Mircera

Należy stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza, który zaleci najmniejszą efektywną dawkę. Regularne badania krwi pomogą monitorować odpowiedź na leczenie poprzez pomiary stężenia hemoglobiny.
Dorośli pacjenci, którzy nie stosują środków stymulujących erytropoezę, powinni przyjmować początkową dawkę 1,2 µg/kg masy ciała raz w miesiącu lub alternatywnie 0,6 µg/kg masy ciała co dwa tygodnie. Po wyrównaniu niedokrwistości, lekarz może zmienić częstość podawania leku na jeden raz w miesiącu.

Mircera może powodować różne skutki uboczne. Często występującym działaniem niepożądanym jest wysokie ciśnienie tętnicze krwi. Rzadziej może wystąpić ból głowy, zakrzepica w miejscu dostępu naczyniowego, małopłytkowość oraz zakrzepica.
W badaniach klinicznych obserwowano u pacjentów niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki, gdy liczba płytek była poniżej normy.
W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano także reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne oraz występowanie ciężkiej postaci wysypki skórnej, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka. Początkowo u pacjentów mogą występować czerwonawe zmiany plamkowe przypominające tarczę strzelniczą lub okrągłe wykwity na tułowiu.

Mircera jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjenta występuje wysokie ciśnienie tętnicze niepoddające się leczeniu.

W razie zastosowania większej niż zalecana dawki leku Mircera należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą, ponieważ konieczne może być przeprowadzenie badań krwi i przerwanie leczenia.