Dawkowanie leku Lisinoratio: Jak i kiedy stosować?

Lisinoratio to lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz wczesnej fazy zawału serca. W artykule szczegółowo omówimy dawkowanie tego leku, w tym zalecenia dotyczące różnych grup pacjentów oraz sytuacji klinicznych.

Spis treści

• Dawkowanie w nadciśnieniu samoistnym
• Dawkowanie w nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym
• Dawkowanie w niewydolności serca
• Dawkowanie w ostrej fazie zawału serca
• Dawkowanie w nefropatii cukrzycowej
• Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
• Dawkowanie u dzieci
• Słownik pojęć

Dawkowanie w nadciśnieniu samoistnym

Zalecana dawka początkowa u pacjentów z nadciśnieniem samoistnym wynosi 10 mg na dobę. Zazwyczaj skuteczna dawka podtrzymująca wynosi od 20 mg na dobę. Maksymalna jednorazowa dawka dobowa wynosi 80 mg^[1]. U pacjentów leczonych lekami moczopędnymi lekarz zwykle zaleca odstawienie lub zmniejszenie dawki środka moczopędnego na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem Lisinoratio. Zalecana dawka początkowa wynosi wtedy 5 mg^[2].

Dawkowanie w nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, zwłaszcza z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, dawka początkowa wynosi od 2,5 mg lub 5 mg na dobę. Lekarz może następnie zalecić większą dawkę leku^[1].

Dawkowanie w niewydolności serca

U pacjentów z niewydolnością serca początkowa jednorazowa dawka dobowa podawana rano wynosi 2,5 mg. Dobowe dawki podtrzymujące zwykle wynoszą od 5 mg do 20 mg^[1]. W przypadku, gdy nie można odstawić leków moczopędnych, u pacjentów odwodnionych, z niedoborem sodu, u pacjentów z niewydolnością nerek lekarz powinien zalecić mniejszą dawkę lizynoprylu dostosowując ją do nasilenia niewydolności nerek (klirensu kreatyniny)^[2].

Dawkowanie w ostrej fazie zawału serca

W ostrej fazie zawału serca, u stabilnych hemodynamicznie pacjentów (u których nie wystąpił wstrząs pochodzenia sercowego), w ciągu 24 godzin od wystąpienia zawału lekarz powinien zalecić pierwszą dawkę leku wynoszącą 5 mg. Po kolejnych 24 godzinach należy przyjąć taką samą dawkę (5 mg), a po 48 godzinach od początku zawału dawkę 10 mg lizynoprylu. Następnie należy kontynuować przyjmowanie leku w jednorazowej dawce dobowej wynoszącej 10 mg przez 6 tygodni^[1]. Jeśli nie występują przeciwwskazania lekarz zaleci także przyjmowanie innych leków zwykle stosowanych w leczeniu zawału serca (przeciwzakrzepowych, przeciwagregacyjnych i beta–adrenolitycznych)^[2].

Dawkowanie w nefropatii cukrzycowej

U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinoniezależną (typu 2), zazwyczaj jednorazowa dawka początkowa leku Lisinoratio wynosi 10 mg, natomiast wielkość podtrzymującej dawki dobowej należy tak ustalić, aby obniżyć rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji siedzącej do wartości zalecanych obecnie u tych pacjentów^[1].

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek dawkowanie należy dostosować do nasilenia zaburzeń na podstawie wartości klirensu kreatyniny korzystając z poniższej tabeli^[1]:

Następnie lekarz zwykle zaleca stopniowe zwiększenie dawki. Maksymalna jednorazowa dawka dobowa lizynoprylu wynosi 40 mg^[2].

Dawkowanie u dzieci

Doświadczenie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku powyżej 6 lat jest ograniczone. Lekarz określi dawkę właściwą dla dziecka. Jest ona zależna od masy ciała. Dla dzieci o masie ciała od 20 do < 50 kg zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. Dla dzieci o masie ciała ≥ 50 kg zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę^[1].

Słownik pojęć

• Nadciśnienie samoistne – Nadciśnienie tętnicze, które nie ma jednoznacznie określonej przyczyny.
• Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe – Nadciśnienie tętnicze spowodowane zwężeniem tętnic nerkowych.
• Niewydolność serca – Stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu.
• Zawał serca – Nagłe zatrzymanie dopływu krwi do części mięśnia sercowego, co prowadzi do jego uszkodzenia.
• Cukrzyca insulinoniezależna (typu 2) – Typ cukrzycy, w którym organizm nie produkuje wystarczającej ilości insuliny lub nie reaguje na nią prawidłowo.
• Klirens kreatyniny – Miara wydolności nerek, określająca zdolność nerek do oczyszczania krwi z kreatyniny.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku