Jak prawidłowo dawkować lek Dicloreum?

Lek Dicloreum, zawierający diklofenak sodowy, jest stosowany w leczeniu objawowych epizodów ostrego bólu w przebiegu chorób zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Lek Dicloreum jest stosowany w leczeniu objawowych epizodów ostrego bólu w przebiegu chorób zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego^[1]. Działa przeciwreumatycznie, przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, hamując biosyntezę prostaglandyn, które odgrywają kluczową rolę w procesie zapalnym, bólu i gorączce^[2].

Dawkowanie i sposób podawania

Występowanie działań niepożądanych można ograniczyć, stosując lek w najmniejszej skutecznej dawce i nie dłużej niż to konieczne do kontrolowania objawów^[1]. Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania są następujące:

• Dorośli: Zaleca się podawanie 1 ampułki zawierającej 75 mg diklofenaku sodowego na dobę, głęboko domięśniowo, w górny, zewnętrzny kwadrant pośladka (należy podawać naprzemiennie w oba pośladki). W ciężkich przypadkach można podać dwie ampułki na dobę i jak najszybciej rozpocząć podawanie tabletek lub czopków^[1].
• Osoby w podeszłym wieku: Schemat dawkowania musi być ustalony przez lekarza, który powinien rozważyć zmniejszenie zalecanych dawek^[1].
• Dzieci i młodzież: Nie zaleca się stosowania leku Dicloreum roztwór do wstrzykiwań u dzieci i młodzieży ze względu na dawkę^[1].

Przeciwwskazania

Lek Dicloreum nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• Nadwrażliwość na diklofenak lub na którąkolwiek substancję pomocniczą^[1].
• Czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie lub perforacja^[1].
• Ostatni trymestr ciąży^[1].
• Ciężka niewydolność wątroby, nerek i serca^[1].
• Stwierdzona zastoinowa niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroba naczyń obwodowych i (lub) choroba naczyń mózgowych^[1].

Środki ostrożności

Przyjmowanie leku Dicloreum w najmniejszej dawce skutecznej przez najkrótszy okres konieczny do łagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych^[1]. Należy zachować szczególną ostrożność w następujących przypadkach:

• U pacjentów z astmą, sezonowym alergicznym nieżytem nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub przewlekłymi zakażeniami układu oddechowego^[1].
• U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i (lub) zaburzeniami czynności serca^[1].
• U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek^[1].
• U pacjentów przyjmujących jednocześnie leki mogące zwiększać ryzyko owrzodzeń bądź krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki zmniejszające krzepliwość krwi, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny^[2].

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Dicloreum może powodować działania niepożądane. Częstość występowania działań niepożądanych szacowano następująco:

• Często: Ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja, zwiększenie aktywności aminotransferaz, wysypka^[1].
• Rzadko: Nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne, zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, senność, astma, zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawe wymioty, krwawe biegunki, smoliste stolce, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, pokrzywka, obrzęk^[1].
• Bardzo rzadko: Trombocytopenia, leukopenia, anemia, agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy, dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary senne, drażliwość, zaburzenia psychotyczne, parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, lęk, drżenie, jałowe zapalenie opon mózgowych, zaburzenia smaku, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, szumy uszne, zaburzenia słuchu, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy, zaparcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, języka, zaburzenia w obrębie przełyku, błoniaste zwężenie jelit, zapalenie trzustki, piorunujące zapalenie wątroby, wysypka pęcherzowa, wyprysk, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, złuszczające zapalenie skóry, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, plamica, choroba Schönleina i Henocha, świąd, ostra niewydolność nerek, krwiomocz, białkomocz, zespół nerczycowy, śródmiąższowe zapalnie nerek, martwica brodawek nerkowych^[1].

Słownik pojęć

• Diklofenak – substancja czynna leku Dicloreum, należąca do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), działająca przeciwreumatycznie, przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo.
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – grupa leków stosowanych w leczeniu bólu i stanów zapalnych, które nie są sterydami.
• Prostaglandyny – związki chemiczne w organizmie, które odgrywają kluczową rolę w procesie zapalnym, bólu i gorączce.
• Choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy – stan, w którym na błonie śluzowej żołądka lub dwunastnicy tworzą się wrzody.
• Astma – przewlekła choroba układu oddechowego charakteryzująca się napadami duszności i świszczącego oddechu.
• Porfirią wątrobowa – rzadka choroba metaboliczna, w której dochodzi do nadmiernej produkcji porfiryn w wątrobie.
• Agregacja płytek krwi – proces, w którym płytki krwi łączą się ze sobą, tworząc skrzepy.
• Obrzęk naczynioruchowy – nagły obrzęk skóry, błon śluzowych i tkanek podskórnych, często związany z reakcją alergiczną.
• Zespół Stevens-Johnsona – ciężka reakcja skórna, charakteryzująca się rozległą wysypką, dużą gorączką i bólem stawów.
• Zespół Nicolaua – rzadkie powikłanie po iniekcji, charakteryzujące się martwicą skóry i tkanek podskórnych w miejscu wstrzyknięcia.

Podsumowanie