Konsekwencje przedawkowania leku Maalox: Dawki, objawy i postępowanie

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawki przedawkowania
• Objawy przedawkowania
• Postępowanie w przypadku przedawkowania
• Słownik pojęć

Wprowadzenie

Lek Maalox jest stosowany w leczeniu objawowym zaburzeń ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego, związanych z nadkwaśnością. Zawiera wodorotlenek glinu i wodorotlenek magnezu, które neutralizują kwas solny w żołądku. Jednakże, jak każdy lek, Maalox może być niebezpieczny w przypadku przedawkowania^[1].

Dawki przedawkowania

Zalecana dawka Maalox to 1 łyżka stołowa (10 ml) około 90 minut po posiłku lub w czasie bólu. Maksymalna dawka to 140 ml na dobę^[1]. Przekroczenie tej dawki może prowadzić do przedawkowania.

Objawy przedawkowania

Objawy ostrego przedawkowania Maalox obejmują:

• Biegunka – częste, luźne stolce
• Ból brzucha – dyskomfort lub ból w okolicy brzucha
• Wymioty – wydalanie treści żołądkowej przez usta
• Hipermagnezemia – zwiększone stężenie magnezu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
• Hiperaluminemia – zwiększona zawartość glinu w tkankach organizmu
• Hipofosfatemia – obniżenie stężenia fosforanów nieorganicznych w surowicy krwi

Wysokie dawki Maalox mogą również wywołać lub zaostrzyć zaparcia i niedrożność jelit u pacjentów z grupy ryzyka^[1].

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku podejrzenia przedawkowania Maalox, należy natychmiast zasięgnąć porady lekarza. Leczenie ostrego przedawkowania obejmuje:

• Nawodnienie – podawanie płynów w celu utrzymania odpowiedniego poziomu nawodnienia organizmu
• Wymuszona diureza – zwiększenie wydalania moczu w celu usunięcia nadmiaru glinu i magnezu z organizmu
• Hemodializa lub dializa otrzewnowa – procedury medyczne stosowane w przypadku niewydolności nerek w celu usunięcia toksyn z krwi

W przypadku długotrwałego stosowania Maalox, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, mogą wystąpić zaburzenia równowagi elektrolitowej i hipermagnezemia^[1].

Słownik pojęć

• Wodorotlenek glinu – substancja chemiczna stosowana w lekach zobojętniających kwas żołądkowy
• Wodorotlenek magnezu – substancja chemiczna stosowana w lekach zobojętniających kwas żołądkowy
• Hipermagnezemia – stan, w którym stężenie magnezu w surowicy krwi jest zbyt wysokie
• Hiperaluminemia – stan, w którym zawartość glinu w tkankach organizmu jest zbyt wysoka
• Hipofosfatemia – stan, w którym stężenie fosforanów nieorganicznych w surowicy krwi jest zbyt niskie
• Hemodializa – procedura medyczna stosowana w celu usunięcia toksyn z krwi w przypadku niewydolności nerek
• Dializa otrzewnowa – procedura medyczna stosowana w celu usunięcia toksyn z organizmu poprzez płyn dializacyjny wprowadzany do jamy otrzewnowej

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku