węźle AV, arytmią związaną z zespołem Wolffa-Parkinsona-White'a oraz z podobnymi zaburzeniami związanymi z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, napadowym migotaniem przedsionków, jeśli występują objawy podmiotowe. Należy nadzorować rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania, monitorując zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W przypadku niektórych pacjentów może być konieczna hospitalizacja, szczególnie u pacjentów z potencjalnie zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca. Flekainid, podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, może powodować działania proarytmiczne, tj. może prowadzić do pojawienia się cięższych arytmii, zwiększenia częstości istniejącej arytmii lub nasilenia objawów (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy unikać stosowania flekainidu u pacjentów z organiczną chorobą serca lub zaburzeniami czynności lewej komory (patrz punkt 4.8). Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe (np. hipo- i hiperkaliemię) (patrz punkt 4.5). Hipokaliemia lub hiperkaliemia mogą wpływać na działanie leków przeciwarytmicznych klasy I. Hipokaliemia może wystąpić u pacjentów stosujących leki moczopędne, kortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać ciężką bradykardię lub znaczne niedociśnienie tętnicze. Ponieważ eliminacja flekainidu z osocza może być znacznie wolniejsza u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie należy stosować leku Amarhyton u tych pacjentów, chyba że potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Flekanid należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 35 ml/min/1,73 m2) oraz należy monitorować stężenie flekainidu w osoczu. U pacjentów w podeszłym wieku szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona. Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. Nie zaleca się stosowania flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Wiadomo, że flekainid podwyższa próg stymulacji wsierdzia, tj. zmniejsza wrażliwość wsierdzia na stymulację. To działanie jest odwracalne i jest bardziej wyraźne w przypadku progu stymulacji w ostrej fazie niż w fazie przewlekłej. Z tego powodu, flekainid należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów ze stałym stymulatorem serca lub czasowo umieszczonymi elektrodami i nie należy go podawać pacjentom z istniejącym stymulatorem o niskim progu lub nieprogramowalnym, chyba że jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ogólnie, podwojenie szerokości lub napięcia impulsu jest wystarczające do przywrócenia rytmu, ale uzyskanie progów komorowych mniejszych niż 1 wolt może być trudne w przypadku początkowej implantacji w obecności flekainidu. Niewielkie ujemne działanie inotropowe flekainidu może mieć znaczenie u pacjentów predysponowanych do niewydolności serca. Doświadczono trudności w defibrylacji niektórych pacjentów. W większości zgłoszonych przypadków występowała wcześniej istniejąca choroba serca z powiększeniem serca, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie, choroba serca o podłożu miażdżycowym oraz niewydolność serca. Flekainid należy stosować ostrożnie u pacjentów z nagłym początkiem migotania przedsionków po zabiegu kardiochirurgicznym. Wykazano, że flekainid zwiększa ryzyko śmiertelności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi komorowymi zaburzeniami rytmu. Odnotowano przyspieszenie rytmu komór w przebiegu migotania przedsionków w przypadku niepowodzenia leczenia.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Stosowanie flekainidu powoduje wydłużenie odstępu QT i poszerzenie zespołu QRS o 12-20%. Wpływ na odstęp JT jest znikomy. Istnieją jednak doniesienia o wydłużeniu odstępu JT do 4%. Jednakże to działanie jest mniej wyraźne niż obserwowane w przypadku leków przeciwarytmicznych klasy Ia. Podczas stosowania flekainidu może ujawnić się zespół Brugadów. Jeśli podczas leczenia flekainidem wystąpią zmiany w zapisie EKG podczas leczenia flekainidem, mogące wskazywać na obecność zespołu Brugadów, należy rozważyć przerwanie leczenia. Nabiał (mleko, mleko w proszku i ewentualnie jogurt) mogą zmniejszać wchłanianie flekainidu u dzieci i niemowląt. Flekainid nie jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Odnotowano toksyczność flekainidu podczas stosowania u dzieci, u których zmniejszono spożycie mleka, jak również u niemowląt, u których wprowadzono karmienie dekstrozą zamiast podawania mleka.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy zachować ostrożność i uważnie obserwować pacjenta w przypadku zmiany leczenia flekainidem na inny produkt, ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Dalsze ostrzeżenia i środki ostrożności znajdują się w punkcie 4.5.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki przeciwarytmiczne klasy I Flekainidu nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyną). Leki przeciwarytmiczne klasy II Należy rozważyć możliwość addytywnego działania inotropowego ujemnego leków przeciwarytmicznych klasy II, tj. beta-adrenolityków i innych leków o działaniu depresyjnym na serce, stosowanych jednocześnie z produktem Amarhyton. Leki przeciwarytmiczne klasy III Jeśli flekainid jest podawany jednocześnie z amiodaronem, zazwyczaj stosowaną dawkę flekainidu należy zmniejszyć o 50% oraz należy uważnie obserwować pacjenta, czy nie wystąpiły działania niepożądane. W takim przypadku należy kontrolować stężenie flekainidu w osoczu. Leki przeciwarytmiczne klasy IV Należy uważnie rozważyć stosowanie produktu Amarhyton z antagonistami wapnia, np. werapamilem.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Interakcje
    Mogą wystąpić zagrażające życiu lub nawet zakończone zgonem działania niepożądane na skutek interakcji powodujących zwiększenie stężenia w osoczu (patrz punkt 4.9). Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450, więc jednoczesne stosowanie leków hamujących (np. leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, propranolol, rytonawir, niektóre leki przeciwhistaminowe) lub indukujących (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) ten izoenzym może odpowiednio zwiększyć lub zmniejszyć stężenie flekainidu w osoczu (patrz poniżej). Zwiększenie stężenia w osoczu może również wynikać z zaburzeń czynności nerek, z powodu zmniejszonego klirensu flekainidu (patrz punkt 4.4). Przed zastosowaniem produktu Amarhyton należy wyrównać hipokaliemię, hiperkaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych, kortykosteroidów lub środków przeczyszczających.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Interakcje
    Leki przeciwhistaminowe Istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych związanych ze stosowaniem mizolastyny, astemizolu i terfenadyny (należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwwirusowe Stosowanie rytonawiru, lopinawiru i indynawiru powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu (istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, dlatego należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwdepresyjne Paroksetyna, fluoksetyna i inne leki przeciwdepresyjne zwiększają stężenie flekainidu w osoczu; zwiększone ryzyko arytmii obserwowano podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Leki przeciwpadaczkowe Ograniczone dane dotyczące pacjentów przyjmujących znane induktory enzymów (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), wskazują jedynie na 30% zwiększenie tempa eliminacji flekainidu. Leki przeciwpsychotyczne Klozapina - istnieje zwiększone ryzyko arytmii. Leki przeciwmalaryczne Chinina i halofantryna zwiększają stężenie flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Interakcje
    Leki przeciwgrzybicze Terbinafina może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu w wyniku hamowania aktywności CYP2D6. Leki moczopędne Tak zwany efekt grupy może prowadzić do kardiotoksyczności z powodu hipokaliemii. Leki przeciwhistaminowe (blokujące receptory Н2, stosowane w leczeniu choroby wrzodowej) Cymetydyna, antagonista receptorów H2, hamuje metabolizm flekainidu. U zdrowych osób otrzymujących cymetydynę (1 g na dobę) przez 1 tydzień, AUC flekainidu zwiększyło się o około 30%, a okres półtrwania wydłużył się o około 10%. Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny Jednoczesne podawanie bupropionu (metabolizowanego przez CYP2D6) i flekainidu należy rozpocząć ostrożnie, od najmniejszej zalecanej dawki obu leków. Jeśli bupropion jest dodawany do schematu leczenia pacjenta już przyjmującego flekainid, należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki flekainidu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Interakcje
    Glikozydy nasercowe Flekainid może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu o około 15%, więc jest mało prawdopodobne, aby miało to znaczenie kliniczne u pacjentów ze stężeniem w osoczu w zakresie terapeutycznym. Zaleca się oznaczanie stężenia digoksyny w osoczu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy co najmniej po 6 godzinach po przyjęciu każdej dawki digoksyny, przed podaniem lub po podaniu flekainidu. Leki przeciwzakrzepowe Leczenie flekainidem nie wpływa na stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane z badań na zwierzętach są sprzeczne i nie pozwalają wyciągnąć wniosków na temat działania embriotoksycznego i teratogennego (patrz punkt 5.3). Dane pokazują, że flekainid przenika przez łożysko do płodu u pacjentek przyjmujących flekainid w czasie ciąży. Nie zaleca się stosowania produktu Amarhyton podczas ciąży. Karmienie piersi? Flekainid przenika do mleka kobiecego. Stężenia w osoczu u karmionych piersią niemowląt są 5-10 razy mniejsze niż stężenia terapeutyczne leku (patrz punkt 5.2). Chociaż ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia jest bardzo małe, flekainid należy stosować podczas karmienia piersią tylko, jeśli potencjalne korzyści są większe niż ewentualne ryzyko.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Flekainidu octan wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn i pracy bez stabilnej podstawy może zostać zaburzona przez działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, jeśli wystąpią.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, flekainid może powodować arytmię. Istniejące arytmie mogą się nasilić lub mogą wystąpić nowe zaburzenia rytmu. Ryzyko działania proarytmicznego jest największe u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znaczącymi zaburzeniami czynności lewej komory. Najczęstsze działania niepożądane dotyczące układu sercowo-naczyniowego to: blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardia, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie, zahamowanie zatokowe, tachykardia (przedsionkowa i komorowa) oraz kołatanie serca. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które występują u około 15% leczonych pacjentów. Te działania niepożądane są zazwyczaj przemijające i ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    Poniższa lista działań niepożądanych powstała na podstawie doświadczeń z badań klinicznych i zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby krwinek białych i zmniejszenie liczby płytek krwi. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych z zapaleniem układowym lub bez zapalenia. Zaburzenia psychiczne Często: depresja, niepokój, bezsenność. Niezbyt często: omamy, dezorientacja, amnezja. Rzadko: nerwowość.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i uczucie „pustki” w głowie, które są zwykle przemijające. Zawroty głowy i ból głowy. Często: parestezja, ataksja, dyskineza, niedoczulica, nadmierne pocenie się, omdlenie, drżenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), senność, szum uszny. Niezbyt często: neuropatia obwodowa, drgawki. Zaburzenia oka Bardzo często: zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie i niewyraźne widzenie. Bardzo rzadko: gromadzenie złogów w rogówce. Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca Często: działanie proarytmiczne, które jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znacznym zaburzeniem czynności lewej komory – polega ono na zwiększeniu częstości przedwczesnych skurczów komorowych, aż do wystąpienia cięższych postaci częstoskurczu komorowego.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    Niezbyt często: u pacjentów z trzepotaniem przedsionków może wystąpić przewodzenie AV 1:1 ze zwiększoną częstością akcji serca. Nieznana: specyficzne zmiany w EKG (wydłużenie odstępu PQ, QT, PR i zespołu QRS, zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń rytmu serca), zmiany progu stymulacji, bradykardia, zahamowanie zatokowe, wystąpienie lub nasilenie istniejącej niewydolności serca. U pacjentów z trzepotaniem przedsionków stosowanie flekainidu wiąże się z przewodzeniem AV 1:1 po początkowym zwolnieniu czynności przedsionków z wynikającym z tego przyspieszeniem czynności komór. Może również wystąpić blok przedsionkowo-komorowy (II i III stopnia), blok odnogi pęczka Hisa, blok zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie czynności serca, bradykardia, niewydolność serca/zastoinowa niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, zahamowanie zatokowe i tachykardia (przedsionkowa lub komorowa).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    W takich przypadkach należy przerwać leczenie flekainidem. Ujawnienie istniejącego zespołu Brugadów. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: duszność. Rzadko: zapalenie płuc. Nieznana: zwłóknienie płuc, śródmiąższowa choroba płuc. Zaburzenia żołądka i jelit Często: nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból brzucha. Niezbyt często: zaburzenia smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, niestrawność, wzdęcie. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych z żółtaczką lub bez. Nieznana: zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często: alergiczne zapalenie skóry, w tym wysypka, łysienie. Rzadko: nasilona pokrzywka. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Nieznana: ból stawów i ból mięśni.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: osłabienie, zmęczenie, gorączka, obrzęk, dyskomfort. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie flekainidu jest stanem nagłym, potencjalnie zagrażającym życiu. Zwiększona wrażliwość na lek i zwiększone stężenie w osoczu, powyżej zakresu terapeutycznego, mogą również wynikać z interakcji z lekami (patrz punkt 4.5). Nie jest znane specyficzne antidotum. Nie ma znanego sposobu na szybkie usunięcie flekainidu z organizmu. Ani dializa, ani hemoperfuzja nie są skuteczne. Leczenie powinno być podtrzymujące i może obejmować usunięcie nie wchłoniętego leku z przewodu pokarmowego. Dodatkowe postepowanie może polegać na podawaniu leków o działaniu inotropowym dodatnim lub stymulujących czynność serca, takich jak dopamina, dobutamina lub izoproterenol, jak również na stosowaniu wentylacji mechanicznej i wspomaganiu krążenia krwi (np. za pomocą pompy balonowej). Należy rozważyć czasowe przezżylne wszczepienie stymulatora serca, w przypadku bloku przewodzenia.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Przedawkowanie
    Zakładając, że okres półtrwania w osoczu wynosi około 20 godzin, może zaistnieć konieczność kontynuowania leczenia podtrzymującego przez dłuższy czas. Wymuszona diureza z zakwaszeniem moczu teoretycznie sprzyja wydalaniu leku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa Ic, flekainid Kod ATC: C01BC04 Flekainidu octan należy do leków przeciwarytmicznych klasy Ic, stosowanych w leczeniu ciężkich, objawowych, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Na podstawie właściwości elektrofizjologicznych, flekainid jest związkiem przeciwarytmicznym, wykazującym działanie miejscowo znieczulające (klasa Ic). Jest to lek miejscowo znieczulający typu amidowego, strukturalnie podobny do prokainamidu i enkainidu, ponieważ środki te są również pochodnymi benzamidu. Flekainid jako związek klasy Ic charakteryzują zasadniczo trzy cechy: wyraźne hamowanie szybkiego kanału sodowego w mięśniu sercowym, kinetyka o powolnym początku i zakończeniu hamowania kanałów sodowych (co odzwierciedla powolne przyłączanie się i powolną dysocjację z kanału sodowego), inny wpływ leku na czas trwania potencjałów czynnościowych w komórkach mięśni komór w stosunku do włókien Purkinjego (brak wpływu w mięśniach, znaczne skrócenie we włóknach Purkinjego).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    To połączenie właściwości prowadzi do znacznego zmniejszenia szybkości przewodzenia we włóknach, które zależą od szybkich kanałów depolaryzacji i do umiarkowanego wydłużenia skutecznego okresu refrakcji podczas badania na izolowanej tkance serca. Te właściwości elektrofizjologiczne flekainidu octanu mogą prowadzić do wydłużenia odstępu PR i poszerzenia zespołu QRS w zapisie EKG. W bardzo dużym stężeniu, flekainid wykazuje słabe działanie hamujące wolne kanały w mięśniu sercowym. Towarzyszy temu działanie inotropowe ujemne.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Flekainid jest prawie całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i nie ulega znacznemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Biodostępność z tabletek zawierających flekainidu octan wynosi około 90%. Stężenia terapeutyczne w osoczu mieszczą się w zakresie od 200 do 1000 ng/ml. Po podaniu dożylnym średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy wynosi 0,67 godziny, a średnia biodostępność wynosi 98%, w porównaniu z wartościami wynoszącymi 1 godzinę i 78% dla roztworu podawanego doustnie lub 4 godziny i 81% dla tabletki. Dystrybucja Flekainid wiąże się z białkami osocza w około 40%. Flekainid przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Metabolizm Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany (w zależności od polimorfizmu genetycznego) do dwóch głównych metabolitów: m-O-dealkilowanego flekainidu i m-O-dealkilowanego laktamu flekainidu, które mogą wykazywać pewną aktywność.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wydaje się, że jego metabolizm jest zależny od izoenzymu CYP2D6 cytochromu P450, co wskazuje na polimorfizm genetyczny. Eliminacja Flekainid jest wydalany głównie z moczem, około 30% w postaci niezmienionego leku, a pozostała część w postaci metabolitów. Około 5% jest wydalane z kałem. Wydalanie flekainidu zmniejsza się w przypadku niewydolności nerek, chorób wątroby, niewydolności serca i moczu o odczynie zasadowym. Podczas hemodializy można usunąć tylko około 1% niezmienionego flekainidu. Okres półtrwania flekainidu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Dane przedkliniczne z badań in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u zwierząt. U nowozelandzkich białych królików doustne podawanie dużych dawek flekainidu powodowało działanie teratogenne i embriotoksyczne. Jednak takich skutków nie zaobserwowano u holenderskich królików lub szczurów.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Dla wszystkich kapsułek: Rdzeń mini-tabletki: Powidon K-25; Celuloza mikrokrystaliczna; Krospowidon (typ A); Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian; Otoczka mini-tabletki: Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:2); Makrogol 400; Talk. Otoczka kapsułki (tylko dla 50 mg): żelatyna i tytanu dwutlenek (Е171). Otoczka kapsułki (tylko dla 100 mg): żelatyna, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czarny (E172). 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie ustalono. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium z 28 lub 30 kapsułkami w tekturowym pudełku. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 50 mg
    Dane farmaceutyczne
    6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Nie ma specjalnych wymagań.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
    1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Amarhyton, 50 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde Amarhyton, 100 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda kapsułka zawiera 50 mg lub 100 mg flekainidu octanu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, twarda Amarhyton, 50 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 4 z białym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki. Amarhyton, 100 mg Nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe rozmiar 3 z szarym korpusem i białym wieczkiem, zawierające białe lub prawie białe okrągłe mini-tabletki.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Wskazania do stosowania
    4.1 Wskazania do stosowania: Flekainid stosowany jest w leczeniu: częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT); arytmii związanych z zespołem Wolfa-Parkinsona-White'a i podobnych zaburzeń związanych z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia, jeśli inne leczenie okazało się nieskuteczne, ciężkiej, objawowej i zagrażającej życiu napadowej arytmii komorowej, która nie zareagowała na inne leczenie lub jeśli inne leczenie nie było tolerowane, napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków i częstoskurcz przedsionkowy), u pacjentów z objawami podmiotowymi po konwersji, w przypadku, gdy istnieje konieczność leczenia z powodu nasilenia objawów klinicznych, jeśli inne leczenie nie było skuteczne; pacjentów z organicznymi chorobami serca i (lub) zaburzeniami czynności lewej komory należy wykluczyć ze względu na zwiększone ryzyko proarytmicznego działania produktu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dawkowanie
    4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania wymagają nadzoru lekarza; należy monitorować zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W takich przypadkach u niektórych pacjentów konieczna może być hospitalizacja, zwłaszcza u pacjentów z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca; decyzję powinien podjąć specjalista kardiolog. U pacjentów z kardiomiopatią organiczną, a zwłaszcza u osób z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć jedynie, jeśli inne leki przeciwarytmiczne, inne niż należące do klasy Ic (zwłaszcza amiodaron), są nieskuteczne lub nietolerowane i jeśli leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja, wszczepienie stymulatora) nie jest wskazane. Podczas leczenia wymagany jest ścisły nadzór lekarza, z monitorowaniem zapisu EKG i oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dawkowanie
    Dorośli i młodzież (w wieku 13-17 lat) Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca: Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę. Zwiększenie dawki można rozważyć po 4-5 dobach leczenia. Optymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. W razie konieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej, wynoszącej 300 mg na dobę. Komorowe zaburzenia rytmu: Zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg dwa razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg i jest zazwyczaj stosowana u pacjentów o dużej masie ciała lub jeśli konieczna jest szybka kontrola arytmii. Po 3-5 dobach zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki, do najmniejszej dawki, która zapewnia kontrolę rytmu serca. Możliwe jest zmniejszenie dawki podczas długotrwałego leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna początkowa dawka dobowa powinna wynosić 100 mg na dobę w jednej lub dwóch dawkach podzielonych, ponieważ szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona u osób w podeszłym wieku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dawkowanie
    Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy stosować dawki większej niż 300 mg na dobę. Dzieci w wieku poniżej 12 lat Nie zaleca się stosowania flekainidu octanu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania. Stężenie flekainidu w osoczu Na podstawie tłumienia przedwczesnych skurczów komorowych (PVC) wydaje się, że konieczne jest uzyskanie stężenia w osoczu 200-1000 ng/ml, w celu osiągnięcia maksymalnego działania leczniczego. Stężenia w osoczu powyżej 700-1000 ng/ml wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia działań niepożądanych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 35 ml/min/1,73 m2 lub mniej) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę, w jednej lub dwóch dawkach podzielonych.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dawkowanie
    W przypadku stosowania flekainidu u takich pacjentów zaleca się częste oznaczanie stężenia w osoczu. W zależności od uzyskanego skutku i tolerancji dawkę można stopniowo zwiększać. Po 6 do 7 dobach leczenia dawkę można dostosować w zależności od działania i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a tym samym wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). Zaburzenia czynności wątroby Należy uważnie obserwować pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie stosować dawki większej niż 100 mg na dobę, w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stałym stymulatorem serca i nie należy stosować dawki większej niż 100 mg dwa razy na dobę. U pacjentów otrzymujących jednocześnie cymetydynę lub amiodaron wymagany jest ścisły nadzór. U niektórych pacjentów konieczne może być zmniejszenie dawki; nie należy stosować dawki większej niż 200 mg na dobę.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dawkowanie
    Należy monitorować stan pacjenta na początku i podczas trwania leczenia. Podczas leczenia zaleca się okresowe oznaczanie stężenia flekainidu w osoczu i wykonywanie badań EKG (wykonywanie badania EKG raz w miesiącu, a podczas długotrwałego stosowania co 3 miesiące). Na początku leczenia i podczas zwiększania dawki badanie EKG należy wykonywać co 2-4 dni. Jeśli flekainid jest stosowany u pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi dawkowania, należy często wykonywać badania EKG (jednocześnie z regularnym oznaczaniem stężenia flekainidu w osoczu). Dawkę należy dostosowywać co 6-8 dni. U takich pacjentów badanie EKG należy wykonać w 2. i 3. tygodniu, w celu oceny działania dawki określonej dla danego pacjenta. Sposób podawania Podanie doustne. Aby uniknąć możliwości wpływu pokarmu na wchłanianie flekainidu, produkt należy przyjmować na czczo lub godzinę przed posiłkiem.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Przeciwwskazania
    4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Pacjenci z niewydolnością serca i pacjenci z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, u których wystąpiły bezobjawowe skurcze komorowe ektopowe lub bezobjawowy nietrwały częstoskurcz komorowy. Pacjenci z przetrwałym migotaniem przedsionków, u których nie próbowano przywrócić rytmu zatokowego. Pacjenci z osłabioną lub zaburzoną czynnością komór, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (mniej niż 50 skurczów na minutę), ciężkim niedociśnieniem. Stosowanie w skojarzeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (leki blokujące kanały sodowe). Pacjenci z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową serca. Pacjenci z zaburzeniami węzła zatokowego, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowego, blokiem przedsionkowo-komorowym drugiego lub wyższego stopnia, blokiem odnogi pęczka Hisa lub blokiem dystalnym, jeśli nie jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Przeciwwskazania
    Pacjenci z bezobjawowymi lub łagodnymi, objawowymi arytmiami komorowymi. Rozpoznany zespół Brugadów.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Leczenie flekainidem podawanym doustnie należy przeprowadzać w szpitalu lub pod nadzorem specjalisty u pacjentów z: częstoskurczem nawrotnym w węźle AV, arytmią związaną z zespołem Wolffa-Parkinsona-White'a oraz z podobnymi zaburzeniami związanymi z obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, napadowym migotaniem przedsionków, jeśli występują objawy podmiotowe. Należy nadzorować rozpoczęcie leczenia flekainidu octanem i zmiany dawkowania, monitorując zapis EKG i stężenie flekainidu w osoczu. W przypadku niektórych pacjentów może być konieczna hospitalizacja, szczególnie u pacjentów z potencjalnie zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca. Flekainid, podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, może powodować działania proarytmiczne, tj. może prowadzić do pojawienia się cięższych arytmii, zwiększenia częstości istniejącej arytmii lub nasilenia objawów (patrz punkt 4.8).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy unikać stosowania flekainidu u pacjentów z organiczną chorobą serca lub zaburzeniami czynności lewej komory (patrz punkt 4.8). Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe (np. hipo- i hiperkaliemię) (patrz punkt 4.5). Hipokaliemia lub hiperkaliemia mogą wpływać na działanie leków przeciwarytmicznych klasy I. Hipokaliemia może wystąpić u pacjentów stosujących leki moczopędne, kortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Przed zastosowaniem flekainidu należy wyrównać ciężką bradykardię lub znaczne niedociśnienie tętnicze. Ponieważ eliminacja flekainidu z osocza może być znacznie wolniejsza u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie należy stosować leku Amarhyton u tych pacjentów, chyba że potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Flekanid należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 35 ml/min/1,73 m2) oraz należy monitorować stężenie flekainidu w osoczu. U pacjentów w podeszłym wieku szybkość eliminacji flekainidu z osocza może być zmniejszona. Należy to wziąć pod uwagę podczas dostosowywania dawki. Nie zaleca się stosowania flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Wiadomo, że flekainid podwyższa próg stymulacji wsierdzia, tj. zmniejsza wrażliwość wsierdzia na stymulację. To działanie jest odwracalne i jest bardziej wyraźne w przypadku progu stymulacji w ostrej fazie niż w fazie przewlekłej. Z tego powodu, flekainid należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów ze stałym stymulatorem serca lub czasowo umieszczonymi elektrodami i nie należy go podawać pacjentom z istniejącym stymulatorem o niskim progu lub nieprogramowalnym, chyba że jest dostępny zestaw ratowniczy, umożliwiający stymulację serca.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Ogólnie, podwojenie szerokości lub napięcia impulsu jest wystarczające do przywrócenia rytmu, ale uzyskanie progów komorowych mniejszych niż 1 wolt może być trudne w przypadku początkowej implantacji w obecności flekainidu. Niewielkie ujemne działanie inotropowe flekainidu może mieć znaczenie u pacjentów predysponowanych do niewydolności serca. Doświadczono trudności w defibrylacji niektórych pacjentów. W większości zgłoszonych przypadków występowała wcześniej istniejąca choroba serca z powiększeniem serca, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie, choroba serca o podłożu miażdżycowym oraz niewydolność serca. Flekainid należy stosować ostrożnie u pacjentów z nagłym początkiem migotania przedsionków po zabiegu kardiochirurgicznym. Wykazano, że flekainid zwiększa ryzyko śmiertelności u pacjentów po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi komorowymi zaburzeniami rytmu. Odnotowano przyspieszenie rytmu komór w przebiegu migotania przedsionków w przypadku niepowodzenia leczenia.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Stosowanie flekainidu powoduje wydłużenie odstępu QT i poszerzenie zespołu QRS o 12-20%. Wpływ na odstęp JT jest znikomy. Istnieją jednak doniesienia o wydłużeniu odstępu JT do 4%. Jednakże to działanie jest mniej wyraźne niż obserwowane w przypadku leków przeciwarytmicznych klasy Ia. Podczas stosowania flekainidu może ujawnić się zespół Brugadów. Jeśli podczas leczenia flekainidem wystąpią zmiany w zapisie EKG podczas leczenia flekainidem, mogące wskazywać na obecność zespołu Brugadów, należy rozważyć przerwanie leczenia. Nabiał (mleko, mleko w proszku i ewentualnie jogurt) mogą zmniejszać wchłanianie flekainidu u dzieci i niemowląt. Flekainid nie jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Odnotowano toksyczność flekainidu podczas stosowania u dzieci, u których zmniejszono spożycie mleka, jak również u niemowląt, u których wprowadzono karmienie dekstrozą zamiast podawania mleka.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Specjalne środki ostrozności
    Należy zachować ostrożność i uważnie obserwować pacjenta w przypadku zmiany leczenia flekainidem na inny produkt, ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Dalsze ostrzeżenia i środki ostrożności znajdują się w punkcie 4.5.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Interakcje
    4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki przeciwarytmiczne klasy I Flekainidu nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyną). Leki przeciwarytmiczne klasy II Należy rozważyć możliwość addytywnego działania inotropowego ujemnego leków przeciwarytmicznych klasy II, tj. beta-adrenolityków i innych leków o działaniu depresyjnym na serce, stosowanych jednocześnie z produktem Amarhyton. Leki przeciwarytmiczne klasy III Jeśli flekainid jest podawany jednocześnie z amiodaronem, zazwyczaj stosowaną dawkę flekainidu należy zmniejszyć o 50% oraz należy uważnie obserwować pacjenta, czy nie wystąpiły działania niepożądane. W takim przypadku należy kontrolować stężenie flekainidu w osoczu. Leki przeciwarytmiczne klasy IV Należy uważnie rozważyć stosowanie produktu Amarhyton z antagonistami wapnia, np. werapamilem.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Interakcje
    Mogą wystąpić zagrażające życiu lub nawet zakończone zgonem działania niepożądane na skutek interakcji powodujących zwiększenie stężenia w osoczu (patrz punkt 4.9). Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450, więc jednoczesne stosowanie leków hamujących (np. leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, propranolol, rytonawir, niektóre leki przeciwhistaminowe) lub indukujących (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) ten izoenzym może odpowiednio zwiększyć lub zmniejszyć stężenie flekainidu w osoczu (patrz poniżej). Zwiększenie stężenia w osoczu może również wynikać z zaburzeń czynności nerek, z powodu zmniejszonego klirensu flekainidu (patrz punkt 4.4). Przed zastosowaniem produktu Amarhyton należy wyrównać hipokaliemię, hiperkaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych, kortykosteroidów lub środków przeczyszczających.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Interakcje
    Leki przeciwhistaminowe Istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych związanych ze stosowaniem mizolastyny, astemizolu i terfenadyny (należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwwirusowe Stosowanie rytonawiru, lopinawiru i indynawiru powoduje zwiększenie stężenia flekainidu w osoczu (istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, dlatego należy unikać jednoczesnego podawania). Leki przeciwdepresyjne Paroksetyna, fluoksetyna i inne leki przeciwdepresyjne zwiększają stężenie flekainidu w osoczu; zwiększone ryzyko arytmii obserwowano podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Leki przeciwpadaczkowe Ograniczone dane dotyczące pacjentów przyjmujących znane induktory enzymów (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), wskazują jedynie na 30% zwiększenie tempa eliminacji flekainidu. Leki przeciwpsychotyczne Klozapina - istnieje zwiększone ryzyko arytmii. Leki przeciwmalaryczne Chinina i halofantryna zwiększają stężenie flekainidu w osoczu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Interakcje
    Leki przeciwgrzybicze Terbinafina może zwiększać stężenie flekainidu w osoczu w wyniku hamowania aktywności CYP2D6. Leki moczopędne Tak zwany efekt grupy może prowadzić do kardiotoksyczności z powodu hipokaliemii. Leki przeciwhistaminowe (blokujące receptory Н2, stosowane w leczeniu choroby wrzodowej) Cymetydyna, antagonista receptorów H2, hamuje metabolizm flekainidu. U zdrowych osób otrzymujących cymetydynę (1 g na dobę) przez 1 tydzień, AUC flekainidu zwiększyło się o około 30%, a okres półtrwania wydłużył się o około 10%. Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny Jednoczesne podawanie bupropionu (metabolizowanego przez CYP2D6) i flekainidu należy rozpocząć ostrożnie, od najmniejszej zalecanej dawki obu leków. Jeśli bupropion jest dodawany do schematu leczenia pacjenta już przyjmującego flekainid, należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki flekainidu.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Interakcje
    Glikozydy nasercowe Flekainid może powodować zwiększenie stężenia digoksyny w osoczu o około 15%, więc jest mało prawdopodobne, aby miało to znaczenie kliniczne u pacjentów ze stężeniem w osoczu w zakresie terapeutycznym. Zaleca się oznaczanie stężenia digoksyny w osoczu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy co najmniej po 6 godzinach po przyjęciu każdej dawki digoksyny, przed podaniem lub po podaniu flekainidu. Leki przeciwzakrzepowe Leczenie flekainidem nie wpływa na stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Wpływ na płodność, ciążę i laktację
    4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane z badań na zwierzętach są sprzeczne i nie pozwalają wyciągnąć wniosków na temat działania embriotoksycznego i teratogennego (patrz punkt 5.3). Dane pokazują, że flekainid przenika przez łożysko do płodu u pacjentek przyjmujących flekainid w czasie ciąży. Nie zaleca się stosowania produktu Amarhyton podczas ciąży. Karmienie piersi? Flekainid przenika do mleka kobiecego. Stężenia w osoczu u karmionych piersią niemowląt są 5-10 razy mniejsze niż stężenia terapeutyczne leku (patrz punkt 5.2). Chociaż ryzyko działań niepożądanych u niemowlęcia jest bardzo małe, flekainid należy stosować podczas karmienia piersią tylko, jeśli potencjalne korzyści są większe niż ewentualne ryzyko.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
    4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Flekainidu octan wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn i pracy bez stabilnej podstawy może zostać zaburzona przez działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, jeśli wystąpią.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    4.8 Działania niepożądane Podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, flekainid może powodować arytmię. Istniejące arytmie mogą się nasilić lub mogą wystąpić nowe zaburzenia rytmu. Ryzyko działania proarytmicznego jest największe u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znaczącymi zaburzeniami czynności lewej komory. Najczęstsze działania niepożądane dotyczące układu sercowo-naczyniowego to: blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardia, niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie, zahamowanie zatokowe, tachykardia (przedsionkowa i komorowa) oraz kołatanie serca. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i zaburzenia widzenia, które występują u około 15% leczonych pacjentów. Te działania niepożądane są zazwyczaj przemijające i ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    Poniższa lista działań niepożądanych powstała na podstawie doświadczeń z badań klinicznych i zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu. Działania niepożądane są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość jest zdefiniowana następująco: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często: zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby krwinek białych i zmniejszenie liczby płytek krwi. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko: zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych z zapaleniem układowym lub bez zapalenia. Zaburzenia psychiczne Często: depresja, niepokój, bezsenność. Niezbyt często: omamy, dezorientacja, amnezja. Rzadko: nerwowość.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i uczucie „pustki” w głowie, które są zwykle przemijające. Zawroty głowy i ból głowy. Często: parestezja, ataksja, dyskineza, niedoczulica, nadmierne pocenie się, omdlenie, drżenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), senność, szum uszny. Niezbyt często: neuropatia obwodowa, drgawki. Zaburzenia oka Bardzo często: zaburzenia widzenia, takie jak podwójne widzenie i niewyraźne widzenie. Bardzo rzadko: gromadzenie złogów w rogówce. Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca Często: działanie proarytmiczne, które jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z organiczną chorobą serca i (lub) znacznym zaburzeniem czynności lewej komory – polega ono na zwiększeniu częstości przedwczesnych skurczów komorowych, aż do wystąpienia cięższych postaci częstoskurczu komorowego.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    Niezbyt często: u pacjentów z trzepotaniem przedsionków może wystąpić przewodzenie AV 1:1 ze zwiększoną częstością akcji serca. Nieznana: specyficzne zmiany w EKG (wydłużenie odstępu PQ, QT, PR i zespołu QRS, zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń rytmu serca), zmiany progu stymulacji, bradykardia, zahamowanie zatokowe, wystąpienie lub nasilenie istniejącej niewydolności serca. U pacjentów z trzepotaniem przedsionków stosowanie flekainidu wiąże się z przewodzeniem AV 1:1 po początkowym zwolnieniu czynności przedsionków z wynikającym z tego przyspieszeniem czynności komór. Może również wystąpić blok przedsionkowo-komorowy (II i III stopnia), blok odnogi pęczka Hisa, blok zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie czynności serca, bradykardia, niewydolność serca/zastoinowa niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, zahamowanie zatokowe i tachykardia (przedsionkowa lub komorowa).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    W takich przypadkach należy przerwać leczenie flekainidem. Ujawnienie istniejącego zespołu Brugadów. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często: duszność. Rzadko: zapalenie płuc. Nieznana: zwłóknienie płuc, śródmiąższowa choroba płuc. Zaburzenia żołądka i jelit Często: nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, ból brzucha. Niezbyt często: zaburzenia smaku, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie apetytu, niestrawność, wzdęcie. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych z żółtaczką lub bez. Nieznana: zaburzenia czynności wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często: alergiczne zapalenie skóry, w tym wysypka, łysienie. Rzadko: nasilona pokrzywka. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Nieznana: ból stawów i ból mięśni.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Działania niepożądane
    Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: osłabienie, zmęczenie, gorączka, obrzęk, dyskomfort. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Przedawkowanie
    4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie flekainidu jest stanem nagłym, potencjalnie zagrażającym życiu. Zwiększona wrażliwość na lek i zwiększone stężenie w osoczu, powyżej zakresu terapeutycznego, mogą również wynikać z interakcji z lekami (patrz punkt 4.5). Nie jest znane specyficzne antidotum. Nie ma znanego sposobu na szybkie usunięcie flekainidu z organizmu. Ani dializa, ani hemoperfuzja nie są skuteczne. Leczenie powinno być podtrzymujące i może obejmować usunięcie nie wchłoniętego leku z przewodu pokarmowego. Dodatkowe postepowanie może polegać na podawaniu leków o działaniu inotropowym dodatnim lub stymulujących czynność serca, takich jak dopamina, dobutamina lub izoproterenol, jak również na stosowaniu wentylacji mechanicznej i wspomaganiu krążenia krwi (np. za pomocą pompy balonowej). Należy rozważyć czasowe przezżylne wszczepienie stymulatora serca, w przypadku bloku przewodzenia.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Przedawkowanie
    Zakładając, że okres półtrwania w osoczu wynosi około 20 godzin, może zaistnieć konieczność kontynuowania leczenia podtrzymującego przez dłuższy czas. Wymuszona diureza z zakwaszeniem moczu teoretycznie sprzyja wydalaniu leku.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwarytmiczne, klasa Ic, flekainid Kod ATC: C01BC04 Flekainidu octan należy do leków przeciwarytmicznych klasy Ic, stosowanych w leczeniu ciężkich, objawowych, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Na podstawie właściwości elektrofizjologicznych, flekainid jest związkiem przeciwarytmicznym, wykazującym działanie miejscowo znieczulające (klasa Ic). Jest to lek miejscowo znieczulający typu amidowego, strukturalnie podobny do prokainamidu i enkainidu, ponieważ środki te są również pochodnymi benzamidu. Flekainid jako związek klasy Ic charakteryzują zasadniczo trzy cechy: wyraźne hamowanie szybkiego kanału sodowego w mięśniu sercowym, kinetyka o powolnym początku i zakończeniu hamowania kanałów sodowych (co odzwierciedla powolne przyłączanie się i powolną dysocjację z kanału sodowego), inny wpływ leku na czas trwania potencjałów czynnościowych w komórkach mięśni komór w stosunku do włókien Purkinjego (brak wpływu w mięśniach, znaczne skrócenie we włóknach Purkinjego).
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Właściwości farmakodynamiczne
    To połączenie właściwości prowadzi do znacznego zmniejszenia szybkości przewodzenia we włóknach, które zależą od szybkich kanałów depolaryzacji i do umiarkowanego wydłużenia skutecznego okresu refrakcji podczas badania na izolowanej tkance serca. Te właściwości elektrofizjologiczne flekainidu octanu mogą prowadzić do wydłużenia odstępu PR i poszerzenia zespołu QRS w zapisie EKG. W bardzo dużym stężeniu, flekainid wykazuje słabe działanie hamujące wolne kanały w mięśniu sercowym. Towarzyszy temu działanie inotropowe ujemne.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Flekainid jest prawie całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i nie ulega znacznemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Biodostępność z tabletek zawierających flekainidu octan wynosi około 90%. Stężenia terapeutyczne w osoczu mieszczą się w zakresie od 200 do 1000 ng/ml. Po podaniu dożylnym średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy wynosi 0,67 godziny, a średnia biodostępność wynosi 98%, w porównaniu z wartościami wynoszącymi 1 godzinę i 78% dla roztworu podawanego doustnie lub 4 godziny i 81% dla tabletki. Dystrybucja Flekainid wiąże się z białkami osocza w około 40%. Flekainid przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Metabolizm Flekainid jest w znacznym stopniu metabolizowany (w zależności od polimorfizmu genetycznego) do dwóch głównych metabolitów: m-O-dealkilowanego flekainidu i m-O-dealkilowanego laktamu flekainidu, które mogą wykazywać pewną aktywność.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Właściwości farmakokinetyczne
    Wydaje się, że jego metabolizm jest zależny od izoenzymu CYP2D6 cytochromu P450, co wskazuje na polimorfizm genetyczny. Eliminacja Flekainid jest wydalany głównie z moczem, około 30% w postaci niezmienionego leku, a pozostała część w postaci metabolitów. Około 5% jest wydalane z kałem. Wydalanie flekainidu zmniejsza się w przypadku niewydolności nerek, chorób wątroby, niewydolności serca i moczu o odczynie zasadowym. Podczas hemodializy można usunąć tylko około 1% niezmienionego flekainidu. Okres półtrwania flekainidu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
    5.3 Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Dane przedkliniczne z badań in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u zwierząt. U nowozelandzkich białych królików doustne podawanie dużych dawek flekainidu powodowało działanie teratogenne i embriotoksyczne. Jednak takich skutków nie zaobserwowano u holenderskich królików lub szczurów.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dane farmaceutyczne
    6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Dla wszystkich kapsułek: Rdzeń mini-tabletki: Powidon K-25; Celuloza mikrokrystaliczna; Krospowidon (typ A); Krzemionka koloidalna bezwodna; Magnezu stearynian; Otoczka mini-tabletki: Kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu kopolimer (1:2); Makrogol 400; Talk. Otoczka kapsułki (tylko dla 50 mg): żelatyna i tytanu dwutlenek (Е171). Otoczka kapsułki (tylko dla 100 mg): żelatyna, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czarny (E172). 6. Niezgodności farmaceutyczne 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie ustalono. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium z 28 lub 30 kapsułkami w tekturowym pudełku. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
  • CHPL leku Amarhyton, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde, 100 mg
    Dane farmaceutyczne
    6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Nie ma specjalnych wymagań.

Zobacz również:

REKLAMA