Jak prawidłowo dawkować lek Ultiva?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla dzieci i młodzieży
• Dawkowanie w kardioanestezji
• Stosowanie na oddziałach intensywnej opieki medycznej
• Szczególne grupy pacjentów
• Zakończenie podawania leku
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Ultiva to lek zawierający remifentanyl, który jest silnym opioidem stosowanym w celu złagodzenia bólu. Charakteryzuje się bardzo szybkim początkiem działania i krótkim czasem działania. Lek ten jest stosowany zarówno podczas operacji, jak i w celu złagodzenia bólu u pacjentów wentylowanych mechanicznie na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM)^[1].

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie remifentanylu należy dostosować indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta. Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące dawkowania dla dorosłych pacjentów:

• Wprowadzenie do znieczulenia (indukcja): Remifentanyl podaje się w infuzji z szybkością 0,5 do 1 mikrograma/kg mc./min wraz z początkowym pojedynczym wstrzyknięciem 1 mikrograma/kg mc., trwającym nie krócej niż 30 sekund^[1].
• Podtrzymanie znieczulenia: Po intubacji dotchawiczej, szybkość infuzji remifentanylu należy zmniejszyć w zależności od metody znieczulenia. Szybkość podawania można stopniowo zwiększać o 25 do 100% lub zmniejszać o 25-50% co 2 do 5 minut, aż do uzyskania pożądanej odpowiedzi^[1].
• Znieczulenie z zachowaniem własnej czynności oddechowej: Zalecana początkowa szybkość infuzji wynosi 0,04 mikrograma/kg mc./min; można ją dostosowywać w zależności od pożądanego efektu^[1].

Dawkowanie dla dzieci i młodzieży

Dawkowanie remifentanylu u dzieci i młodzieży (w wieku od 1 roku do 12 lat) różni się od dawkowania u dorosłych. Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące dawkowania:

• Podtrzymanie znieczulenia: Zalecane dawki remifentanylu w zależności od jednocześnie stosowanych produktów leczniczych anestetycznych wynoszą od 0,05 do 1,3 mikrograma/kg mc./min^[1].
• Wprowadzenie do znieczulenia: Ze względu na brak szczegółowych badań, nie zaleca się jednoczesnego podawania remifentanylu z dożylnymi produktami leczniczymi znieczulającymi stosowanymi we wprowadzeniu do znieczulenia^[1].

Dawkowanie w kardioanestezji

W przypadku pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym, dawkowanie remifentanylu jest następujące:

• Wprowadzenie do znieczulenia: Infuzja remifentanylu z początkową szybkością 1 mikrograma/kg mc./min. Nie należy podawać remifentanylu w pojedynczym wstrzyknięciu podczas wprowadzania do znieczulenia^[1].
• Podtrzymanie znieczulenia: Szybkość infuzji remifentanylu należy dostosować do potrzeb pacjenta. W razie konieczności można podać dodatkowe dawki w pojedynczych wstrzyknięciach^[1].

Stosowanie na oddziałach intensywnej opieki medycznej

Remifentanyl można stosować w celu zapewnienia działania przeciwbólowego u pacjentów mechanicznie wentylowanych przebywających na oddziale intensywnej opieki medycznej. Zalecana początkowa szybkość infuzji wynosi 0,1 mikrograma/kg mc./min (6 mikrogramów/kg mc./h) do 0,15 mikrograma/kg mc./min (9 mikrogramów/kg mc./h)^[1].

Szczególne grupy pacjentów

W przypadku niektórych grup pacjentów dawkowanie remifentanylu może wymagać dostosowania:

• Pacjenci w podeszłym wieku: Początkowa dawka remifentanylu powinna stanowić połowę dawki zalecanej u dorosłych^[1].
• Pacjenci z nadwagą: Dawkowanie remifentanylu należy dostosować do należnej masy ciała^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Nie jest konieczne dostosowanie dawki^[1].
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Należy uważnie monitorować tych pacjentów i dostosować dawkę remifentanylu do indywidualnych potrzeb^[1].

Zakończenie podawania leku

Ze względu na bardzo szybkie zakończenie działania remifentanylu, resztkowa aktywność opioidowa zanika w ciągu 5-10 minut od zaprzestania podawania. Przed zakończeniem podawania remifentanylu, należy podać inne produkty lecznicze przeciwbólowe i sedatywne, aby zapobiec hiperalgezji i towarzyszącym zmianom hemodynamicznym^[1].

Słownik pojęć

• Remifentanyl – Silny opioid stosowany w celu złagodzenia bólu, charakteryzujący się bardzo szybkim początkiem działania i krótkim czasem działania.
• Opioid – Substancja chemiczna, która działa na receptory opioidowe w mózgu, łagodząc ból.
• Indukcja – Proces wprowadzania pacjenta w stan znieczulenia.
• Infuzja – Proces podawania leku w postaci płynnej przez długi czas, zazwyczaj dożylnie.
• Hiperalgezja – Zwiększona wrażliwość na ból.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku