Nadroparyna, dalteparyna i enoksaparyna to heparyny drobnocząsteczkowe stosowane w profilaktyce i leczeniu zakrzepów, różniące się wskazaniami, dawkowaniem i bezpieczeństwem u szczególnych pacjentów.
Heparyny drobnocząsteczkowe – porównanie najważniejszych substancji czynnych
Nadroparyna, dalteparyna i enoksaparyna należą do grupy heparyn drobnocząsteczkowych. Są to leki przeciwzakrzepowe, które hamują powstawanie skrzepów w naczyniach krwionośnych. Wszystkie te substancje są wykorzystywane w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna czy powikłania zakrzepowe po zabiegach chirurgicznych123. Leki te są podawane w postaci zastrzyków podskórnych lub dożylnych, a ich dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od masy ciała i rodzaju schorzenia456.
Wskazania do stosowania – kiedy sięgamy po nadroparynę, dalteparynę i enoksaparynę?
Choć wszystkie trzy leki są wykorzystywane w podobnych sytuacjach, istnieją między nimi pewne różnice. Nadroparyna znajduje zastosowanie przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, powikłań zakrzepowych u osób po operacjach chirurgicznych i ortopedycznych, a także podczas hemodializy oraz w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i zawału serca bez załamka Q1. Dalteparyna jest stosowana również w przewlekłym leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów z chorobą nowotworową oraz w profilaktyce u pacjentów unieruchomionych z przyczyn medycznych2. Enoksaparyna posiada szerokie wskazania: stosuje się ją zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, ostrych zespołów wieńcowych (zarówno z uniesieniem, jak i bez uniesienia odcinka ST), a także w zapobieganiu zakrzepom podczas hemodializy3.
Wszystkie trzy substancje można stosować u dorosłych, jednak zakres stosowania u dzieci jest ograniczony. Dalteparyna jako jedyna z tej trójki posiada oficjalne wskazania do leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dzieci od 1. miesiąca życia7, podczas gdy dla nadroparyny i enoksaparyny nie określono bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej86.
Mechanizm działania i różnice farmakokinetyczne
Wszystkie trzy substancje hamują proces powstawania zakrzepów poprzez nasilenie działania antytrombiny III, która blokuje aktywność czynników krzepnięcia, zwłaszcza czynnika Xa i w mniejszym stopniu czynnika IIa (trombiny)101112. Różnice między nimi dotyczą głównie proporcji aktywności anty-Xa do anty-IIa oraz czasu działania w organizmie. Nadroparyna wykazuje stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa na poziomie 2,5–4,0, dalteparyna ok. 2,7, a enoksaparyna ok. 3,6101112. Oznacza to, że każda z tych substancji może w nieco inny sposób wpływać na krzepnięcie, co przekłada się na sposób ich stosowania i dawkowania.
Wszystkie są wydalane głównie przez nerki, jednak ich czas działania i stopień kumulacji u osób z niewydolnością nerek może się różnić. Nadroparyna i enoksaparyna mają zbliżony czas półtrwania (około 8–10 godzin po podaniu podskórnym), dalteparyna jest eliminowana nieco szybciej131415. Różnice te są istotne zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek – u nich może być konieczne dostosowanie dawki lub wybór innego leku161718.
Przeciwwskazania i środki ostrożności – podobieństwa i różnice
Wszystkie trzy substancje są przeciwwskazane w przypadku uczulenia na którykolwiek ich składnik, czynnego krwawienia, świeżo przebytych dużych zabiegów w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, aktywnej choroby wrzodowej, ciężkich zaburzeń krzepnięcia oraz w przypadku ciężkiej małopłytkowości wywołanej heparyną w wywiadzie192021.
Dodatkowo, dla nadroparyny i dalteparyny przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), szczególnie przy stosowaniu dawek leczniczych2217. W przypadku enoksaparyny również nie zaleca się jej stosowania przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek, ale w niektórych sytuacjach lekarz może dostosować dawkę18.
Specyficznym przeciwwskazaniem jest także stosowanie dawek leczniczych heparyn drobnocząsteczkowych przy planowanym znieczuleniu podpajęczynówkowym lub zewnatrzoponowym – ryzyko powikłań neurologicznych jest wówczas bardzo wysokie222023.
Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów
Stosowanie nadroparyny, dalteparyny i enoksaparyny w ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści przewyższają ryzyko. Żadna z tych substancji nie powinna być rutynowo stosowana u kobiet karmiących piersią, ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo dla dziecka242526.
U dzieci i młodzieży oficjalne wskazania posiada jedynie dalteparyna (od 1. miesiąca życia w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej)7. W przypadku nadroparyny i enoksaparyny nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania w tej grupie86.
Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek wymagają szczególnej ostrożności. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności nerek może być konieczne zmniejszenie dawki lub wybór innego leku. U osób starszych ryzyko działań niepożądanych jest większe, zwłaszcza jeśli występują inne choroby towarzyszące161718.
Jeśli chodzi o prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn, nie wykazano, aby którakolwiek z tych substancji negatywnie wpływała na te czynności272829.
- W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy zawsze poinformować lekarza o swojej sytuacji zdrowotnej przed rozpoczęciem leczenia heparyną drobnocząsteczkową1618.
- Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani zamieniać leków z tej grupy bez uzgodnienia z lekarzem49.
- W razie wystąpienia nietypowych krwawień, siniaków lub innych niepokojących objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem192021.
Porównanie najważniejszych cech – podsumowanie w tabeli
| Substancja czynna | Najważniejsze wskazania | Stosowanie u dzieci | Stosowanie w ciąży | Stosowanie u kierowców |
|---|---|---|---|---|
| Nadroparyna | Profilaktyka i leczenie zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, powikłania po operacjach, hemodializa, niestabilna dławica piersiowa | Brak danych/nie zaleca się | Możliwe tylko gdy korzyści przewyższają ryzyko | Brak przeciwwskazań |
| Dalteparyna | Profilaktyka i leczenie zakrzepicy, przewlekłe leczenie u chorych onkologicznych, ostre zespoły wieńcowe, hemodializa | Możliwe od 1. miesiąca życia w określonych wskazaniach | Możliwe tylko gdy korzyści przewyższają ryzyko | Brak przeciwwskazań |
| Enoksaparyna | Profilaktyka i leczenie zakrzepicy, zatorowość płucna, ostre zespoły wieńcowe, hemodializa | Brak danych/nie zaleca się | Możliwe tylko gdy korzyści przewyższają ryzyko | Brak przeciwwskazań |
Nadroparyna, dalteparyna i enoksaparyna – co wybrać w konkretnych sytuacjach?
Każda z tych substancji czynnych jest skuteczna w zapobieganiu i leczeniu chorób zakrzepowych, ale różnią się nieco pod względem szczegółowych wskazań, sposobu dawkowania i bezpieczeństwa w szczególnych grupach pacjentów. Dalteparyna ma najlepiej udokumentowane zastosowanie u dzieci, podczas gdy nadroparyna i enoksaparyna nie są zalecane w tej grupie wiekowej. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek zawsze należy skonsultować się z lekarzem, który dobierze odpowiednią dawkę lub zaproponuje inny lek. Kobiety w ciąży mogą stosować heparyny drobnocząsteczkowe tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne i pod ścisłą kontrolą.


















