Lactobacillus iners

Ogólna charakterystyka drobnoustroju Lactobacillus iners

Lactobacillus iners to gatunek bakterii z rodzaju Lactobacillus, który występuje powszechnie w mikrobiomie pochwy kobiet. Jest to gram-dodatnia, bezwzględnie beztlenowa lub mikroaerofilna bakteria, która wyróżnia się specyficznymi cechami biochemicznymi i genetycznymi. Po raz pierwszy została opisana na początku XXI wieku jako nowy gatunek, który odznacza się unikalnym profilem genetycznym oraz fenotypowym.

Występowanie i rola w mikrobiomie pochwy

Lactobacillus iners jest jednym z najczęściej występujących gatunków bakterii w zdrowej florze pochwy u kobiet na całym świecie. W przeciwieństwie do innych typowych dla pochwy Lactobacillus, L. iners wykazuje unikalne właściwości adaptacyjne, które pozwalają jej przetrwać zarówno w warunkach zdrowej równowagi mikrobiologicznej, jak i podczas jej zaburzeń.

Obecność L. iners może być dwuznaczna pod względem klinicznym:

• Bywa dominującym składnikiem prawidłowej flory bakteryjnej u niektórych kobiet.
• Jej przewaga często obserwowana jest podczas dysbiozy pochwy, na przykład w przypadku bakteryjnego zapalenia pochwy.

Ta zdolność do występowania zarówno w stanie zdrowia, jak i choroby sugeruje, że L. iners może pełnić rolę „gatunku przejściowego” lub wskaźnika zmieniającego się stanu mikroflory.

Charakterystyka biologiczno-biochemiczna

Lactobacillus iners ma stosunkowo niewielki genom (około 1,3 Mbp), co może świadczyć o jego wyspecjalizowanej adaptacji do środowiska pochwy oraz ograniczonej zdolności metabolicznej poza tym środowiskiem naturalnym. Bakteria ta produkuje kwas mlekowy, głównie w formie izomeru L-(+)-kwasu mlekowego, jednak jej produkcja jest zazwyczaj niższa niż u innych lactobakterii typowych dla zdrowej flory pochwy.

Co istotne, L. iners różni się od innych lactobakterii brakiem produkcji wodoru nadtlenkowego (H2O2) lub jego bardzo niskim poziomem. H2O2 jest ważnym czynnikiem ochronnym przed patogenami, działającym antybakteryjnie oraz modulującym lokalny układ odpornościowy.

Chorobotwórczość i znaczenie kliniczne

Choć ogólnie uznaje się rodzaj Lactobacillus za korzystny dla zdrowia, rola L. iners pozostaje kontrowersyjna. Badania kliniczne wykazały powiązania między dominacją L. iners a zwiększoną podatnością na infekcje dróg rodnych, takie jak:

• bakteryjne zapalenie pochwy (BV),
• zakażenia przenoszone drogą płciową,
• ryzyko poronienia samoistnego,
• zakażenia okołoporodowe noworodków.

Niektóre badania sugerują także, że L. iners może wpływać na procesy zapalne poprzez interakcję ze śluzówką nabłonka pochwowego oraz modulację odpowiedzi immunologicznej gospodarza, co może sprzyjać kolonizacji przez inne patogeny.

Zastosowanie w produktach aptecznych

Zastosowanie Lactobacillus iners w preparatach aptecznych jest ograniczone. Brak jednoznacznych dowodów potwierdzających jego korzystny wpływ probiotyczny bez ryzyka potencjalnych efektów ubocznych związanych z możliwym współudziałem w stanach patologicznych układu rozrodczego kobiety. Większość dostępnych produktów probiotycznych dedykowanych terapii wspomagającej leczenie infekcji intymnych zawiera mieszanki różnych szczepów lacto-bakterii o dobrze poznanym profilu bezpieczeństwa i skuteczności terapeutycznej.

Inne informacje przydatne dla pacjentek

Pacjentki zainteresowane terapiami wspomagającymi odbudowę prawidłowej flory bakteryjnej okolic intymnych powinny być świadome różnorodności szczepowej bakterii rodzaju Lactobacillus. Nie wszystkie mają jednakowe właściwości ochronne ani terapeutyczne efekty potwierdzone badaniami naukowymi.

Stosowanie preparatów probiotycznych powinno być poprzedzone konsultacją lekarską, zwłaszcza gdy pacjentka ma historię przewlekłych infekcji dróg rodnych lub zaburzeń hormonalno-metabolicznych.

Obecność L. iners rzadko stanowi cel terapeutyczny; raczej traktuje się go jako wskaźnik zmian zachodzących we florze bakteryjnej podczas monitorowania stanu zdrowia intymnego kobiety.

Podsumowanie

Lactobacterium iners to unikatowy przedstawiciel rodziny lacto-bakterii, który bytując w obrębie żeńskich narządów płciowych, pełni funkcje zarówno fizjologiczne, jak i potencjalnie związane z rozwojem stanów patologicznych układu moczowo-płciowego. Jego wykorzystanie farmaceutyczne pozostaje ograniczone wobec lepiej poznanych alternatywnych szczepów probiotycznych.