Jak prawidłowo dawkować lek AMINOMEL 12,5E?

Lek AMINOMEL 12,5E jest stosowany jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający podaż składników niezbędnych do syntezy białka. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek AMINOMEL 12,5E jest stosowany jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający podaż składników niezbędnych do syntezy białka, zwłaszcza u pacjentów po ciężkich urazach i urazach mnogich, w ostrych i przewlekłych chorobach wymagających stosowania żywienia pozajelitowego oraz w przypadku dużych zabiegów operacyjnych przebiegających z dużym niedoborem białka (przed, w czasie i po operacji)^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Każdą niezużytą część roztworu AMINOMEL należy zniszczyć i nie stosować do dalszych domieszek. Jeżeli nie zalecono inaczej, przy prawidłowej przemianie materii należy stosować poniższe wytyczne^[1]:

• Maksymalna prędkość wlewu:
  • 0,8 ml/kg mc./godz. (co odpowiada 0,1 g/kg mc./godz.)
  • 16 kropli/min. (przy wadze 70 kg)
• Zalecana dawka dobowa:
  • 6,4 – 8 ml/kg mc. (do pokrycia minimalnego zapotrzebowania na aminokwasy wynoszącego 0,8 – 1,0 g/kg mc.)
• Maksymalna dawka dobowa:
  • 16 ml/kg mc. (w katabolicznych stanach przemiany materii podaż aminokwasów należy zwiększyć do 2,0 g/kg mc., mając na względzie utrzymanie równowagi płynów i właściwą podaż energii)
• Nie zaleca się przekraczać maksymalnej dobowej podaży płynów wynoszącej 40 ml/kg mc. u pacjentów dorosłych odżywianych pozajelitowo.

AMINOMEL przeznaczony jest do podawania w ciągłej dożylnej infuzji kroplowej przez cewnik w żyle głównej. W przypadku rozważania podania obwodowego musi być uwzględniona osmolarność danego roztworu do infuzji. Szybkość infuzji musi być dostosowana z uwzględnieniem podawanej dawki, dobowej objętości podaży oraz czasu trwania infuzji^[1].

Przeciwwskazania

Lek AMINOMEL 12,5E jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów, u których występuje^[2]:

• Znana nadwrażliwość na którąkolwiek substancję czynną lub pomocniczą
• Niestabilny stan krążeniowy z zagrożeniem życia (wstrząs)
• Niedotlenienie komórkowe
• Obrzęk płuc
• Istotnie zwiększone stężenie sodu, potasu lub magnezu w osoczu
• Wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku AMINOMEL 12,5E należy porozumieć się z lekarzem lub pielęgniarką. Jeśli wystąpią jakiekolwiek nieprawidłowe oznaki lub objawy reakcji alergicznej, takie jak gorączka, dreszcze, wysypka, trudności w oddychaniu, nadmierne pocenie się, nudności lub ból głowy, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce: infuzja będzie natychmiast przerwana^[2].

AMINOMEL może powodować powstawanie małych cząstek we krwi. Jeśli wystąpią trudności w oddychaniu lub uczucie skrócenia oddechu, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce: infuzja będzie natychmiast przerwana^[2].

Działania niepożądane

Jak każdy lek, AMINOMEL 12,5E może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Nie stwierdzono działań niepożądanych przy właściwym stosowaniu. Następujące działania niepożądane zgłaszano podczas stosowania produktów o podobnym składzie, z nieznaną częstością występowania^[2]:

• Ciężkie reakcje alergiczne (nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne)
• Zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia)
• Trudności w oddychaniu (zaburzenia oddychania)
• Zwiększenie stężenia amoniaku we krwi (hiperamonemia)
• Niewydolność wątroby, uszkodzenie wątroby (marskość wątroby)
• Zwłóknienie wątroby
• Zaburzenia usuwania żółci (cholestaza)
• Stłuszczenie wątroby
• Obrzęk pęcherzyka żółciowego (zapalenie pęcherzyka żółciowego)
• Powstawanie kamieni żółciowych (kamica pęcherzyka żółciowego)
• Zwiększenie stężenia azotu we krwi (azotemia)
• Ból, rumień, zwiększona ciepłota, obrzęk i stwardnienie w miejscu podania infuzji, zapalenie żyły w miejscu podania, powstawanie zakrzepów krwi w miejscu podania infuzji

Słownik pojęć

• Żywienie pozajelitowe – metoda dostarczania składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu, omijając przewód pokarmowy.
• Hiperamonemia – stan, w którym we krwi występuje zbyt wysokie stężenie amoniaku.
• Azotemia – zwiększenie stężenia azotu we krwi, co może wskazywać na problemy z nerkami.
• Hiperkaliemia – stan, w którym we krwi występuje zbyt wysokie stężenie potasu.
• Hipernatremia – stan, w którym we krwi występuje zbyt wysokie stężenie sodu.
• Hipermagnezemia – stan, w którym we krwi występuje zbyt wysokie stężenie magnezu.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku