Desmodontoza

Desmodontoza (młodzieńcze zapalenie ozębnej) jest to rzadka choroba, w której dochodzi do zaniku tkanek przyzębia. Ma charakter przewlekły. Sporadycznie może dochodzić do zaostrzeń choroby. Pierwsze zaostrzenia występuje zwykle około 2-3 roku życia, a kolejne może ujawnić się około 9-10 roku życia.

Dotychczas nie jest znana etiologia i patogeneza choroby, jaką jest desmodontoza. Prawdopodobnie jest to schorzenie dziedziczone autosomalnie recesywnie.

Desmodontoza ma dwie postaci. Postać zlokalizowana obejmuje okolice siekaczy i pierwszych stałych zębów trzonowych, natomiast niezlokalizowana obejmuje przyzębie w całej jamie ustnej. Pierwszym objawem jest nadmierna ruchomość zębów wraz z możliwością zmiany ich położenia. Z czasem może dojść do wystąpienia bardzo głębokich kieszonek dziąsłowych, a także pojawiają się objawy związane z wystąpieniem reakcji zapalnej takie jak zaczerwienienie i obrzęk oraz nieprawidłowości w budowie szkliwa. W zaawansowanym stadium choroby zęby wypadają.

Diagnoza jest stawiana na podstawie obrazu klinicznego pacjenta. Lekarz stomatolog jest w stanie potwierdzić schorzenie na podstawie wywiadu z pacjentem- ryzyko wystąpienia desmodontozy jest bardzo niskie, jeśli u rodzica jej nie stwierdzono.

Leczenie polega na łagodzeniu objawów. Bardzo ważne jest zapoznanie pacjenta z prawidłowymi zasadami higieny jamy ustanej. Dodatkowo powinien on zwracać uwagę na rodzaj spożywanego pokarmu oraz każdorazowo po jedzeniu przepłukiwać usta np. naparem z rumianku, aby zapobiec rozwojowi stanu zapalnego i podrażnień. W przypadku zakażenia bakteryjnego (jego ryzyko jest zwiększone ze względu na odsłonięte szyjki zębowe) zazwyczaj stosuje się antybiotykoterapię.

Niestety dotychczas nie ma sprawdzonego sposobu, który zapobiegłby rozwojowi tego schorzenia. Jedynym sposobem spowalniającym postęp choroby jest odpowiednia higiena jamy ustnej i unikanie dodatkowego podrażniania np. za pomocą twardych pokarmów.