Wildagliptyna – porównanie substancji czynnych

Wildagliptyna, alogliptyna i linagliptyna to leki z tej samej grupy, poprawiające kontrolę cukrzycy typu 2. Różnią się wskazaniami i bezpieczeństwem u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wildagliptyna, alogliptyna i linagliptyna – podstawowe informacje i podobieństwa

Wildagliptyna, alogliptyna oraz linagliptyna to substancje czynne należące do grupy inhibitorów DPP-4. Ich głównym zadaniem jest poprawa kontroli poziomu cukru we krwi u osób dorosłych z cukrzycą typu 2, gdy sama dieta i aktywność fizyczna nie są wystarczające¹²³. Wszystkie te leki mogą być stosowane samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak metformina, pochodne sulfonylomocznika czy insulina¹⁴³.
Działają one poprzez hamowanie enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia hormonów inkretynowych, odpowiedzialnych za regulację wydzielania insuliny oraz zmniejszenie wydzielania glukagonu – hormonu podnoszącego poziom cukru we krwi⁵⁴³.
Wszystkie wymienione substancje nie są przeznaczone do leczenia cukrzycy typu 1 ani do leczenia kwasicy ketonowej⁶⁷³.

Kiedy stosuje się wildagliptynę, alogliptynę i linagliptynę?

Każda z tych substancji jest wykorzystywana przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, jednak zakres ich zastosowania może się nieco różnić w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta i innych przyjmowanych leków¹²³.
Wildagliptyna najczęściej stosowana jest jako uzupełnienie diety i ćwiczeń u dorosłych, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika, tiazolidynodionami czy insuliną¹. Podobnie wykorzystywana jest alogliptyna – może być stosowana w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną, gdy sama dieta i aktywność fizyczna nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii⁴. Linagliptyna jest z kolei wskazana do stosowania zarówno w monoterapii (gdy metformina nie jest tolerowana lub jest przeciwwskazana), jak i w skojarzeniu z innymi lekami, w tym insuliną³.
Warto zwrócić uwagę, że nie wszystkie leki z tej grupy są zalecane do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia⁸⁹¹⁰.

Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne

Wszystkie trzy substancje – wildagliptyna, alogliptyna i linagliptyna – działają poprzez blokowanie enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia poziomu naturalnych hormonów inkretynowych. Dzięki temu poprawia się wydzielanie insuliny przez trzustkę oraz hamuje wydzielanie glukagonu, co w efekcie obniża poziom cukru we krwi po posiłku i na czczo⁵⁴³.
Różnice farmakokinetyczne między tymi substancjami mają jednak znaczenie praktyczne. Na przykład linagliptyna nie wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ jest wydalana głównie przez wątrobę¹³. Wildagliptyna i alogliptyna są w większym stopniu wydalane przez nerki, co sprawia, że u osób z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki lub wybór innego leku¹¹¹².
Działanie wszystkich tych leków jest zależne od obecności glukozy – nie powodują one hipoglikemii, gdy poziom cukru jest prawidłowy⁵⁴.

Przeciwwskazania i środki ostrożności – różnice i podobieństwa

Wszystkie te substancje są przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu¹⁴¹⁵¹⁶.
Wildagliptyna nie powinna być stosowana u osób z zaburzeniami czynności wątroby, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, bez odpowiedniego dostosowania dawki⁸. Alogliptyna również jest przeciwwskazana w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby, a także u osób z ciężkimi reakcjami alergicznymi na inhibitory DPP-4¹⁵.
Linagliptyna jest przeciwwskazana jedynie w przypadku nadwrażliwości na lek¹⁶.
Wszystkie trzy substancje wymagają zachowania ostrożności u osób z historią ostrego zapalenia trzustki oraz w przypadku stosowania w połączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdyż wtedy może wzrosnąć ryzyko hipoglikemii¹⁷¹⁸¹³.
W przypadku alogliptyny i wildagliptyny nie zaleca się stosowania u osób z ciężką niewydolnością nerek bez odpowiedniej modyfikacji dawki, natomiast linagliptyna nie wymaga takiej modyfikacji¹¹¹⁹¹³.

Bezpieczeństwo u szczególnych grup pacjentów

Dzieci i młodzież: Żadna z tych substancji nie jest zalecana do stosowania u osób poniżej 18 roku życia, ze względu na brak wystarczających danych na temat skuteczności i bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej⁸⁹¹⁰.
Kobiety w ciąży i karmiące piersią: Brakuje danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania tych leków w ciąży i podczas karmienia piersią. Z tego powodu nie zaleca się ich stosowania w tych okresach²⁰²¹¹⁰.
Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn: W przypadku wszystkich trzech substancji nie odnotowano wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak należy zachować ostrożność w razie wystąpienia zawrotów głowy²²²³¹⁰.
Pacjenci z niewydolnością nerek: W tej grupie linagliptyna jest szczególnie korzystna, ponieważ nie wymaga dostosowania dawki nawet u osób z zaawansowaną niewydolnością nerek¹³. Wildagliptyna i alogliptyna wymagają natomiast odpowiedniego dostosowania dawkowania lub wyboru innego leku¹¹¹⁹.

Podsumowanie – kluczowe różnice i podobieństwa

Wildagliptyna, alogliptyna i linagliptyna – wybór zależy od potrzeb pacjenta

Podsumowując, wildagliptyna, alogliptyna i linagliptyna to nowoczesne leki, które pomagają skutecznie kontrolować poziom cukru u osób z cukrzycą typu 2. Chociaż należą do tej samej grupy, różnią się szczegółami stosowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami pracy nerek, wątroby czy w przypadku stosowania innych leków. Linagliptyna wyróżnia się możliwością stosowania nawet przy niewydolności nerek, podczas gdy wildagliptyna i alogliptyna wymagają wtedy ostrożności lub zmiany dawkowania. Wybór leku powinien być zawsze dostosowany do indywidualnych potrzeb i sytuacji zdrowotnej pacjenta, z uwzględnieniem bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.