Menu

Ostra infekcja

Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
  1. Luivac – dawkowanie leku
  2. Influvac – wskazania – na co działa?
  3. Influvac – przeciwwskazania
  4. Influvac – dawkowanie leku
  5. Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge
  6. Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – wskazania – na co działa?
  7. Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – przeciwwskazania
  8. Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – dawkowanie leku
  9. Navelbine, 20 mg – przeciwwskazania
  10. Navelbine, 30 mg – wskazania – na co działa?
  11. Navelbine, 30 mg – przeciwwskazania
  12. Enzaprost F 5 – przeciwwskazania
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Luivac – dawkowanie leku

    Luivac to lek immunostymulujący stosowany doustnie, przeznaczony do profilaktyki nawracających zakażeń dróg oddechowych. Lek należy przyjmować przez 28 dni, następnie zrobić 28-dniową przerwę i ponownie stosować przez 28 dni. Tabletki należy połykać na czczo, popijając niewielką ilością płynu. W razie pominięcia dawki, nie należy stosować dawki podwójnej. Możliwe działania niepożądane to lekkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje skórne, małopłytkowość i bóle stawów.

  • Ilustracja poradnika Influvac – wskazania – na co działa?

    Szczepionka Influvac jest stosowana w profilaktyce grypy u dorosłych i dzieci od ukończenia 6. miesiąca życia. Zalecana jest szczególnie dla osób o zwiększonym ryzyku powikłań pogrypowych. Dawkowanie wynosi 0,5 ml dla dorosłych i dzieci od 36. miesiąca życia, oraz 0,25 ml lub 0,5 ml dla dzieci od 6. do 35. miesiąca życia. Szczepionkę podaje się domięśniowo lub głęboko podskórnie. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki szczepionki oraz choroby przebiegające z gorączką. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy, potliwość, ból mięśni i stawów, gorączka oraz reakcje miejscowe. Influvac może być stosowany w ciąży i podczas karmienia piersią.

  • Ilustracja poradnika Influvac – przeciwwskazania

    Szczepionka Influvac nie powinna być stosowana u osób uczulonych na jej składniki, takich jak albumina jaja kurzego, formaldehyd, bromek trimetylocetyloaminowy, polisorbat 80 i gentamycyna. Pacjenci z wysoką gorączką lub ostrą infekcją powinni przełożyć szczepienie. Osoby z osłabioną odpowiedzią immunologiczną powinny skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem szczepionki. Reakcje związane ze stresem mogą wystąpić u niektórych pacjentów, dlatego ważne jest poinformowanie lekarza o wcześniejszych reakcjach tego typu. Szczepienie może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników niektórych badań serologicznych, dlatego pacjenci planujący badania krwi powinni poinformować o tym lekarza.

  • Ilustracja poradnika Influvac – dawkowanie leku

    Szczepionka Influvac jest stosowana w profilaktyce grypy. Dawkowanie różni się w zależności od wieku pacjenta: dorośli i dzieci powyżej 36. miesiąca życia otrzymują 0,5 ml, a dzieci w wieku 6-35 miesięcy mogą otrzymać 0,25 ml lub 0,5 ml. Szczepionkę podaje się domięśniowo lub głęboko podskórnie. Przed zastosowaniem należy poinformować lekarza o wszelkich uczuleniach i chorobach. Możliwe działania niepożądane to m.in. bóle głowy, potliwość, bóle mięśni i stawów oraz reakcje miejscowe. Szczepionkę przechowuje się w lodówce w temperaturze 2°C - 8°C.

  • Ilustracja poradnika Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge

    AVAXIM 160 U to inaktywowana szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, przeznaczona dla młodzieży od 16. roku życia oraz dorosłych. Szczepionka zapewnia czynne uodpornienie, a odporność uzyskuje się po podaniu jednej dawki, z możliwością podania dawki uzupełniającej. Należy unikać podawania jej w przypadku gorączki, ostrych infekcji lub uczulenia na składniki szczepionki. Dawkowanie wynosi 0,5 […]

  • Ilustracja poradnika Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – wskazania – na co działa?

    Szczepionka AVAXIM 160 U jest stosowana do czynnego uodpornienia przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A u młodzieży od ukończenia 16. roku życia i u dorosłych. Zalecane dawkowanie to 0,5 ml, a długotrwała ochrona uzyskiwana jest po podaniu dawki uzupełniającej. Szczepionka powinna być podawana domięśniowo, najlepiej w mięsień naramienny. Przeciwwskazania obejmują gorączkę, ostrą infekcję oraz nadwrażliwość na składniki szczepionki. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i obejmują ból w miejscu wstrzyknięcia oraz ogólne osłabienie.

  • Ilustracja poradnika Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – przeciwwskazania

    Szczepionka AVAXIM 160 U jest stosowana do ochrony przed wirusowym zapaleniem wątroby typu A, ale istnieją pewne przeciwwskazania do jej stosowania. Nie należy jej podawać w przypadku gorączki, ostrej infekcji, zaostrzenia choroby przewlekłej, nadwrażliwości na składniki szczepionki lub po wcześniejszych reakcjach alergicznych. Szczepionka nie powinna być wstrzykiwana donaczyniowo, w mięsień pośladkowy ani śródskórnie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z obniżoną odpornością, w okresie inkubacji wirusa zapalenia wątroby typu A, z chorobami wątroby oraz uczulonych na neomycynę. Szczepionka może być podawana jednocześnie z immunoglobulinami, inaktywowanymi i żywymi szczepionkami, ale w różne miejsca ciała.

  • Ilustracja poradnika Avaxim 160 U, 160 jednostek antyge – dawkowanie leku

    Szczepionka AVAXIM 160 U jest stosowana do ochrony przed wirusowym zapaleniem wątroby typu A u osób od 16. roku życia. Zalecana dawka to 0,5 ml, podawana domięśniowo w mięsień naramienny. Pierwsza dawka zapewnia ochronę po 14 dniach, a druga dawka, podana między 6 a 12 miesiącem, zapewnia długotrwałą ochronę przez ponad 10 lat. Szczepionki nie należy podawać w przypadku gorączki, ostrej infekcji lub uczulenia na składniki. Najczęstsze działania niepożądane to ból w miejscu wstrzyknięcia, ból głowy i nudności.

  • Ilustracja poradnika Navelbine, 20 mg – przeciwwskazania

    Lek Navelbine, zawierający winorelbinę, jest stosowany w leczeniu niektórych rodzajów raka płuc i raka piersi. Istnieją jednak przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak nadwrażliwość, karmienie piersią, operacje żołądka lub jelita cienkiego, niska liczba granulocytów obojętnochłonnych i płytek krwi, szczepienie przeciwko żółtej febrze oraz długotrwała terapia tlenowa. Przed rozpoczęciem leczenia należy skonsultować się z lekarzem, zwłaszcza jeśli pacjent przebył zawał serca, ma zmniejszoną aktywność, przebył radioterapię wątroby, ma objawy infekcji, planuje szczepienia, ma nieprawidłowe działanie wątroby lub jest w ciąży. Lek Navelbine może wchodzić w interakcje z innymi lekami, takimi jak leki przeciwzakrzepowe, przeciwdrgawkowe, przeciwgrzybicze, onkologiczne i immunosupresyjne.

  • Ilustracja poradnika Navelbine, 30 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Navelbine, zawierający winorelbinę, jest stosowany w leczeniu zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca, jako leczenie uzupełniające niedrobnokomórkowego raka płuca oraz w leczeniu zaawansowanego raka piersi. Dawkowanie zależy od rodzaju nowotworu, stanu pacjenta oraz wyników badań krwi. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na winorelbinę, choroby wpływające na wchłanianie, niską liczbę neutrofilów lub płytek krwi, laktację, długotrwałą terapię tlenową oraz jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze. Najczęstsze działania niepożądane to infekcje, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia krwi i układu chłonnego, zmęczenie i gorączka.

  • Ilustracja poradnika Navelbine, 30 mg – przeciwwskazania

    Lek Navelbine, zawierający winorelbinę, jest stosowany w leczeniu niektórych rodzajów raka płuc i raka piersi. Istnieją jednak przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak nadwrażliwość, karmienie piersią, wcześniejsze operacje żołądka lub jelita cienkiego, niska liczba granulocytów obojętnochłonnych i płytek krwi, szczepienie przeciwko żółtej febrze oraz długotrwała terapia tlenowa. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, aby uniknąć potencjalnych interakcji.

  • Ilustracja poradnika Enzaprost F 5 – przeciwwskazania

    Stosowanie leku Enzaprost F 5 jest przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości na dinoprost, dychawicy oskrzelowej, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, nadczynności tarczycy, jaskry, ostrych infekcji, ostrych stanów zapalnych, pęknięcia błon płodowych, istotnej niewspółmierności porodowej, nadciśnienia tętniczego oraz niedokrwistości sierpowatokrwinkowej. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien ocenić stosunek korzyści do ryzyka w przypadku chorób serca, nadciśnienia lub niedociśnienia, padaczki, cukrzycy, ostrych chorób wątroby i nerek, stanu przedrzucawkowego, włókniakomięśniaka macicy, przebytych zabiegów operacyjnych na mięśniu macicy, wielorództwa oraz niedokrwistości. Jednoczesne stosowanie oksytocyny i ergometryny może nasilać działanie dinoprostu i zwiększać ryzyko działań niepożądanych.