Jak prawidłowo dawkować lek Edicin?

Edicin to antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Specjalne grupy pacjentów
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Edicin jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, takich jak:

• Zakażenia skóry i tkanki podskórnej – infekcje skóry i tkanki podskórnej, które mogą być powikłane lub niepowikłane^[1].
• Zakażenia kości i stawów – infekcje kości i stawów, które mogą wymagać długotrwałego leczenia^[1].
• Zapalenie płuc – zarówno pozaszpitalne, jak i szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc^[1].
• Zapalenie wsierdzia – infekcje wewnętrznej błony wyściełającej serce^[1].
• Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego – takie jak ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych^[1].
• Zakażenia krwi – związane z wyżej wymienionymi zakażeniami^[1].
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – spowodowane przez bakterie Clostridium difficile^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Edicinu zależy od wieku, masy ciała, rodzaju zakażenia, stanu czynności nerek i słuchu pacjenta oraz wszelkich innych leków stosowanych przez pacjenta^[2]. Poniżej przedstawiono zalecane schematy dawkowania:

Podanie dożylne

Edicin jest zwykle podawany dożylnie w postaci infuzji przerywanej. Zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie odnoszą się do tego sposobu podawania^[1]:

• Dorośli i młodzież (w wieku 12 i więcej lat) – Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godzin. W przypadku pacjentów w ciężkim stanie można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc.^[1].
• Dzieci w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat – Zalecana dawka to 10 do 15 mg/kg mc. co 6 godzin^[1].
• Noworodki urodzone o czasie oraz wcześniaki – Dawkowanie zależy od wieku postkoncepcyjnego (PMA) i jest ustalane przez lekarza^[1].

Podanie doustne

Edicin może być również podawany doustnie w leczeniu zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile^[1]:

• Dorośli i młodzież (w wieku 12 lat i starsi) – Zalecana dawka to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. W przypadku ciężkiej lub powikłanej choroby dawka może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin^[1].
• Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat – Zalecana dawka to 10 mg/kg mc. co 6 godzin przez 10 dni^[1].

Specjalne grupy pacjentów

Niektóre grupy pacjentów wymagają dostosowania dawki Edicinu^[1]:

• Pacjenci w podeszłym wieku – Ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o stężenie w surowicy, a kolejne dawki dostosowane do wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy.
• Kobiety w ciąży – W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia wankomycyny w surowicy.
• Pacjenci otyli – U pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Edicin może powodować działania niepożądane. Najczęstsze z nich to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała^[1]. Poniżej przedstawiono listę możliwych działań niepożądanych:

• Częste – spadek ciśnienia krwi, duszność, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zapalenie żyły.
• Niezbyt częste – przejściowa lub trwała utrata słuchu.
• Rzadkie – zmniejszenie liczby białych krwinek, zapalenie naczyń, nudności, zapalenie nerek.
• Bardzo rzadkie – nagłe wystąpienie ciężkiej skórnej reakcji alergicznej, zatrzymanie serca, zapalenie jelita.
• Częstość nieznana – wymioty, biegunka, splątanie, sennosć, obrzęki, zmniejszenie produkcji moczu.

Słownik pojęć

• Antybiotyk glikopeptydowy – Rodzaj antybiotyku, który działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii.
• Infuzja dożylna – Podawanie leku bezpośrednio do żyły za pomocą kroplówki.
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego – Ciężka infekcja jelita grubego spowodowana przez bakterie Clostridium difficile.
• Zapalenie wsierdzia – Infekcja wewnętrznej błony wyściełającej serce.
• Ototoksyczność – Działanie toksyczne na narząd słuchu.
• Nefrotoksyczność – Działanie toksyczne na nerki.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku