Jak prawidłowo dawkować lek Lonamo?

Lonamo to lek stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, zawierający substancję czynną sytagliptynę. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby uzyskać najlepsze efekty terapeutyczne.

Spis treści

• Dawkowanie leku Lonamo
• Dawkowanie w szczególnych populacjach
• Sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Słownik pojęć
• Podsumowanie

Dawkowanie leku Lonamo

Zalecana dawka sytagliptyny wynosi 100 mg raz na dobę. Lek można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków^[1]. W przypadku stosowania w skojarzeniu z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ, należy utrzymać dotychczasową dawkę metforminy i/lub agonisty receptora PPARγ i jednocześnie stosować Lonamo^[1].

Dawkowanie w szczególnych populacjach

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, dawkowanie leku Lonamo może wymagać dostosowania:

• Łagodne zaburzenia czynności nerek (GFR ≥ 60 do < 90 mL/min): nie jest wymagane dostosowywanie dawki^[1].
• Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 60 mL/min): dostosowanie dawki nie jest konieczne^[1].
• Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (GFR ≥ 30 do < 45 mL/min): dawka wynosi 50 mg raz na dobę^[1].
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR ≥ 15 do < 30 mL/min) lub schyłkowa niewydolność nerek (GFR < 15 mL/min): dawka wynosi 25 mg raz na dobę^[1]. Dawki 25 mg nie można uzyskać za pomocą tabletek Lonamo, ale są dostępne inne preparaty zawierające sytagliptynę w tej dawce^[2].

Sposób podawania

Lonamo można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków^[1]. W przypadku pominięcia dawki, należy ją przyjąć tak szybko, jak tylko pacjent sobie o tym przypomni. Nie należy stosować podwójnej dawki tego samego dnia^[1].

Przeciwwskazania

Lonamo nie powinno być stosowane u pacjentów z nadwrażliwością na sytagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku^[1]. Ponadto, nie jest zalecane stosowanie leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat^[2].

Słownik pojęć

• Sytagliptyna – substancja czynna leku Lonamo, należąca do klasy inhibitorów DPP-4, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2.
• Inhibitory DPP-4 – leki, które hamują działanie enzymu dipeptydylopeptydazy-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia hormonów inkretynowych i poprawy kontroli glikemii.
• GFR – wskaźnik filtracji kłębuszkowej, używany do oceny funkcji nerek.
• PPARγ – receptor aktywowany przez proliferatory peroksysomów typu gamma, który odgrywa rolę w regulacji metabolizmu glukozy i lipidów.

Podsumowanie