Jak prawidłowo dawkować Vancomycin Kabi?

Vancomycin Kabi to antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, w zależności od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz innych czynników klinicznych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Szczególne grupy pacjentów
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Vancomycin Kabi jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak:

• Zakażenia skóry i tkanki podskórnej – infekcje obejmujące skórę i tkanki pod nią.
• Zakażenia kości i stawów – infekcje obejmujące kości i stawy.
• Zapalenie płuc – infekcje płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc.
• Zapalenie wsierdzia – infekcje wewnętrznej błony wyściełającej serce.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – infekcje jelit spowodowane przez bakterie Clostridioides difficile^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Vancomycin Kabi zależy od wieku pacjenta, masy ciała, rodzaju zakażenia oraz stanu czynności nerek i słuchu pacjenta. Lek może być podawany dożylnie lub doustnie.

Podanie dożylne

Vancomycin Kabi jest zwykle podawany dożylnie w postaci infuzji przerywanej. Zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione są poniżej:

Dorośli i młodzież (w wieku 12 i więcej lat)

• Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godzin. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g^[1].
• W przypadku pacjentów w ciężkim stanie można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc., aby szybko osiągnąć docelowe stężenie terapeutyczne wankomycyny w surowicy^[1].

Dzieci w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat

• Zalecana dawka to 10 do 15 mg/kg mc. co 6 godzin^[1].

Noworodki urodzone o czasie oraz wcześniaki

W celu ustalenia schematu dawkowania u noworodków, należy zwrócić się o poradę do lekarza doświadczonego w leczeniu noworodków. Jeden z możliwych schematów dawkowania przedstawiony jest w poniższej tabeli:

PMA (tygodnie)	Dawka (mg/kg mc.)	Odstęp pomiędzy dawkami (godz.)
<29	15	24
29-35	15	12
>35	15	8

Podanie doustne

Vancomycin Kabi może być podawany doustnie w leczeniu zakażeń Clostridioides difficile. Zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione są poniżej:

Dorośli i młodzież (w wieku 12 i więcej lat)

• Zalecana dawka to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. W przypadku ciężkich lub powikłanych zakażeń dawkę można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g^[1].

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat

• Zalecana dawka to 10 mg/kg mc. co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g^[1].

Szczególne grupy pacjentów

Dawkowanie Vancomycin Kabi może wymagać dostosowania w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, pacjentów w podeszłym wieku, kobiet w ciąży oraz pacjentów otyłych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w oparciu o wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy oraz resztkową czynność nerek^[1].

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących^[1].

Kobiety w ciąży

W przypadku kobiet w okresie ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy^[1].

Pacjenci otyli

U pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała, tak samo jak u pacjentów o prawidłowej masie ciała^[1].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Vancomycin Kabi może powodować działania niepożądane. Najczęstsze z nich to:

• Obniżenie ciśnienia krwi – spadek ciśnienia krwi może wystąpić podczas infuzji.
• Duszność – trudności w oddychaniu mogą wystąpić podczas infuzji.
• Wysypka i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej – mogą wystąpić reakcje skórne i zapalenie błon śluzowych.
• Problemy z nerkami – mogą wystąpić zaburzenia czynności nerek, które można wykryć za pomocą badań krwi.
• Zaczerwienienie górnych partii ciała i twarzy – może wystąpić podczas infuzji.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów niepożądanych, należy przerwać stosowanie wankomycyny i natychmiast zgłosić się do lekarza^[2].

Słownik pojęć

• Antybiotyk glikopeptydowy – klasa antybiotyków działających na bakterie Gram-dodatnie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej.
• Infuzja dożylna – podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – ciężka infekcja jelit spowodowana przez bakterie Clostridioides difficile.
• Zapalenie wsierdzia – infekcja wewnętrznej błony wyściełającej serce.
• Zapalenie płuc – infekcja płuc, która może być pozaszpitalna lub szpitalna.

Grupa pacjentów	Dawkowanie	Uwagi
Dorośli i młodzież (12+ lat)	15-20 mg/kg mc. co 8-12 godz.	Maksymalna dawka dobowa: 2 g
Dzieci (1 miesiąc – 12 lat)	10-15 mg/kg mc. co 6 godz.	–
Noworodki i wcześniaki	15 mg/kg mc.	Odstęp pomiędzy dawkami zależy od PMA
Pacjenci z zaburzeniami nerek	Dostosowanie dawki	W oparciu o stężenie wankomycyny w surowicy
Pacjenci z zaburzeniami wątroby	Brak konieczności dostosowania	–
Kobiety w ciąży	Zwiększenie dawki	W celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia
Pacjenci otyli	Dostosowanie dawki	Wg całkowitej masy ciała

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku