Żeń-szeń nazywany jest korzeniem życia. Swój przydomek zawdzięcza szeregowi działań wspomagających umysł i ciało. Żeń-szeń zawiera ponad 200 substancji aktywnych, z których najważniejsze są ginsenozydy. Na rynku dostępne są preparaty zawierające żeń-szeń syberyjski, koreański i indyjski. Czym się różnią pomiędzy sobą? Czy któryś jest lepszy względem pozostałych? Który wybrać?
W czasopiśmie naukowym ”Communications Biology” ukazały się niedawno wyniki badań dotyczących stosowania amantadyny w leczeniu Covid-19.
Surowce pochodzenia zwierzęcego to rzadkość we współczesnej farmacji. Jednak XIX wiek obfitował w rogi, kły, szkielety oraz różne wydzieliny zwierząt stosowane jako surowce farmaceutyczne. Jednym z nich był także róg jednorożca, nazywany alicornem. Jednorożce niestety nie istnieją, zatem skąd pochodzi ten enigmatyczny surowiec?
O zbyt niskim ciśnieniu krwi, czyli tzw. hipotensji, mówi się bardzo mało. Niewielka ilość przeprowadzonych badań klinicznych utrudnia wskazanie jednoznacznej przyczyny występowania dolegliwości. A szkoda, ponieważ szacuje się, że problem dotyka ok. 15% społeczeństwa. Przewlekłe niskie ciśnienie tętnicze jest zwykle bardzo uciążliwe. Wiąże się najczęściej z chronicznym zmęczeniem, sennością, trudnościami w koncentracji, a nawet występowaniem zawrotów głowy [1, 2]. Czy hipotensję da się wyleczyć?
Nadciśnienie tętnicze to choroba cywilizacyjna, która coraz częściej diagnozowana jest u młodych ludzi. Podwyższone ciśnienie tętnicze krwi może być przyczyną pojawienia się innych chorób. Dowiedz się, w jaki sposób możesz rozpoznać schorzenie.
Morsowanie to zimowa aktywność fizyczna, która w ostatnim czasie staje się coraz bardziej popularna. Zwolennicy przekonują, że zimna woda ma pozytywny wpływ na kondycję fizyczną oraz psychiczną. Jak to wygląda w rzeczywistości? Czy morsowanie jest bezpieczne dla każdego?
Werapamil, diltiazem i amlodypina należą do grupy leków blokujących kanały wapniowe, ale różnią się między sobą wskazaniami, sposobem działania i bezpieczeństwem stosowania w określonych grupach pacjentów. Wybór odpowiedniej substancji czynnej zależy od rodzaju choroby, wieku pacjenta, a także od innych czynników zdrowotnych. Sprawdź, jakie są podobieństwa i różnice między tymi trzema lekami, kiedy się je stosuje oraz na co zwrócić uwagę podczas terapii.
Tiotropium, aklidyna i umeklidynium to nowoczesne leki wziewne, które stosuje się przede wszystkim w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Choć wszystkie należą do tej samej grupy leków, ich profil działania, dawkowanie, zakres wskazań oraz bezpieczeństwo stosowania w szczególnych grupach pacjentów różnią się między sobą. Warto poznać te różnice, by wspólnie z lekarzem dobrać najlepszą terapię do swoich potrzeb i stylu życia.
Klindamycyna, linkomycyna i erytromycyna należą do grupy antybiotyków stosowanych w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. Choć wykazują podobieństwa w mechanizmie działania, istnieją między nimi istotne różnice dotyczące wskazań, bezpieczeństwa stosowania w szczególnych grupach pacjentów oraz możliwych działań niepożądanych. Poznaj, czym różnią się te leki, kiedy są stosowane i na co zwrócić uwagę podczas ich przyjmowania.
Fenoterol, salbutamol i formoterol to substancje czynne szeroko stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Choć należą do tej samej grupy leków rozszerzających oskrzela i działają poprzez pobudzanie receptorów beta2-adrenergicznych, różnią się między sobą czasem działania, wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania u różnych grup pacjentów oraz szczegółami dotyczącymi dawkowania i przeciwwskazań. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, kiedy i u kogo warto zastosować konkretny lek oraz jakie środki ostrożności należy zachować podczas terapii.
Azytromycyna, klarytromycyna i erytromycyna należą do grupy antybiotyków makrolidowych, które są szeroko stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Choć wykazują podobny mechanizm działania, ich zastosowanie, bezpieczeństwo oraz przeciwwskazania mogą się różnić w zależności od postaci leku, drogi podania i grupy pacjentów. Porównanie tych substancji pomaga zrozumieć, kiedy warto wybrać konkretny antybiotyk i na co zwrócić szczególną uwagę przy jego stosowaniu.
Spiramycyna, erytromycyna i roksytromycyna to antybiotyki makrolidowe stosowane w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. Choć należą do tej samej grupy leków i mają podobny mechanizm działania, różnią się między sobą wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania u różnych grup pacjentów oraz szczegółami dotyczącymi podawania. Poznaj ich podobieństwa i kluczowe różnice, by lepiej zrozumieć, kiedy i dla kogo są odpowiednie.
Regadenozon i adenozyna to substancje czynne wykorzystywane w kardiologii, które działają na układ sercowo-naczyniowy poprzez rozszerzanie naczyń wieńcowych lub wpływ na przewodzenie impulsów w sercu. Obie należą do tej samej grupy leków, ale różnią się zastosowaniem, przeciwwskazaniami oraz bezpieczeństwem w określonych grupach pacjentów. Porównanie ich właściwości pozwala lepiej zrozumieć, w jakich sytuacjach każda z nich znajduje zastosowanie i jakie mogą być korzyści oraz ograniczenia ich użycia.
Prylokaina, bupiwakaina i lidokaina to substancje czynne należące do grupy leków miejscowo znieczulających typu amidowego. Choć wszystkie stosowane są do łagodzenia bólu podczas różnych zabiegów, różnią się długością działania, siłą znieczulenia, zakresem zastosowań oraz profilem bezpieczeństwa u pacjentów w różnym wieku i o różnych potrzebach zdrowotnych. Wybór odpowiedniej substancji zależy od rodzaju procedury, miejsca podania i indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi trzema lekami, aby lepiej zrozumieć ich rolę w nowoczesnej medycynie.
Propafenon, amiodaron i flekainid to leki przeciwarytmiczne wykorzystywane w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Każda z tych substancji ma unikalny profil działania, inne ograniczenia stosowania oraz różne zalecenia dotyczące bezpieczeństwa w szczególnych grupach pacjentów. Warto poznać, czym różnią się między sobą i na co zwrócić uwagę przy ich stosowaniu.
Iwabradyna, bisoprolol i metoprolol to leki wykorzystywane w leczeniu przewlekłych chorób serca, takich jak dławica piersiowa czy niewydolność serca. Chociaż należą do tej samej grupy leków nasercowych i mają podobne zastosowania, różnią się mechanizmem działania, profilem bezpieczeństwa oraz możliwością stosowania u różnych pacjentów – w tym u dzieci, kobiet w ciąży czy osób z chorobami nerek i wątroby. Wybór odpowiedniego leku zależy od indywidualnej sytuacji zdrowotnej, wieku oraz innych schorzeń pacjenta. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice między tymi substancjami, by lepiej zrozumieć ich zastosowanie w praktyce klinicznej.
Flekainid, amiodaron i propafenon to leki przeciwarytmiczne, które pomagają przywrócić prawidłowy rytm serca w różnych typach arytmii. Choć należą do tej samej grupy terapeutycznej, różnią się mechanizmem działania, zastosowaniem oraz profilem bezpieczeństwa. Poznaj podobieństwa i różnice między tymi substancjami, aby lepiej zrozumieć, jak dobierane są terapie zaburzeń rytmu serca.
Epirubicyna, daunorubicyna i doksorubicyna należą do tej samej grupy leków przeciwnowotworowych – antracyklin. Wszystkie te substancje są stosowane w leczeniu różnych nowotworów, ale każda z nich ma swoje unikalne właściwości, zakres wskazań oraz profil bezpieczeństwa. Porównanie tych leków pozwala lepiej zrozumieć, kiedy i u kogo mogą być stosowane, jakie mają działania niepożądane oraz jakie są ich ograniczenia. W poniższym opisie znajdziesz zestawienie podobieństw i różnic pomiędzy epirubicyną, daunorubicyną i doksorubicyną, które mogą mieć znaczenie w wyborze odpowiedniej terapii.













