Jak prawidłowo dawkować lek Fentanyl WZF?

Fentanyl WZF to silny opioidowy lek przeciwbólowy stosowany w różnych sytuacjach klinicznych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Fentanyl WZF jest stosowany w różnych sytuacjach klinicznych, w tym:

• Zniesienie bólu podczas krótkich zabiegów chirurgicznych w małych dawkach^[1].
• Jako środek przeciwbólowy i hamujący oddychanie u pacjentów wymagających oddychania wspomaganego w dużych dawkach^[1].
• W celu wywołania analgezji chirurgicznej podczas znieczulenia ogólnego^[1].
• W połączeniu ze środkami neuroleptycznymi w celu przeprowadzenia neuroleptoanalgezji^[1].
• Jako lek pojedynczy lub w skojarzeniu z innymi lekami (np. benzodiazepinami) w celu przeprowadzenia analgosedacji^[1].
• W leczeniu silnych bólów, takich jak ból pourazowy czy ból towarzyszący zawałowi mięśnia sercowego^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Fentanyl WZF można podawać na różne sposoby, w zależności od potrzeb pacjenta i sytuacji klinicznej. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania i sposobu podawania leku.

Podanie dożylne

Fentanyl WZF można podawać dożylnie w szybkim wstrzyknięciu (bolus) lub we wlewie ciągłym. Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała, ogólnego stanu pacjenta, chorób towarzyszących, zastosowanych innych leków oraz rodzaju zabiegu operacyjnego i rodzaju znieczulenia^[1].

• Dorośli: Dawka początkowa wynosi 50 do 200 mikrogramów, a dawka dodatkowa 50 mikrogramów przy spontanicznym oddychaniu. Przy oddychaniu wspomaganym dawka początkowa wynosi 300 do 3500 mikrogramów, a dawka dodatkowa 100 do 200 mikrogramów^[1].
• Dzieci: Dzieci w wieku od 2 do 11 lat: dawka początkowa wynosi 1 do 3 mikrogramów/kg mc., a dawka dodatkowa 1 do 1,25 mikrograma/kg mc. przy spontanicznym oddychaniu. Przy oddychaniu wspomaganym dawka początkowa wynosi 1 do 3 mikrogramów/kg mc., a dawka dodatkowa 1 do 1,25 mikrograma/kg mc.^[1].

Podanie domięśniowe

Fentanyl WZF można podawać domięśniowo dorosłym i dzieciom. Dawki fentanylu należy dostosować do wieku, masy ciała, ogólnego stanu pacjenta, chorób towarzyszących, zastosowanych innych leków oraz rodzaju zabiegu operacyjnego i rodzaju znieczulenia^[1].

Podanie podskórne

Fentanyl WZF można podawać podskórnie we wstrzyknięciu lub we wlewie ciągłym. Dawkowanie zależy od stanu pacjenta i jego masy ciała^[1].

Podanie zewnątrzoponowe

Fentanyl WZF można podawać zewnątrzoponowo w dawce jednorazowej lub we wlewie ciągłym. Dawkowanie zależy od stanu pacjenta i jego masy ciała^[1].

Podanie podpajęczynówkowe

Fentanyl WZF można podawać podpajęczynówkowo w dawce jednorazowej lub we wlewie ciągłym. Dawkowanie zależy od stanu pacjenta i jego masy ciała^[1].

Przeciwwskazania

Fentanyl WZF nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Depresja oddychania (z wyjątkiem przypadków wymienionych w punkcie 4.1)^[1].
• Choroby zaporowe płuc^[1].
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) oraz przez 2 tygodnie od chwili zakończenia leczenia inhibitorami monoaminooksydazy^[1].
• Stany kliniczne, które mogą stanowić przeciwwskazanie do zastosowania zewnątrzoponowej lub podpajęczynówkowej drogi podania^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Fentanyl WZF należy omówić to z lekarzem. Fentanyl WZF jest podawany przez personel medyczny. Podczas stosowania leku oraz po operacji personel zapewni pacjentowi właściwą opiekę, a w razie wystąpienia problemów, zostanie zastosowana tlenoterapia oraz podjęte zostaną inne właściwe działania mające na celu podtrzymanie czynności życiowych^[2].

Słownik pojęć

• Analgezja – Zniesienie bólu.
• Neuroleptoanalgezja – Znieczulenie uzyskane przez połączenie środków neuroleptycznych i opioidowych.
• Depresja oddychania – Zahamowanie czynności oddechowej.
• Bradykardia – Zwolnienie akcji serca.
• IMAO – Inhibitory monoaminooksydazy, grupa leków stosowanych w leczeniu depresji.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku