Jak dawkować lek Uptravi? Szczegółowy przewodnik
W artykule omówimy szczegółowe dawkowanie leku Uptravi, który jest stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP). Zawiera on substancję czynną seleksypag, która działa jako agonista receptora IP, co przyczynia się do rozszerzenia naczyń krwionośnych i poprawy przepływu krwi w płucach. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania, sposobu podawania oraz ważnych wskazówek dotyczących stosowania tego leku, bazując na dokumentach źródłowych[1].
Spis treści
- Wskazania do stosowania
- Dawkowanie
- Sposób podawania
- Przeciwwskazania
- Działania niepożądane
- Słownik pojęć
Wskazania do stosowania
Uptravi jest wskazany do długotrwałego leczenia tętniczego nadciśnienia płucnego u dorosłych pacjentów z klasą czynnościową II–III według klasyfikacji WHO. Lek ten jest stosowany w terapii skojarzonej z innymi lekami, takimi jak antagonisty receptorów endoteliny (ERA) oraz inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), lub w monoterapii u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do stosowania tych leków[1].
Dawkowanie
Dawkowanie leku Uptravi powinno być dostosowane indywidualnie do każdego pacjenta. Zwykle leczenie rozpoczyna się od dawki początkowej wynoszącej 200 mikrogramów podawanych dwa razy na dobę. Dawka ta może być zwiększana w przyrostach o 200 mikrogramów co tydzień, aż do osiągnięcia maksymalnej tolerowanej dawki, która może wynosić do 1600 mikrogramów podawanych dwa razy na dobę[1].
Sposób podawania
Tabletki Uptravi należy przyjmować doustnie, najlepiej z pokarmem, aby poprawić ich tolerancję. Lek należy połykać w całości, popijając wodą. Nie należy dzielić ani kruszyć tabletek, ponieważ otoczka chroni substancję czynną przed światłem. Zaleca się przyjmowanie pierwszej dawki wieczorem, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych[1].
Przeciwwskazania
Uptravi nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na seleksypag lub jakąkolwiek substancję pomocniczą. Inne przeciwwskazania obejmują ciężką chorobę wieńcową, niestabilną dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy oraz niewyrównaną niewydolność krążenia[1].
Działania niepożądane
Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należą: bóle głowy, biegunka, nudności, wymioty, bóle mięśni oraz nagłe zaczerwienienia twarzy. Większość z tych działań ma łagodne lub umiarkowane nasilenie i zwykle ustępuje samoistnie. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, które są trudne do zniesienia, należy skonsultować się z lekarzem w celu dostosowania dawki[1].
Słownik pojęć
- Tętnicze nadciśnienie płucne (TNP) – stan chorobowy charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem krwi w tętnicach płucnych, co prowadzi do trudności w oddychaniu i zmniejszenia wydolności serca.
- Agonista receptora IP – substancja, która aktywuje receptor prostacykliny, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i poprawy przepływu krwi.
- Dawkowanie – proces ustalania odpowiedniej ilości leku, która powinna być podawana pacjentowi w określonym czasie.
| Parametr | Wartość |
|---|---|
| Dawkowanie początkowe | 200 mikrogramów dwa razy na dobę |
| Maksymalna dawka | 1600 mikrogramów dwa razy na dobę |
| Forma podania | Tabletki doustne |
| Przeciwwskazania | Ciężka choroba wieńcowa, niewydolność krążenia |
| Działania niepożądane | Bóle głowy, biegunka, nudności |



















