Jak prawidłowo dawkować lek Urotrim?

Lek Urotrim jest stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie
• Przeciwwskazania
• Sposób podawania
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek Urotrim jest stosowany w leczeniu ostrych niepowikłanych zakażeń dróg moczowych, zapobieganiu nawracającym zakażeniom dróg moczowych oraz w leczeniu zakażeń dróg oddechowych wywołanych przez szczepy wrażliwe na trimetoprim^[1].

Dawkowanie

Dawkowanie leku Urotrim zależy od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz stanu zdrowia. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje na temat dawkowania:

Dawkowanie w leczeniu ostrych niepowikłanych zakażeń dróg moczowych

• Dzieci w wieku od 6 do 12 lat: 6 mg/kg masy ciała na dobę, w dwóch dawkach podzielonych, rano i wieczorem. Leczenie zazwyczaj trwa 5 dni, nie dłużej niż dwa tygodnie^[1].
• Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: 200 mg 2 razy na dobę, rano i wieczorem. Leczenie zazwyczaj trwa 5 dni, nie dłużej niż dwa tygodnie. Pierwszą dawkę pierwszego dnia leczenia można podwoić^[1].

Dawkowanie w zapobieganiu nawracającym zakażeniom dróg moczowych

• Dzieci w wieku od 6 do 12 lat: od 1 do 2 mg/kg masy ciała raz na dobę, wieczorem^[1].
• Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: 100 mg raz na dobę, wieczorem. Produkt stosuje się zazwyczaj przez 3-6 miesięcy, w razie konieczności nawet 2 lata. Produkt można również stosować w postaci jednorazowej dawki postkoitalnej 100 mg^[1].

Dawkowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych

• Dzieci w wieku od 6 do 12 lat: 6 mg/kg masy ciała na dobę, w dwóch dawkach podzielonych, rano i wieczorem przez 7-10 dni^[1].
• Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: 200 mg 2 razy na dobę, rano i wieczorem przez 7-10 dni. Pierwszą dawkę pierwszego dnia leczenia można podwoić^[1].

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Dawkę leku należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny:

• Klirens kreatyniny 15-30 ml/min: dawkę należy zmniejszyć o połowę. W leczeniu ostrych zakażeń przez pierwsze 3 dni można podawać dawkę zazwyczaj stosowaną, a następnie należy ją zmniejszyć o połowę^[1].
• Klirens kreatyniny mniejszy niż 15 ml/min: produktu leczniczego nie należy podawać^[1].

Przeciwwskazania

Leku Urotrim nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, niedokrwistości megaloblastycznej spowodowanej niedoborem folianów, granulocytopenii, polekowej małopłytkowości immunologicznej po zastosowaniu trimetoprimu w wywiadzie, ciężkiej niewydolności nerek oraz u niemowląt w wieku do 3. miesiąca życia^[1].

Sposób podawania

Lek Urotrim należy podawać doustnie. Tabletki należy przyjmować z niewielką ilością płynu, nie rozgryzać ani nie ssać^[1].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, Urotrim może powodować działania niepożądane. Do najczęstszych należą: małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość megaloblastyczna, methemoglobinemia, reakcje nadwrażliwości, hiperkaliemia, hiponatremia, brak łaknienia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie błony naczyniowej oka, nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, biegunka, zapalenie trzustki, żółtaczka cholestatyczna, wysypka skórna, pokrzywka, świąd, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, gorączka, zwiększone stężenie bilirubiny, kreatyniny i azotu mocznikowego oraz aktywności aminotransferaz^[1].

Słownik pojęć

• Trimetoprim – substancja czynna leku Urotrim, stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych.
• Niedokrwistość megaloblastyczna – rodzaj niedokrwistości spowodowanej niedoborem kwasu foliowego lub witaminy B12.
• Granulocytopenia – zmniejszenie liczby granulocytów we krwi, co może prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje.
• Klirens kreatyniny – wskaźnik funkcji nerek, określający zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Hiperkaliemia – stan, w którym stężenie potasu we krwi jest zbyt wysokie.
• Hiponatremia – stan, w którym stężenie sodu we krwi jest zbyt niskie.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy – powikłanie związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, objawiające się biegunką.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku