Czerwienica prawdziwa

Czerwienica prawdziwa (PV- polycythemia vera) jest przewlekłym nowotworem mieloproliferacyjnym charakteryzującym się zwiększoną produkcją czerwonych krwinek. Znacznie podwyższonemu poziomowi krwinek czerwonych towarzyszy wzrost płytek krwi i leukocytoza. Hematopoeza jest również reaktywna w miejscach pozaszpikowych takich jak wątroba i śledziona.

Przyczyna choroby nie jest znana. Przypuszcza się, że wynika z mutacji genetycznej komórki macierzystej szpiku. Wysoki procent osób chorych posiada mutację genu kinazy JAK2. Badania wskazują na to, że czynnikiem zwiększającym ryzyko jej rozwoju jest promieniowanie jonizujące.

W przebiegu choroby dochodzi do nieprawidłowej proliferacji wszystkich elementów krwiotwórczych szpiku kostnego, wzrostu masy erytrocytów i całkowitej objętości krwi. Znacznie podwyższonemu poziomowi krwinek czerwonych towarzyszy wzrost płytek krwi i leukocytoza. Dochodzi często do powiększenia tych narządów. Najczęstszymi objawami czerwienicy są: zmęczenie, ból i zawroty głowy, świąd skóry, sinica warg, zaburzenia widzenia, ból brzucha.

W celu zdiagnozowania czerwienicy prawdziwej zleca się wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia krwi). W przypadku stwierdzenia w morfologii nadkrwistości, leukacytozy i nadpłytkowości pacjent kierowany jest do hematologa w celu wykonania specjalistycznej diagnostyki. Pobiera się również szpik kostny (stwierdza się nadmierną aktywność komórek produkujących elementy krwi).

W leczeniu czerwienicy prawdziwej stosowane są upusty krwi i leki przeciwpłytkowe np. kwas acetylosalicylowy. Nie jest możliwe całkowite wyleczenie czerwienicy prawdziwej. Przy obecnie dostępnym leczeniu mediana przeżycia przekracza 10 lat.

Niestety nie istnieją metody zapobiegawcze wystąpieniu tej choroby.