Tolterodyna, oksybutynina i solifenacyna to leki należące do tej samej grupy – są stosowane w leczeniu pęcherza nadreaktywnego oraz nietrzymania moczu. Każda z tych substancji działa rozkurczająco na mięśnie pęcherza, zmniejszając częstotliwość parć i epizodów nietrzymania moczu. Różnią się jednak profilem bezpieczeństwa, skutecznością w poszczególnych grupach pacjentów oraz zakresem wskazań. Poznaj podobieństwa i najważniejsze różnice pomiędzy tymi trzema lekami, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dla kogo mogą być najbardziej odpowiednie.
Ditropan to lek w postaci tabletek, który zawiera substancję czynną oksybutyninę. Stosowany jest w leczeniu objawów niestabilności pęcherza moczowego, takich jak parcia naglące, nietrzymanie moczu oraz trudności w oddawaniu moczu. Może być stosowany u dorosłych oraz dzieci powyżej 5. roku życia. Lek działa rozkurczająco na mięśnie gładkie pęcherza moczowego. Należy zachować ostrożność w przypadku występowania […]
Ditropan to lek stosowany w leczeniu objawów niestabilności pęcherza moczowego, ale ma swoje przeciwwskazania. Nie należy go stosować w przypadku uczulenia na składniki leku, jaskry z wąskim kątem przesączania, zatrzymania moczu, niedrożności jelit, toksycznego rozszerzenia okrężnicy oraz miastenii. Pacjenci z chorobą Parkinsona, neuropatią autonomicznego układu nerwowego, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz osoby w podeszłym wieku powinni stosować lek ostrożnie. W razie wątpliwości zawsze należy skonsultować się z lekarzem.
Ditropan może być stosowany u dzieci w wieku 5 lat i starszych, ale nie jest zalecany dla młodszych dzieci. Przeciwwskazania obejmują jaskrę, zwężenie drogi odpływu z pęcherza, niedrożność jelit i miastenię. Alternatywne leki to solifenacyna, trospium i desmopresyna.

