Czym jest mechanizm działania substancji czynnej?
Mechanizm działania substancji czynnej, takiej jak sitagliptyna, oznacza sposób, w jaki wpływa ona na organizm, aby uzyskać określony efekt leczniczy. W przypadku leków przeciwcukrzycowych, takich jak sitagliptyna, celem jest poprawa kontroli poziomu cukru we krwi. Aby lepiej zrozumieć jej działanie, warto znać dwa pojęcia: farmakodynamika i farmakokinetyka. Farmakodynamika to opis, jak lek oddziałuje na organizm, natomiast farmakokinetyka pokazuje, co dzieje się z lekiem po jego przyjęciu – jak jest wchłaniany, rozprowadzany, rozkładany i wydalany z organizmu12.
Jak sitagliptyna wpływa na organizm – uproszczony mechanizm działania
Sitagliptyna należy do grupy leków określanych jako inhibitory DPP-4. Jej działanie polega na zwiększaniu stężenia tzw. inkretyn, czyli naturalnych hormonów, które pomagają regulować poziom cukru we krwi. Głównymi hormonami inkretynowymi są GLP-1 i GIP, które organizm wydziela w jelitach po spożyciu posiłku. Te hormony zwiększają wydzielanie insuliny (hormonu obniżającego poziom cukru) i zmniejszają wydzielanie glukagonu (hormonu podwyższającego cukier) wtedy, gdy poziom cukru we krwi jest wysoki12.
- Sitagliptyna blokuje enzym DPP-4, który szybko rozkłada inkretyny.
- Dzięki temu stężenie inkretyn utrzymuje się dłużej na wysokim poziomie po posiłku.
- Efektem jest zwiększenie wydzielania insuliny i zmniejszenie wydzielania glukagonu w sposób zależny od poziomu cukru we krwi.
- Gdy poziom cukru jest prawidłowy lub niski, sitagliptyna nie zwiększa wydzielania insuliny, co minimalizuje ryzyko niedocukrzenia (hipoglikemii)12.
Takie działanie sprawia, że sitagliptyna pomaga obniżać poziom cukru zarówno na czczo, jak i po posiłku, a także poprawia ogólną kontrolę cukrzycy typu 212.
Przemiany sitagliptyny w organizmie – co się dzieje po jej przyjęciu?
Farmakokinetyka sitagliptyny opisuje, jak substancja czynna jest wchłaniana, rozprowadzana, rozkładana i usuwana z organizmu:
- Wchłanianie: Po połknięciu tabletki, sitagliptyna szybko dostaje się do krwi. Najwyższe stężenie osiąga w ciągu 1–4 godzin56.
- Biodostępność: Około 87% dawki trafia do krwiobiegu, co oznacza, że organizm dobrze ją przyswaja.
- Dystrybucja: Lek rozprowadza się po całym ciele, ale tylko niewielka jego część wiąże się z białkami krwi.
- Metabolizm: Większość sitagliptyny nie ulega rozkładowi – prawie 80% wydalana jest z moczem w postaci niezmienionej.
- Wydalanie: Sitagliptyna opuszcza organizm głównie przez nerki, a okres półtrwania (czas, po którym stężenie leku we krwi spada o połowę) wynosi około 12,4 godziny. Oznacza to, że lek działa przez większość doby po jednej dawce56.
W przypadku osób z zaburzeniami czynności nerek, lek może pozostawać w organizmie dłużej, dlatego w tej grupie konieczne może być zmniejszenie dawki78. U osób starszych i u osób z lekkimi lub umiarkowanymi problemami z nerkami nie trzeba zwykle zmieniać dawkowania. U dzieci i młodzieży farmakokinetyka jest podobna jak u dorosłych, choć nie zaleca się stosowania sitagliptyny u dzieci poniżej 10 roku życia, ze względu na brak badań w tej grupie910.
Przedkliniczne badania sitagliptyny – co wykazały testy na zwierzętach?
Przedkliniczne badania, czyli testy prowadzone na zwierzętach przed wprowadzeniem leku do stosowania u ludzi, dostarczają ważnych informacji o bezpieczeństwie substancji czynnej. W przypadku sitagliptyny wykazano, że:
- Przy bardzo wysokich dawkach obserwowano uszkodzenia wątroby i nerek u gryzoni, ale nie przy dawkach zbliżonych do tych stosowanych u ludzi.
- Nie wykazano działania rakotwórczego ani szkodliwego wpływu na płodność.
- W bardzo wysokich dawkach u szczurów pojawiały się nieprawidłowości w zębach i zwiększona częstość nowotworów wątroby, ale te efekty nie mają znaczenia przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
- U królików przy bardzo dużych dawkach obserwowano toksyczność dla matki, ale nie stwierdzono istotnego zagrożenia dla rozwoju potomstwa w dawkach odpowiadających tym stosowanym u ludzi1112.
Wszystkie te badania potwierdzają, że sitagliptyna ma szeroki margines bezpieczeństwa, a ryzyko poważnych działań niepożądanych w typowych dawkach terapeutycznych jest bardzo niskie1112.
- Sitagliptyna nie powoduje wzrostu masy ciała – jej stosowanie nie prowadzi do przybierania na wadze, co jest istotne dla wielu osób z cukrzycą typu 2.
- Ryzyko niedocukrzenia podczas stosowania sitagliptyny jest niskie, zwłaszcza gdy lek nie jest łączony z innymi substancjami mogącymi wywołać hipoglikemię.
- Przyjmowanie sitagliptyny nie zależy od posiłków – można ją zażywać z jedzeniem lub na czczo.
- Nie ma potrzeby dostosowywania dawki ze względu na płeć, wiek czy masę ciała.
Podsumowanie – Sitagliptyna jako nowoczesny regulator poziomu cukru we krwi
Sitagliptyna działa w sposób zbliżony do naturalnych mechanizmów organizmu, wspierając wydzielanie insuliny i hamując wydzielanie glukagonu wtedy, gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki. Dzięki swojemu mechanizmowi działania, lek ten pomaga skutecznie obniżać poziom glukozy, minimalizując jednocześnie ryzyko niedocukrzenia. Przemiany sitagliptyny w organizmie są przewidywalne, a jej wydalanie odbywa się głównie przez nerki. Przedkliniczne badania potwierdzają bezpieczeństwo jej stosowania w typowych dawkach, a brak konieczności dostosowywania dawki u większości pacjentów sprawia, że jest ona wygodna w użyciu15112612.


















