Jak prawidłowo dawkować lek Allupol?

Allupol to lek stosowany w leczeniu dny moczanowej oraz innych stanów związanych z nadmiarem kwasu moczowego w organizmie. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Dawkowanie u dorosłych
• Dawkowanie u dzieci
• Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku
• Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
• Dawkowanie w leczeniu chorób nowotworowych
• Monitorowanie pacjentów
• Słownik pojęć

Dawkowanie u dorosłych

Podawanie allopurynolu należy rozpocząć od stosowania małej dawki leku, np. 100 mg na dobę, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Początkową dawkę należy zwiększać tylko wtedy, gdy wpływ stosowanej dawki na stężenie moczanów w surowicy nie jest zadowalający^[1]. Zaleca się następujące schematy dawkowania:

• od 100 mg do 200 mg na dobę w stanach lekkich,
• od 300 mg do 600 mg na dobę w stanach umiarkowanie ciężkich,
• od 700 mg do 900 mg na dobę w stanach ciężkich.

Dawki większe niż 300 mg należy podawać w dawkach podzielonych, nie przekraczając 300 mg w dowolnym momencie^[1].

Dawkowanie u dzieci

Dzieci w wieku poniżej 15 lat stosują allopurynol w dawkach od 10 do 20 mg/kg masy ciała na dobę, do maksymalnej dawki 400 mg na dobę. Stosowanie leku u dzieci jest rzadko wskazane, z wyjątkiem chorób nowotworowych (szczególnie białaczki) i niektórych zaburzeń enzymatycznych, takich jak zespół Lesch-Nyhana^[1].

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Ze względu na brak danych dotyczących stosowania allopurynolu u pacjentów w podeszłym wieku, należy stosować najmniejsze dawki, które spowodują uzyskanie zadowalającego zmniejszenia stężenia moczanów. Szczególną uwagę należy zwracać na wskazówki dotyczące dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek^[1].

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Allopurynol i jego metabolity wydalane są przez nerki, dlatego zaburzenia czynności nerek mogą prowadzić do retencji leku i jego metabolitów, a w konsekwencji do przedłużenia ich okresów półtrwania w osoczu. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek wskazane może być stosowanie dawki mniejszej niż 100 mg na dobę lub podawanie dawki 100 mg w odstępach dłuższych niż 24 godziny^[1]. Jeśli pacjent wymaga dializy dwa lub trzy razy w tygodniu, należy rozważyć podawanie 300-400 mg allopurynolu tuż po każdej dializie, bez podawania kolejnych dawek do czasu następnego zabiegu^[1].

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć dawki allopurynolu. Zaleca się okresowe wykonywanie testów czynnościowych wątroby we wstępnym okresie leczenia^[1].

Dawkowanie w leczeniu chorób nowotworowych

Zaleca się zastosowanie allopurynolu przed rozpoczęciem leczenia cytotoksycznego w celu wyrównania hiperurykemii i (lub) hiperurykozurii. Istotne jest zapewnienie właściwego nawodnienia pacjenta w celu utrzymania optymalnej diurezy oraz alkalizacja moczu w celu zwiększenia rozpuszczalności moczanów i (lub) kwasu moczowego. Lek należy stosować w dawkach mieszczących się w dolnych granicach zalecanego zakresu dawkowania^[1].

Monitorowanie pacjentów

We właściwych odstępach czasu należy oznaczać stężenie moczanów w surowicy i w moczu oraz kwasu moczowego w moczu, w celu dostosowania dawki allopurynolu^[1].

Słownik pojęć

• Allopurynol – Substancja czynna leku Allupol, stosowana w leczeniu dny moczanowej i innych stanów związanych z nadmiarem kwasu moczowego w organizmie.
• Hiperurykemia – Stan, w którym stężenie kwasu moczowego we krwi jest zbyt wysokie.
• Zespół Lesch-Nyhana – Rzadkie, dziedziczne zaburzenie metaboliczne, które prowadzi do nadprodukcji kwasu moczowego.
• Dializa – Proces medyczny, który usuwa odpady i nadmiar płynów z krwi, gdy nerki nie działają prawidłowo.
• Alkalizacja moczu – Proces zwiększania pH moczu, aby uczynić go bardziej zasadowym, co pomaga w rozpuszczaniu niektórych rodzajów kamieni nerkowych.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku