Jak prawidłowo dawkować lek Euthyrox N?

Lek Euthyrox N jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń tarczycy. Prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W tym artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować lek Euthyrox N, bazując na informacjach zawartych w dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek Euthyrox N jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń tarczycy, takich jak:

• Leczenie wola obojętnego – głównie u dorosłych, u których stosowanie jodu nie jest wskazane^[1].
• Zapobieganie nawrotom po chirurgicznym usunięciu wola obojętnego – w zależności od stopnia zachowanej czynności tarczycy po operacji^[1].
• Terapia substytucyjna w niedoczynności tarczycy – zarówno u dorosłych, jak i u dzieci^[1].
• Terapia supresyjna w raku tarczycy^[1].
• Suplementacja skojarzona ze stosowaniem leków przeciwtarczycowych – w trakcie leczenia nadczynności tarczycy^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Euthyrox N zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta, które są określane na podstawie wyników badań laboratoryjnych i oceny klinicznej^[1]. Poniżej przedstawiono zalecane dawki dla różnych wskazań:

Dawkowanie u dorosłych

• Leczenie wola obojętnego: 75 – 200 mikrogramów na dobę^[1].
• Zapobieganie nawrotom po operacji: 75 – 200 mikrogramów na dobę^[1].
• Terapia substytucyjna w niedoczynności tarczycy:
  • Dawka początkowa: 25 – 50 mikrogramów na dobę^[1].
  • Dawka podtrzymująca: 100 – 200 mikrogramów na dobę^[1].
• Terapia supresyjna w raku tarczycy: 150 – 300 mikrogramów na dobę^[1].
• Suplementacja w nadczynności tarczycy: 50 – 100 mikrogramów na dobę^[1].

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

• Terapia substytucyjna w niedoczynności tarczycy:
  • Dawka początkowa: 12,5 – 50 mikrogramów na dobę^[1].
  • Dawka podtrzymująca: 100 – 150 mikrogramów/m² powierzchni ciała na dobę^[1].
• Noworodki i niemowlęta z wrodzoną niedoczynnością tarczycy: 10 – 15 mikrogramów/kg masy ciała na dobę przez pierwsze 3 miesiące, następnie dawka dostosowana indywidualnie^[1].

Sposób podawania

Lek Euthyrox N należy przyjmować rano, na czczo, co najmniej pół godziny przed śniadaniem, najlepiej z niewielką ilością płynu (np. pół szklanki wody)^[1]. Niemowlętom należy podawać całą dawkę dobową jednorazowo, co najmniej pół godziny przed pierwszym posiłkiem w danym dniu. Tabletki należy rozpuścić w niewielkiej ilości wody i podać z dodatkową ilością płynu^[1].

Przeciwwskazania

Leku Euthyrox N nie należy stosować w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Nieleczona niedoczynność kory nadnerczy, nieleczona niedoczynność przysadki i nieleczona nadczynność tarczycy^[1].
• Świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego oraz ostre zapalenie wszystkich warstw serca (pancarditis)^[1].
• W czasie ciąży lewotyroksyny nie należy stosować w skojarzeniu z lekami przeciwtarczycowymi^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Euthyrox N należy wykluczyć lub odpowiednio leczyć następujące choroby:

• Niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze^[1].
• Niedoczynność przysadki, niedoczynność kory nadnerczy, autonomiczna czynność tarczycy^[1].
• U niemowląt urodzonych przedwcześnie z bardzo małą urodzeniową masą ciała należy monitorować parametry hemodynamiczne^[1].
• U kobiet po menopauzie z niedoczynnością tarczycy i zagrożonych zwiększonym ryzykiem osteoporozy należy unikać większego niż fizjologiczne stężenia lewotyroksyny w surowicy^[1].

Interakcje z innymi lekami

Lek Euthyrox N może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może wpływać na jego skuteczność lub zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Oto niektóre z najważniejszych interakcji:

• Leki przeciwcukrzycowe: Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków zmniejszających stężenie glukozy we krwi^[1].
• Pochodne kumaryny: Lewotyroksyna może nasilać działanie środków przeciwzakrzepowych^[1].
• Inhibitory proteazy: Mogą wpływać na działanie lewotyroksyny^[1].
• Fenytoina: Może wpływać na działanie lewotyroksyny poprzez wypieranie jej z wiązań z białkami osocza^[1].
• Cholestyramina, kolestypol: Hamują wchłanianie lewotyroksyny sodowej^[1].
• Glin, żelazo i sole wapnia: Mogą osłabiać działanie lewotyroksyny^[1].
• Salicylany, dikumarol, furosemid, klofibrat: Mogą wypierać lewotyroksynę sodową z jej połączeń z białkami osocza^[1].
• Inhibitory pompy protonowej: Mogą zmniejszać wchłanianie hormonów tarczycy^[1].
• Orlistat: Może powodować niedoczynność tarczycy i (lub) pogorszenie kontroli niedoczynności tarczycy^[1].
• Sewelamer: Może zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny^[1].
• Inhibitory kinazy tyrozynowej: Mogą zmniejszać skuteczność lewotyroksyny^[1].
• Propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, leki blokujące receptory beta-adrenolityczne, amiodaron i środki kontrastowe zawierające jod: Hamują obwodową konwersję T4 do T3^[1].
• Sertralina, chlorochina/proguanil: Zmniejszają skuteczność lewotyroksyny^[1].
• Leki pobudzające enzymy wątrobowe: Mogą zwiększać klirens wątrobowy lewotyroksyny^[1].
• Estrogeny: Mogą zwiększać zapotrzebowanie na lewotyroksynę^[1].
• Produkty zawierające soję: Mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny^[1].

Słownik pojęć

• Lewotyroksyna – syntetyczny hormon tarczycy stosowany w leczeniu niedoczynności tarczycy i innych zaburzeń tarczycy.
• Wola obojętne – powiększenie tarczycy bez zaburzeń jej funkcji.
• Niedoczynność tarczycy – stan, w którym tarczyca nie produkuje wystarczającej ilości hormonów tarczycy.
• Terapia supresyjna – leczenie mające na celu zahamowanie wzrostu guza lub zmniejszenie aktywności tarczycy.
• Autonomiczna czynność tarczycy – stan, w którym tarczyca wytwarza hormony niezależnie od regulacji przez przysadkę mózgową.

Podsumowanie dawkowania leku Euthyrox N:

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku