Menu

Hiperfosfatemia

Produkty powiązane z hiperfosfatemia
Bisacodyl VP, tabletki dojelitowe, 5 mg
Bisacodyl VP, tabletki dojelitowe, 5 mg
COLON C, proszek
COLON C, proszek
Dulcobis, tabletki dojelitowe, 5 mg
Dulcobis, tabletki dojelitowe, 5 mg
Duphalac Fruit, roztwór doustny, 667 mg/ml
Duphalac Fruit, roztwór doustny, 667 mg/ml
Duphalac, roztwór doustny, 667 mg/ml
Duphalac, roztwór doustny, 667 mg/ml
Enema, płyn doodbytniczy, 32,2 mg + 139 mg/ml
Enema, płyn doodbytniczy, 32,2 mg + 139 mg/ml
Fibraxine, saszetki
Fibraxine, saszetki
Forlax, proszek
Forlax, proszek
Ispagul S + Probiotyk, proszek
Ispagul S + Probiotyk, proszek
Ispagul S, proszek
Ispagul S, proszek
Lactulosum, smak truskawkowy, syrop, 7,5 g/15 ml
Lactulosum, smak truskawkowy, syrop, 7,5 g/15 ml
Lactulosum, syrop
Lactulosum, syrop
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Redakcja leki.pl
Redakcja leki.pl
Adam Kasiński
Adam Kasiński
  1. Co na osteoporozę i kruche kości? Poznaj skuteczne rozwiązania!
  2. Czy znasz objawy niedoboru wapnia? Sprawdź i zadbaj o zdrowie!
  3. Jak szybko pozbyć się zaparć? Poznaj złoty środek na zaparcia
  4. Takalcytol – porównanie substancji czynnych
  5. Sewelamer – porównanie substancji czynnych
  6. Pemigatynib – porównanie substancji czynnych
  7. Patiromer – porównanie substancji czynnych
  8. Parykalcytol – porównanie substancji czynnych
  9. Kolesewelam – porównanie substancji czynnych
  10. Kalcyfediol – porównanie substancji czynnych
  11. Futibatynib – porównanie substancji czynnych
  12. Erdafitynib – porównanie substancji czynnych
  13. Takrolimus – działania niepożądane i skutki uboczne
  14. Wenetoklaks – działania niepożądane i skutki uboczne
  15. Warfaryna – przeciwwskazania
  16. Tygecyklina – działania niepożądane i skutki uboczne
  17. Sewelamer – wskazania – na co działa?
  18. Sewelamer – mechanizm działania
  19. Rezafungina – działania niepożądane i skutki uboczne
  20. Rasburykaza – profil bezpieczeństwa
  21. Pralsetynib – działania niepożądane i skutki uboczne
  22. Pemigatynib -przedawkowanie substancji
  23. Pemigatynib
  24. Pemigatynib – profil bezpieczeństwa
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Wapń i osteoporoza – pamiętaj o profilaktyce!
    Minerały, Wapń, Witaminy i minerały

    Osteoporoza to „cicha choroba” osłabiająca kości, która dotyka milionów osób po 50. roku życia. Dowiedz się, dlaczego wapń i witamina D są tak ważne w jej profilaktyce i leczeniu. Sprawdź, jakie produkty spożywcze są najlepszym źródłem wapnia i które tabletki na wzmocnienie kości warto wybrać. Poznaj skuteczny sposób na mocne kości – nawet po złamaniu!

  • Ilustracja poradnika Profilaktyka niedoborów wapnia – co musisz wiedzieć
    Minerały, Wapń, Witaminy i minerały

    Czy wiesz, jak kluczową rolę w organizmie pełni wapń? Ten niezbędny minerał nie tylko buduje mocne kości i zęby, lecz także reguluje skurcze mięśni, przewodzenie impulsów nerwowych oraz pracę enzymów i hormonów. Niedobór wapnia (hipokalcemia) często przebiega bezobjawowo, by ujawnić się dopiero osłabieniem kości i charakterystycznym mrowieniem czy skurczami. Sprawdź, jakie przyczyny prowadzą do utraty wapnia, jakie symptomy powinny Cię zaniepokoić i jak dzięki diecie, witaminie D oraz suplementacji zadbać o swoje zdrowie i zapobiec osteoporozie.

  • Ilustracja poradnika Jaki jest najszybszy lek na zaparcia?
    Układ pokarmowy, Zaparcia

    Zaparcia to problem, który dotyka dorosłych oraz dzieci. To dla wielu z nas wstydliwa dolegliwość. Trudności w wypróżnianiu wpływają na psychiczne i fizyczne aspekty życia codziennego. Często ciężko poradzić sobie z nimi domowymi sposobami. Niejednokrotnie nieumiejętna terapia może przysporzyć więcej problemów niż korzyści.

  • Ilustracja poradnika Takalcytol – porównanie substancji czynnych

    Takalcytol, alfakalcydol i kalcypotriol to leki będące pochodnymi witaminy D3, wykorzystywane głównie w terapii łuszczycy i zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej. Chociaż należą do tej samej grupy, różnią się wskazaniami, sposobem stosowania i bezpieczeństwem w poszczególnych grupach pacjentów. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, w jakich sytuacjach mogą być stosowane oraz na co zwrócić uwagę podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Sewelamer – porównanie substancji czynnych

    Sewelamer, kolesewelam i patiromer to substancje czynne stosowane w leczeniu zaburzeń związanych z gospodarką elektrolitową u osób z chorobami nerek lub podwyższonym poziomem cholesterolu. Każda z tych substancji ma unikalne właściwości, które wpływają na ich zastosowanie, skuteczność oraz bezpieczeństwo u różnych grup pacjentów. Poznaj najważniejsze różnice i podobieństwa pomiędzy tymi lekami, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego są stosowane oraz jakie mają zalety i ograniczenia.

  • Ilustracja poradnika Pemigatynib – porównanie substancji czynnych

    Pemigatynib, erdafitynib i futibatynib to nowoczesne leki ukierunkowane na hamowanie działania receptorów czynnika wzrostu fibroblastów (FGFR). Choć należą do tej samej grupy leków i wykazują zbliżony mechanizm działania, ich zastosowanie, bezpieczeństwo oraz szczegóły dotyczące stosowania u różnych grup pacjentów mogą się różnić. Poznaj podobieństwa i różnice między tymi substancjami, dowiedz się, kiedy są wykorzystywane i na co zwrócić szczególną uwagę podczas leczenia.

  • Ilustracja poradnika Patiromer – porównanie substancji czynnych

    Patiromer, sewelamer i węglan dihydroksyglinowo-sodowy to substancje czynne stosowane w chorobach, które wymagają kontroli poziomu elektrolitów lub kwasowości w organizmie. Choć każda z nich działa w przewodzie pokarmowym i nie jest wchłaniana do krwi, różnią się zastosowaniem, bezpieczeństwem oraz grupą pacjentów, dla których są przeznaczone. Poznaj ich podobieństwa i różnice, by lepiej zrozumieć, kiedy i jak są wykorzystywane w leczeniu.

  • Ilustracja poradnika Parykalcytol – porównanie substancji czynnych

    Parykalcytol, alfakalcydol i kalcyfediol to substancje czynne wykorzystywane głównie w leczeniu zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej i chorób kości związanych z przewlekłą niewydolnością nerek. Choć należą do tej samej grupy analogów witaminy D, różnią się mechanizmem działania, zakresem wskazań i bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Poznaj kluczowe różnice między tymi trzema substancjami i dowiedz się, kiedy wybiera się każdą z nich.

  • Ilustracja poradnika Kolesewelam – porównanie substancji czynnych

    Kolesewelam, sewelamer oraz ezetymib to substancje czynne wykorzystywane w leczeniu zaburzeń gospodarki lipidowej i fosforanowej. Każda z nich charakteryzuje się innym mechanizmem działania i zakresem wskazań, przez co ich zastosowanie może być bardzo różne. Poznaj, czym się różnią, kiedy się je stosuje oraz jak wygląda ich bezpieczeństwo u dzieci, kobiet w ciąży czy osób z chorobami wątroby i nerek.

  • Ilustracja poradnika Kalcyfediol – porównanie substancji czynnych

    Kalcyfediol, alfakalcydol i parykalcytol to substancje stosowane w leczeniu zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz chorób kości. Choć należą do podobnej grupy leków, różnią się zakresem wskazań, mechanizmem działania oraz bezpieczeństwem stosowania u różnych grup pacjentów. Warto poznać ich podobieństwa i różnice, by lepiej zrozumieć, kiedy są wybierane przez lekarzy i jak wpływają na organizm.

  • Ilustracja poradnika Futibatynib – porównanie substancji czynnych

    Futibatynib, pemigatynib i erdafitynib to nowoczesne leki doustne stosowane w leczeniu wybranych nowotworów, które mają specyficzne zmiany w genie FGFR. Leki te należą do jednej grupy, jednak ich zastosowanie, sposób działania i bezpieczeństwo różnią się między sobą. Poznaj, czym się od siebie różnią, kiedy są stosowane oraz jakie środki ostrożności należy zachować przy ich przyjmowaniu.

  • Ilustracja poradnika Erdafitynib – porównanie substancji czynnych

    Erdafitynib, afatynib i erlotynib to leki stosowane w terapii różnych nowotworów, należące do nowoczesnych leków celowanych. Choć łączy je podobny mechanizm działania jako inhibitory kinaz białkowych, różnią się one przede wszystkim zastosowaniem, bezpieczeństwem oraz szczegółami dotyczącymi stosowania u pacjentów z różnymi schorzeniami. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice między tymi trzema substancjami czynnymi, aby lepiej zrozumieć, kiedy i jak mogą być wykorzystywane w leczeniu nowotworów.

  • Ilustracja poradnika Takrolimus – działania niepożądane i skutki uboczne

    Takrolimus to substancja czynna o silnym działaniu immunosupresyjnym, stosowana zarówno ogólnoustrojowo, jak i miejscowo. Jej działanie pozwala na skuteczne zapobieganie odrzuceniu przeszczepu oraz leczenie atopowego zapalenia skóry. Jednak jak każdy lek, takrolimus może powodować działania niepożądane – zarówno łagodne, jak i poważniejsze, zależne od drogi podania i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Profil tych działań jest szeroki i zróżnicowany, dlatego warto poznać możliwe reakcje organizmu na terapię takrolimusem.

  • Ilustracja poradnika Wenetoklaks – działania niepożądane i skutki uboczne

    Wenetoklaks to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu niektórych nowotworów krwi, takich jak przewlekła białaczka limfocytowa i ostra białaczka szpikowa. Chociaż leczenie tym lekiem przynosi znaczące korzyści, może również prowadzić do różnych działań niepożądanych, które różnią się w zależności od postaci leku, sposobu podania oraz indywidualnych cech pacjenta. Poznaj, jakie objawy mogą się pojawić podczas terapii wenetoklaksem, jak często występują oraz na co zwrócić szczególną uwagę.

  • Ilustracja poradnika Warfaryna – przeciwwskazania

    Warfaryna to lek przeciwzakrzepowy, który pomaga zapobiegać tworzeniu się zakrzepów krwi. Stosowanie tej substancji wymaga jednak szczególnej ostrożności, ponieważ istnieje szereg przeciwwskazań, które mogą całkowicie wykluczać jej użycie lub powodować konieczność zachowania dodatkowych środków bezpieczeństwa. Poznaj najważniejsze informacje o sytuacjach, w których warfaryna nie powinna być stosowana lub wymaga zwiększonej uwagi.

  • Ilustracja poradnika Tygecyklina – działania niepożądane i skutki uboczne

    Tygecyklina to antybiotyk podawany dożylnie, stosowany głównie w leczeniu ciężkich zakażeń. Choć najczęściej wywołuje łagodne działania niepożądane, takie jak nudności czy wymioty, w niektórych przypadkach mogą pojawić się poważniejsze objawy. Profil działań niepożądanych zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, dawki oraz stanu zdrowia. Warto znać możliwe skutki uboczne i wiedzieć, kiedy zgłosić się do lekarza.

  • Ilustracja poradnika Sewelamer – wskazania – na co działa?

    Sewelamer to substancja czynna stosowana w leczeniu hiperfosfatemii, czyli podwyższonego poziomu fosforanów we krwi, szczególnie u osób z przewlekłą chorobą nerek. Działa w przewodzie pokarmowym, wiążąc fosforany i ograniczając ich wchłanianie do organizmu. Dzięki temu pomaga utrzymać prawidłowy poziom fosforanów i zapobiegać powikłaniom, takim jak uszkodzenia kości czy naczyń krwionośnych. Sewelamer znajduje zastosowanie zarówno u dorosłych, jak i u dzieci w określonych przypadkach, przy czym wskazania do jego stosowania zależą od postaci leku oraz wieku pacjenta.

  • Ilustracja poradnika Sewelamer – mechanizm działania

    Sewelamer to substancja, która odgrywa ważną rolę w kontrolowaniu poziomu fosforanów u osób z przewlekłą chorobą nerek. Jego unikalny mechanizm działania sprawia, że pomaga utrzymać odpowiednie stężenie fosforanów w organizmie, nie wchłaniając się przy tym do krwiobiegu. Poznaj, w jaki sposób działa sewelamer i dlaczego jest tak istotny dla pacjentów dializowanych oraz zmagających się z zaburzeniami gospodarki fosforanowej.

  • Ilustracja poradnika Rezafungina – działania niepożądane i skutki uboczne

    Rezafungina jest substancją stosowaną dożylnie, która może wywoływać zarówno łagodne, jak i poważniejsze działania niepożądane. Najczęściej zgłaszane objawy to obniżony poziom potasu we krwi, gorączka oraz biegunka. Wśród innych możliwych skutków ubocznych znajdują się reakcje związane z podaniem leku, zmiany w wynikach badań laboratoryjnych oraz różnorodne objawy ze strony układów: pokarmowego, skóry, krwi czy mięśni. Warto wiedzieć, które objawy występują często, a które należą do rzadkości.

  • Ilustracja poradnika Rasburykaza – profil bezpieczeństwa

    Rasburykaza to enzym stosowany w leczeniu powikłań związanych z wysokim poziomem kwasu moczowego u pacjentów poddawanych chemioterapii. Jej zastosowanie jest ściśle kontrolowane i wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów, w tym u osób z określonymi zaburzeniami metabolicznymi. Poznaj kluczowe zasady bezpiecznego stosowania rasburykazy, w tym zalecenia dla kobiet w ciąży, osób starszych oraz pacjentów z chorobami nerek i wątroby.

  • Ilustracja poradnika Pralsetynib – działania niepożądane i skutki uboczne

    Pralsetynib jest nowoczesną substancją czynną stosowaną w leczeniu niektórych nowotworów, której profil działań niepożądanych jest dobrze poznany dzięki licznym badaniom klinicznym. Najczęściej występujące skutki uboczne to m.in. niedokrwistość, zaburzenia morfologii krwi, zaparcia czy zmęczenie, ale mogą pojawić się także poważniejsze objawy, jak zapalenie płuc czy nadciśnienie tętnicze. Warto wiedzieć, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może zależeć od wieku pacjenta, dawki oraz indywidualnych predyspozycji. Każda reakcja organizmu na lek powinna być uważnie monitorowana i zgłaszana odpowiednim instytucjom.

  • Ilustracja poradnika Pemigatynib -przedawkowanie substancji

    Pemigatynib to nowoczesny lek przeciwnowotworowy stosowany doustnie, który wykazuje działanie poprzez blokowanie określonych szlaków sygnałowych w komórkach nowotworowych. Chociaż jest stosowany w leczeniu określonych rodzajów raka dróg żółciowych, informacje na temat skutków przedawkowania tej substancji są bardzo ograniczone. Poznaj, co wiadomo na temat bezpieczeństwa stosowania pemigatynibu, jakie są zalecane dawki oraz jak postępować w przypadku podejrzenia przedawkowania.

  • Ilustracja poradnika Pemigatynib

    Pemigatynib to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu zaawansowanego raka dróg żółciowych u dorosłych pacjentów. Jako selektywny inhibitor kinazy białkowej, działa bezpośrednio na określony typ zmian genetycznych w komórkach nowotworowych. Terapia pemigatynibem jest przeznaczona dla osób, u których wcześniejsze leczenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów i u których stwierdzono obecność fuzji lub rearanżacji receptora FGFR2.

  • Ilustracja poradnika Pemigatynib – profil bezpieczeństwa

    Pemigatynib to nowoczesny lek stosowany doustnie w leczeniu wybranych nowotworów dróg żółciowych, który wymaga uważnego monitorowania ze względu na specyficzny profil bezpieczeństwa. Stosowanie tej substancji wiąże się z koniecznością dostosowania dawki u niektórych pacjentów oraz ścisłej kontroli parametrów laboratoryjnych i stanu zdrowia. W opisie znajdziesz informacje o najważniejszych środkach ostrożności i przeciwwskazaniach, które warto znać przed rozpoczęciem terapii.