Jak prawidłowo dawkować lek LisiHEXAL?

LisiHEXAL to lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, ostrego zawału serca oraz mikroalbuminurii w przebiegu cukrzycy. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Nadciśnienie tętnicze
• Zastoinowa niewydolność serca
• Ostry zawał serca
• Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy
• Niewydolność nerek
• Stosowanie u dzieci i młodzieży
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Nadciśnienie tętnicze

LisiHEXAL jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Dawkowanie zależy od tego, czy pacjent przyjmuje leki moczopędne.

• Pacjenci, którzy nie przyjmują leków moczopędnych: Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. Jeśli po 2-4 tygodniach nie uzyska się pożądanego efektu, dawkę można zwiększyć. Skuteczna dawka dobowa wynosi zazwyczaj od 10 do 20 mg, a maksymalna dawka to 40 mg na dobę^[1].
• Pacjenci, którzy przyjmują leki moczopędne: Jeśli to możliwe, 2-3 dni przed rozpoczęciem stosowania LisiHEXAL należy odstawić lek moczopędny lub zmniejszyć jego dawkę. W przypadku pacjentów, u których nie można odstawić leku moczopędnego, zaleca się mniejszą dawkę początkową (2,5 mg lub 5 mg raz na dobę) i uważne monitorowanie stanu pacjenta^[1].

Zastoinowa niewydolność serca

W leczeniu zastoinowej niewydolności serca zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać do uzyskania dawki podtrzymującej, która wynosi od 5 do 20 mg na dobę. Nie należy zwiększać kolejnych dawek o więcej niż 10 mg^[1].

Ostry zawał serca

LisiHEXAL można stosować w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów zawału serca. Początkowo podaje się 5 mg, po 24 godzinach kolejne 5 mg, po 48 godzinach 10 mg, a następnie 10 mg raz na dobę. Pacjentom z ciśnieniem skurczowym 120 mmHg lub mniejszym podaje się mniejszą dawkę (2,5 mg). Jeśli ciśnienie skurczowe spadnie poniżej 90 mmHg i utrzymuje się ponad godzinę, lek należy odstawić^[1].

Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy

W przypadku mikroalbuminurii dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. U pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym i cukrzycą insulinozależną zazwyczaj stosuje się 10 mg na dobę, a dawkę można zwiększyć do 20 mg w celu osiągnięcia ciśnienia rozkurczowego poniżej 75 mmHg. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą insulinoniezależną dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę, a w razie potrzeby można ją zwiększyć do 20 mg^[1].

Niewydolność nerek

Pacjenci poddawani dializie mogą otrzymywać zwykłą dawkę LisiHEXAL w dniach wykonywania dializy. W dniach bez dializy dawkowanie ustala się w zależności od ciśnienia tętniczego krwi pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawki początkowe są dostosowywane do klirensu kreatyniny^[1].

Stosowanie u dzieci i młodzieży

U dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do <50 kg i 5 mg raz na dobę u pacjentów o masie ciała ≥50 kg. Dawka maksymalna wynosi 20 mg dla pacjentów o masie ciała od 20 do <50 kg i 40 mg dla pacjentów o masie ciała ≥50 kg^[1].

Słownik pojęć

• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) – Leki zmniejszające ciśnienie tętnicze krwi poprzez blokowanie enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II.
• Nadciśnienie tętnicze – Stan, w którym ciśnienie krwi w tętnicach jest podwyższone.
• Zastoinowa niewydolność serca – Stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do zaspokojenia potrzeb organizmu.
• Mikroalbuminuria – Obecność niewielkich ilości białka (albuminy) w moczu, co może być wczesnym objawem uszkodzenia nerek.
• Klirens kreatyniny – Miara wydolności nerek, określająca zdolność nerek do oczyszczania krwi z kreatyniny.

Podsumowanie

LisiHEXAL jest lekiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zastoinowej niewydolności serca, ostrego zawału serca oraz mikroalbuminurii w przebiegu cukrzycy. Dawkowanie leku zależy od stanu pacjenta, obecności innych schorzeń oraz stosowania innych leków. Ważne jest, aby przestrzegać zaleceń lekarza i regularnie monitorować stan zdrowia podczas leczenia.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku