Jak prawidłowo dawkować lek Wilate?

Wilate to lek stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawień u pacjentów z chorobą von Willebranda (VWD) oraz hemofilią A. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, w tym jak i kiedy go stosować.

Spis treści

• Choroba von Willebranda
• Hemofilia A
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Choroba von Willebranda

Wilate jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawień u pacjentów z chorobą von Willebranda (VWD). Choroba ta jest zaburzeniem układu krzepnięcia, w wyniku którego krwawienie może trwać dłużej niż jest to przewidywane. Jest to zależne albo od braku czynnika von Willebranda we krwi albo od jego nieprawidłowego działania^[1].

Hemofilia A

Wilate jest również stosowany w leczeniu i zapobieganiu krwawień u pacjentów z hemofilią A. Jest to stan, w którym występuje przedłużone krwawienie z powodu wrodzonego braku czynnika VIII we krwi^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu chorób układu krzepnięcia. Produkt jest przeznaczony do podawania jednorazowego i cała zawartość fiolki powinna być podana. W przypadku pozostałości niewykorzystanego produktu, należy je usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami^[1].

Choroba von Willebranda (VWD)

• Stosunek pomiędzy VWF:RCo i FVIII:C wynosi 1:1. Ogólnie 1 j.m. VWF:RCo i FVIII:C na kilogram masy ciała powoduje wzrost aktywności w osoczu o 1,5 do 2% normalnej aktywności białka. Zwykle około 20 do 50 j.m. Wilate na kilogram masy ciała wystarcza do uzyskania oczekiwanej hemostazy^[1].
• Dawka początkowa wynosi zwykle 50 do 80 j.m. Wilate na kilogram masy ciała, głównie u pacjentów z chorobą von Willebranda typu 3, gdzie wymagane są wyższe dawki do podtrzymania odpowiednich poziomów w osoczu w porównaniu z innymi typami choroby von Willebranda^[1].
• Dzieci i młodzież: Brak wystarczających danych, aby zalecać stosowanie produktu leczniczego Wilate u dzieci w wieku poniżej 6 roku życia^[1].
• Zapobieganie krwotokom w trakcie operacji lub ciężkich urazów: Wilate należy podać 1 do 2 godzin przed rozpoczęciem zabiegu operacyjnego. Powinno się dążyć do osiągnięcia poziomów VWF:RCo ≥ 60 j.m./dl (≥ 60%) i FVIII:C ≥ 40 j.m./dl (≥ 40%). Odpowiednia dawka powinna być powtórnie podana co 12 do 24 godzin leczenia^[1].
• Leczenie profilaktyczne: W długoterminowym leczeniu profilaktycznym krwawień u pacjentów z chorobą von Willebranda dawki 20 do 40 j.m./kg masy ciała powinny być podawane 2 lub 3 razy w tygodniu^[1].

Hemofilia A

• Monitorowanie leczenia: W trakcie leczenia zalecane jest oznaczanie właściwego poziomu czynnika VIII w celu ustalenia dawki i częstości podawania powtarzanych infuzji. Odpowiedź na leczenie z użyciem czynnika VIII może różnić się u poszczególnych pacjentów^[1].
• Dawkowanie: Dawka oraz długość leczenia substytucyjnego zależą od stopnia niedoboru czynnika VIII, umiejscowienia i intensywności krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta. Liczba jednostek podawanego czynnika VIII jest wyrażona w jednostkach międzynarodowych (j.m.) zgodnych z obowiązującym standardem dla koncentratów czynnika VIII zatwierdzonym przez Światową Organizację Zdrowia (WHO)^[1].
• Leczenie doraźne: Obliczenie wymaganej dawki czynnika VIII jest oparte na badaniach empirycznych dowodzących, iż 1 jednostka międzynarodowa (j.m.) czynnika VIII na kilogram masy ciała podwyższa aktywność osoczowego czynnika VIII o 1,5% do 2% normalnej aktywności^[1].
• Leczenie profilaktyczne: W długotrwałej profilaktyce krwawień u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A zwykle stosowane dawki to 20 do 40 j.m. czynnika VIII na kilogram masy ciała w odstępach 2 do 3 dni^[1].

Przeciwwskazania

Wilate nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na ludzki czynnik von Willebranda, VIII czynnik krzepnięcia, lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku^[2].

Słownik pojęć

• Choroba von Willebranda (VWD) – Zaburzenie układu krzepnięcia, w wyniku którego krwawienie może trwać dłużej niż jest to przewidywane.
• Hemofilia A – Stan, w którym występuje przedłużone krwawienie z powodu wrodzonego braku czynnika VIII we krwi.
• Czynnik VIII – Białko biorące udział w krzepnięciu krwi, którego brak powoduje hemofilię A.
• Czynnik von Willebranda (VWF) – Białko biorące udział w krzepnięciu krwi, którego brak lub nieprawidłowe działanie powoduje chorobę von Willebranda.
• Jednostka międzynarodowa (j.m.) – Standardowa jednostka miary stosowana w farmakologii do określania aktywności biologicznej substancji.

Podsumowanie