Grenalvon to lek stosowany w leczeniu nadpłytkowości samoistnej, który zawiera substancję czynną anagrelid. Prawidłowe dawkowanie tego leku jest kluczowe dla skuteczności terapii oraz minimalizacji ryzyka działań niepożądanych. W niniejszym artykule szczegółowo omówimy, jak i kiedy dawkować lek Grenalvon, bazując na informacjach zawartych w dokumentach źródłowych.

Spis treści

• Dawkowanie
• Pacjenci w podeszłym wieku
• Zaburzenia czynności nerek
• Zaburzenia czynności wątroby
• Dzieci i młodzież
• Sposób podawania
• Przerwanie leczenia
• Monitorowanie
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Dawkowanie

Leczenie anagrelidem powinien rozpocząć lekarz posiadający odpowiednie doświadczenie w postępowaniu z chorymi na nadpłytkowość samoistną^[1]. Zalecana dawka początkowa anagrelidu wynosi 1 mg/dobę i należy ją podawać doustnie w dwóch dawkach podzielonych (0,5 mg/dawkę). Dawkę początkową należy utrzymać przez co najmniej jeden tydzień. Po tygodniu dawkę można dostosować indywidualnie do pacjenta tak, aby osiągnąć najmniejszą skuteczną dawkę wymaganą do zmniejszenia i (lub) utrzymania liczby płytek krwi poniżej 600 × 10⁹/l, najlepiej w przedziale od 150 × 10⁹/l do 400 × 10⁹/l^[1].

Pacjenci w podeszłym wieku

Obserwowana różnica w farmakokinetyce pomiędzy osobami w podeszłym wieku a młodymi pacjentami z nadpłytkowością samoistną nie stwarza konieczności stosowania innego dawkowania początkowego lub innych sposobów dostosowania dawki do indywidualnego, zoptymalizowanego schematu dawkowania anagrelidu^[1]. Jednakże, częstość występowania ciężkich zdarzeń niepożądanych (głównie związanych z sercem) była dwukrotnie większa w tej grupie wiekowej pacjentów^[1].

Zaburzenia czynności nerek

Istnieją ograniczone dane dotyczące farmakokinetyki w tej grupie pacjentów. Potencjalne ryzyko i korzyści leczenia anagrelidem pacjenta z zaburzeniami czynności nerek należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia^[1]. Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) nie powinni stosować tego leku^[1].

Zaburzenia czynności wątroby

Istnieją ograniczone dane dotyczące farmakokinetyki w tej grupie pacjentów. Ponieważ metabolizm wątrobowy stanowi główną drogę eliminacji anagrelidu z organizmu, można się spodziewać, że czynność wątroby będzie wpływać na ten proces. Z tego względu zaleca się zaniechanie leczenia anagrelidem u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby^[1]. Potencjalne ryzyko i korzyści leczenia anagrelidem pacjenta z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia^[1].

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności anagrelidu u dzieci i młodzieży. Doświadczenie dotyczące stosowania u dzieci i młodzieży jest bardzo ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas stosowania anagrelidu w tej grupie pacjentów^[1]. Leczenie anagrelidem należy rozpocząć wyłącznie wtedy, gdy u pacjenta wystąpią oznaki progresji choroby lub w przypadku zakrzepicy^[1].

Sposób podawania

Podanie doustne. Kapsułki należy połykać w całości. Nie należy rozgniatać kapsułek ani rozpuszczać ich zawartości w płynach^[1]. Kapsułki można zażywać z posiłkiem, po posiłku lub na pusty żołądek^[2]. Najlepiej zażywać kapsułki codziennie o tej samej porze^[2].

Przerwanie leczenia

W przypadku przerwania stosowania lub zakończenia leczenia zwiększanie się liczby płytek krwi z odbicia jest zmienne, ale liczba płytek krwi zacznie się zwiększać w ciągu 4 dni od zaprzestania leczenia anagrelidem i powróci do wartości sprzed leczenia w ciągu 10 do 14 dni, prawdopodobnie przekraczając wartość początkową^[1]. Należy unikać nagłego przerywania leczenia ze względu na ryzyko nagłego zwiększenia liczby płytek krwi, co może prowadzić do śmiertelnych powikłań zakrzepowych, takich jak udar mózgu^[1].

Monitorowanie

Podczas leczenia wymagany jest ścisły nadzór kliniczny nad pacjentem, który obejmuje pełną morfologię krwi (hemoglobina, liczba krwinek białych i liczba płytek krwi), ocenę czynności wątroby (AlAT i AspAT) i nerek (stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy krwi) oraz analizę stężenia elektrolitów (potasu, magnezu i wapnia)^[1]. U wszystkich pacjentów zaleca się przeprowadzenie badania układu krążenia przed rozpoczęciem leczenia, w tym wykonanie początkowego badania elektrokardiograficznego i echokardiograficznego w celu ustalenia stanu wyjściowego przed rozpoczęciem leczenia anagrelidem^[1].

Słownik pojęć

• Nadpłytkowość samoistna – Choroba, w której szpik kostny wytwarza zbyt dużą liczbę płytek krwi.
• Farmakokinetyka – Nauka zajmująca się badaniem losów leku w organizmie, w tym jego wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania.
• Klirens kreatyniny – Wskaźnik używany do oceny funkcji nerek, mierzący zdolność nerek do filtrowania kreatyniny z krwi.
• Elektrokardiogram (EKG) – Badanie rejestrujące elektryczną aktywność serca.
• Biopsja szpiku kostnego – Procedura polegająca na pobraniu próbki szpiku kostnego do badania.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku