Jak prawidłowo dawkować Vancomycin Kabi?

Vancomycin Kabi to antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie
• Podanie dożylne
• Podanie doustne
• Specjalne grupy pacjentów
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Vancomycin Kabi jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak:

• Zakażenia skóry i tkanki podskórnej – infekcje skóry i tkanki podskórnej, które mogą być powikłane lub niepowikłane.
• Zakażenia kości i stawów – infekcje kości i stawów, które mogą wymagać długotrwałego leczenia.
• Zapalenie płuc – zarówno pozaszpitalne, jak i szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc.
• Zapalenie wsierdzia – infekcje wewnętrznej błony wyściełającej serce oraz profilaktyka zapalenia wsierdzia u pacjentów przechodzących poważne zabiegi chirurgiczne.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – zakażenie błony śluzowej jelita cienkiego i grubego spowodowane przez bakterie Clostridioides difficile^[1].

Dawkowanie

Dawkowanie Vancomycin Kabi zależy od kilku czynników, takich jak wiek, masa ciała, rodzaj zakażenia, stan czynności nerek i słuchu pacjenta oraz wszelkie inne stosowane leki^[2]. Poniżej przedstawiono szczegółowe wytyczne dotyczące dawkowania.

Podanie dożylne

Vancomycin Kabi jest zwykle podawany dożylnie w postaci infuzji przerywanej. Zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie odnoszą się do podawania dożylnego^[3].

Dorośli i młodzież (w wieku 12 i więcej lat)

Dawkowanie zostanie ustalone w zależności od masy ciała pacjenta. Dawka zazwyczaj stosowana w infuzji to 15 do 20 mg na każdy kg masy ciała. Dawka taka jest zwykle podawana co 8 do 12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o zastosowaniu dawki początkowej 30 mg na każdy kg masy ciała. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g^[4].

Dzieci w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat

Dawka będzie obliczona w zależności od masy ciała pacjenta. Dawka zazwyczaj stosowana w infuzji to 10 do 15 mg na każdy kg masy ciała. Dawka taka jest zwykle podawana co 6 godzin^[5].

Wcześniaki i noworodki urodzone o czasie (od 0 do 27 dni)

Dawka zostanie wyliczona w oparciu o wiek postkoncepcyjny (czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniego krwawienia miesiączkowego matki do porodu plus czas, jaki upłynął od urodzenia dziecka). Jeden z możliwych schematów dawkowania wankomycyny u noworodków przedstawiony jest w poniższej tabeli^[6]:

Podanie doustne

Vancomycin Kabi może być również podawany doustnie w leczeniu zakażeń Clostridioides difficile. Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące dawkowania^[7].

Dorośli i młodzież (w wieku od 12 do 18 lat)

Zalecana dawka wynosi 125 mg co 6 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o zastosowaniu większej dawki dobowej, maksymalnie 500 mg co 6 godzin. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g^[8].

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat

Zalecana dawka to 10 mg na każdy kg masy ciała. Dawka taka jest zwykle podawana co 6 godzin. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g^[9].

Specjalne grupy pacjentów

W niektórych przypadkach konieczne może być dostosowanie dawki Vancomycin Kabi^[10]:

• Pacjenci w podeszłym wieku – ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o całkowitą masę ciała, a następnie dostosowana na podstawie stężenia w surowicy.
• Kobiety w okresie ciąży – konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy.
• Pacjenci otyli – dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Vancomycin Kabi może powodować działania niepożądane. Najczęstsze z nich to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała (tzw. zespół czerwonej szyi) związane ze zbyt szybką dożylną infuzją wankomycyny^[11]. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów niepożądanych, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Słownik pojęć

• Antybiotyk glikopeptydowy – klasa antybiotyków, które działają poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – stan zapalny jelita grubego spowodowany przez bakterie Clostridioides difficile.
• Infuzja dożylna – metoda podawania leku bezpośrednio do krwiobiegu za pomocą kroplówki.
• Zapalenie wsierdzia – infekcja wewnętrznej błony wyściełającej serce.
• Ototoksyczność – działanie toksyczne na narząd słuchu.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku
• [3]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [4]: Ulotka leku
• [5]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [6]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [7]: Ulotka leku
• [8]: Ulotka leku
• [9]: Ulotka leku
• [10]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [11]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [12]: Ulotka leku
• [13]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [14]: Charakterystyka produktu leczniczego