Jak prawidłowo dawkować lek Voltaren?

Voltaren to lek stosowany w leczeniu bólu i stanów zapalnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo.

Spis treści

• Wstęp
• Dawkowanie leku Voltaren
• Podanie domięśniowe
• Podanie dożylne
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Wstęp

Voltaren zawiera diklofenak sodowy, który jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o działaniu przeciwreumatycznym, przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym^[1]. Lek ten jest stosowany w leczeniu różnych stanów zapalnych i bólowych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, kolki nerkowe i wątrobowe, oraz bóle pooperacyjne.

Dawkowanie leku Voltaren

Dawkowanie leku Voltaren powinno być dostosowane indywidualnie do potrzeb pacjenta. Ogólnie zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas^[1]. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania w różnych przypadkach.

Podanie domięśniowe

Podanie domięśniowe leku Voltaren jest zalecane w leczeniu zaostrzeń zapalnych lub zwyrodnieniowych postaci choroby reumatycznej, ostrych napadów dny, kolki nerkowej i wątrobowej, bólów spowodowanych pourazowymi i pooperacyjnymi stanami zapalnymi i obrzękami oraz ciężkich napadów migreny^[1].

• Standardowa dawka to 75 mg (jedna ampułka) na dobę, podawana w głębokim wstrzyknięciu w górny zewnętrzny kwadrant pośladka.
• W ciężkich przypadkach dawka dobowa może zostać zwiększona do dwóch wstrzyknięć po 75 mg, w odstępie kilku godzin (po jednym wstrzyknięciu w każdy pośladek).
• Można również podać jedną ampułkę 75 mg w skojarzeniu z inną formą leku Voltaren (tabletki, czopki), nie przekraczając dawki 150 mg na dobę.
• W napadach migreny zaleca się podanie 75 mg diklofenaku sodowego najszybciej jak to możliwe, a następnie, jeśli to konieczne, tego samego dnia, podanie czopków w dawce do 100 mg. Całkowita dawka podana pierwszego dnia nie powinna przekraczać 175 mg^[1].

Podanie dożylne

Podanie dożylne leku Voltaren jest stosowane w leczeniu lub profilaktyce bólów pooperacyjnych u pacjentów pozostających w leczeniu szpitalnym^[1].

• Przed rozpoczęciem infuzji lek należy rozcieńczyć w 0,9% roztworze soli fizjologicznej lub 5% roztworze glukozy do infuzji, zbuforowanymi dwuwęglanem sodu.
• W leczeniu umiarkowanego do ciężkiego bólu pooperacyjnego podaje się 75 mg leku w infuzji ciągłej przez 30 minut do 2 godzin. W razie konieczności, podanie może być powtórzone po kilku godzinach, ale nie należy przekraczać dawki 150 mg w ciągu 24 godzin.
• W profilaktyce bólów pooperacyjnych, dawkę wstępną 25 mg do 50 mg należy podać po zakończeniu zabiegu chirurgicznego w infuzji przez 15 minut do 1 godziny, a następnie podawać w infuzji ciągłej około 5 mg na godzinę, do maksymalnej dawki dobowej 150 mg^[1].

Przeciwwskazania

Voltaren nie powinien być stosowany w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na diklofenak, pirosiarczyn sodu lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie lub perforacja.
• Ostatni trymestr ciąży.
• Niewydolność wątroby lub nerek.
• Stwierdzona zastoinowa niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroba naczyń obwodowych i (lub) choroba naczyń mózgowych.

Słownik pojęć

• Diklofenak sodowy – substancja czynna leku Voltaren, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ).
• NLPZ – niesteroidowe leki przeciwzapalne, stosowane w leczeniu bólu i stanów zapalnych.
• Infuzja dożylna – podanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Podanie domięśniowe – wstrzyknięcie leku bezpośrednio do mięśnia.
• Choroba wrzodowa – stan, w którym na błonie śluzowej żołądka lub dwunastnicy tworzą się wrzody.

Podsumowanie

Voltaren jest skutecznym lekiem przeciwbólowym i przeciwzapalnym, który może być stosowany w różnych stanach zapalnych i bólowych. Ważne jest, aby stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza, dostosowując dawkę indywidualnie do potrzeb pacjenta. Przeciwwskazania i możliwe działania niepożądane powinny być zawsze brane pod uwagę przed rozpoczęciem leczenia.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku