Jak prawidłowo dawkować lek Rexetin?

Lek Rexetin, zawierający paroksetynę, jest stosowany w leczeniu depresji oraz różnych zaburzeń lękowych. Prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować lek Rexetin, bazując na informacjach zawartych w dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wskazania do stosowania

Lek Rexetin jest stosowany w leczeniu dorosłych z depresją oraz różnymi zaburzeniami lękowymi, takimi jak:

• Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – powtarzające się, obsesyjne myśli z niekontrolowanym zachowaniem^[1].
• Zaburzenie lękowe z napadami lęku – napady lęku, w tym spowodowane agorafobią, czyli lękiem przed otwartą przestrzenią^[1].
• Fobia społeczna – strach lub unikanie sytuacji społecznych^[1].
• Zaburzenie stresowe pourazowe – niepokój spowodowany traumatycznym wydarzeniem^[1].
• Zaburzenie lękowe uogólnione – uogólnione uczucie niepokoju lub zdenerwowania^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie leku Rexetin zależy od rodzaju leczonego zaburzenia oraz indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Poniżej przedstawiono zalecane dawki dla poszczególnych wskazań:

Depresja

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę^[1]. Poprawa stanu pacjenta zazwyczaj następuje po jednym tygodniu, ale widoczna staje się od drugiego tygodnia leczenia^[2].

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę, a dawka może być zwiększana stopniowo o 10 mg, aż do osiągnięcia zalecanej dawki 40 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 60 mg na dobę^[1]. Leczenie powinno trwać dostatecznie długo, aby zapewnić ustąpienie objawów^[2].

Zaburzenie lękowe z napadami lęku

Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę, a dawka może być zwiększana stopniowo o 10 mg, aż do osiągnięcia zalecanej dawki 40 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 60 mg na dobę^[1]. Rozpoczynanie leczenia od małej dawki początkowej zalecane jest w celu zminimalizowania potencjalnego zaostrzenia objawów lęku napadowego^[2].

Fobia społeczna

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę^[1]. Stan pacjenta powinien być regularnie oceniany^[2].

Zaburzenie stresowe pourazowe

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę^[1]. Długoterminowa terapia powinna być regularnie oceniana^[2].

Zaburzenie lękowe uogólnione

Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę^[1]. Stan pacjenta powinien być regularnie oceniany^[2].

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w wieku powyżej 65 lat maksymalna dawka wynosi 40 mg na dobę^[1]. Dawkowanie należy rozpoczynać od dawki początkowej zalecanej u dorosłych^[2].

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) lub z zaburzeniami czynności wątroby dawkowanie powinno być ograniczone do dolnego zakresu dawek^[1].

Przeciwwskazania

Leku Rexetin nie należy stosować w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na paroksetynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku^[1].
• Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub w ciągu dwóch tygodni od zakończenia ich stosowania^[1].
• Jednoczesne stosowanie z tiorydazyną lub pimozydem^[1].

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Rexetin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, szczególnie w następujących przypadkach:

• Pacjent ma mniej niż 18 lat^[2].
• Pacjent kiedykolwiek miał epizody manii^[2].
• Pacjent ma choroby nerek, wątroby lub serca^[2].
• Pacjent ma cukrzycę^[2].
• Pacjent choruje na padaczkę lub miał napady drgawek^[2].
• Pacjent ma jaskrę^[2].
• Pacjent miał w przeszłości krwawienia lub przyjmuje leki zwiększające ryzyko krwawienia^[2].
• Pacjentka jest w ciąży lub planuje ciążę^[2].
• Pacjent przyjmuje inne leki przeciwpsychotyczne^[2].
• Pacjent przechodzi leczenie elektrowstrząsami^[2].
• Pacjent wymaga leczenia opioidami^[2].
• Pacjent ma w wywiadzie rodzinnym wydłużenie odstępu QT^[2].

Słownik pojęć

• Paroksetyna – substancja czynna leku Rexetin, należąca do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).
• Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – powtarzające się, obsesyjne myśli z niekontrolowanym zachowaniem.
• Zaburzenie lękowe z napadami lęku – napady lęku, w tym spowodowane agorafobią, czyli lękiem przed otwartą przestrzenią.
• Fobia społeczna – strach lub unikanie sytuacji społecznych.
• Zaburzenie stresowe pourazowe – niepokój spowodowany traumatycznym wydarzeniem.
• Zaburzenie lękowe uogólnione – uogólnione uczucie niepokoju lub zdenerwowania.
• Inhibitory monoaminooksydazy (MAO) – grupa leków stosowanych w leczeniu depresji, które mogą wchodzić w interakcje z paroksetyną.
• QT – odstęp w zapisie EKG, którego wydłużenie może wskazywać na ryzyko arytmii serca.

Podsumowanie