Dawkowanie leku Mononit: Jak i kiedy stosować?

Lek Mononit, zawierający izosorbidu monoazotan, jest stosowany w długotrwałym leczeniu dławicy piersiowej oraz zapobieganiu jej napadom. Poniżej przedstawiamy szczegółowe informacje na temat dawkowania tego leku, oparte na dokumentach “Charakterystyka produktu leczniczego” oraz “Ulotka leku”.

Spis treści

• Dawkowanie
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
• Interakcje z innymi lekami
• Słownik pojęć

Dawkowanie

Dawkowanie leku Mononit powinno być ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta. Leczenie należy rozpoczynać od małych dawek, a następnie stopniowo je zwiększać, aż do uzyskania pożądanego działania leczniczego. Zwykle stosuje się jedną tabletkę dwa lub trzy razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa to 120 mg^[1].

• Jedna tabletka dwa razy na dobę: Drugą tabletkę należy przyjąć 8 godzin po pierwszej tabletce, aby uniknąć zjawiska tolerancji.
• Jedna tabletka trzy razy na dobę: Tabletki należy przyjmować co 6 godzin, co pozwala na zachowanie działania leku przez 16-18 godzin w ciągu doby^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają dostosowania dawkowania. Bezpieczeństwo stosowania ani skuteczność leku Mononit u dzieci i młodzieży nie zostały określone^[1].

Sposób podawania

Tabletki Mononit należy przyjmować po posiłku, bez rozgryzania, popijając niewielką ilością płynu^[1]. Ważne jest, aby nie zmieniać zaleconej dawki ani odstępów czasowych pomiędzy kolejnymi dawkami, ponieważ może to prowadzić do osłabienia lub zaprzestania działania leku^[2].

Przeciwwskazania

Stosowanie izosorbidu monoazotanu jest przeciwwskazane u pacjentów, u których występują:

• Nadwrażliwość na substancję czynną, inne azotany lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
• Ostra niewydolność krążenia (wstrząs lub zapaść naczyniowa)
• Wstrząs kardiogenny
• Kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca
• Zaciskające zapalenie osierdzia
• Tamponada serca
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów 5-fosfodiesterazy (syldenafil, wardenafil, tadalafil)
• Znaczne niedociśnienie (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg)
• Ciężka hipowolemia
• Jednoczesne stosowanie azotanów z riociguatem
• Ciężka niedokrwistość^[1]

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Izosorbidu monoazotan można stosować tylko po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka w przypadkach takich jak:

• Niskie ciśnienie napełniania komór serca
• Zwężenie zastawki aortalnej i (lub) mitralnej
• Skłonności do ortostatycznych zaburzeń krążenia
• Schorzenia, w przebiegu których dochodzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby
• Jaskra
• Nadczynność tarczycy
• Niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD)^[1]

Interakcje z innymi lekami

Jednoczesne stosowanie izosorbidu monoazotanu z innymi lekami może prowadzić do nasilenia działania obniżającego ciśnienie krwi. Dotyczy to m.in.:

• Innych leków rozszerzających naczynia krwionośne
• Beta-adrenolityków
• Leków moczopędnych
• Antagonistów wapnia
• Inhibitorów konwertazy angiotensyny
• Neuroleptyków
• Trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych
• Leków stosowanych w leczeniu zaburzeń erekcji
• Riociguatu^[2]

Słownik pojęć

• Dławica piersiowa – Ból i uczucie ucisku w klatce piersiowej spowodowane niedostatecznym dopływem krwi do mięśnia sercowego.
• Izosorbidu monoazotan – Substancja czynna leku Mononit, należąca do grupy azotanów organicznych, która powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych.
• Ortostatyczne zaburzenia krążenia – Zaburzenia krążenia krwi związane z gwałtowną zmianą pozycji ciała, np. podczas wstawania z łóżka.
• Methemoglobinemia – Stan, w którym hemoglobina nie jest w stanie prawidłowo wiązać i transportować tlenu.
• Jaskra – Choroba oczu charakteryzująca się podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, co może prowadzić do uszkodzenia nerwu wzrokowego.

Podsumowanie:

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku