Jak działa laronidaza?
Laronidaza należy do grupy enzymów stosowanych w terapii substytucyjnej. Jest to syntetyczna wersja ludzkiego enzymu α-L-iduronidazy, którego niedobór występuje u osób z mukopolisacharydozą typu I (MPS I)1. U tych pacjentów dochodzi do nagromadzenia określonych substancji w komórkach, co prowadzi do uszkodzenia wielu narządów. Laronidaza, podawana dożylnie, uzupełnia brakujący enzym, umożliwiając rozkład szkodliwych związków i spowalniając postęp choroby2.
Wskazania do stosowania laronidazy
Laronidaza jest lekiem stosowanym wyłącznie w terapii długotrwałej u pacjentów z potwierdzoną diagnozą mukopolisacharydozy typu I. Podaje się ją w celu leczenia objawów choroby, które nie dotyczą układu nerwowego3. Wskazania do jej zastosowania mogą się różnić w zależności od wieku pacjenta oraz postaci choroby.
Wskazania u dorosłych
U osób dorosłych laronidaza jest stosowana w leczeniu różnych objawów mukopolisacharydozy typu I. Obejmuje to zarówno osoby z pełnoobjawową postacią choroby, jak i te z jej łagodniejszym przebiegiem. Terapia laronidazą ma na celu poprawę funkcjonowania organizmu i spowolnienie postępu objawów takich jak:
- Zmniejszona pojemność płuc oraz trudności z oddychaniem4
- Obturacja górnych dróg oddechowych (utrudniony przepływ powietrza przez drogi oddechowe)4
- Ograniczenie ruchomości stawów, prowadzące do sztywności i problemów z poruszaniem się4
- Powiększenie wątroby (hepatomegalia)4
- Pogorszenie widzenia związane ze zmianami w narządzie wzroku4
- Zaburzenia snu, w tym bezdech senny5
Wskazania u dzieci
Laronidaza może być stosowana także u dzieci z rozpoznaną mukopolisacharydozą typu I. Badania kliniczne potwierdzają jej skuteczność i bezpieczeństwo nawet u bardzo małych dzieci, także tych poniżej 5. roku życia6. Terapia jest dostosowywana do wieku i masy ciała dziecka, a dawkowanie ustala lekarz prowadzący.
- Zmniejszenie powiększenia wątroby7
- Poprawa wydolności oddechowej oraz zmniejszenie zaburzeń oddychania7
- Ograniczenie sztywności stawów i poprawa sprawności ruchowej7
- Obniżenie stężenia szkodliwych związków (glikozaminoglikanów) w organizmie7
- W przypadku dzieci z łagodniejszym przebiegiem choroby – zachowanie prawidłowego rozwoju intelektualnego7
Warto podkreślić, że laronidaza jest przeznaczona do leczenia zarówno dorosłych, jak i dzieci z mukopolisacharydozą typu I. Nie ma wskazań przeciwwskazujących jej stosowanie u którejkolwiek z tych grup wiekowych, o ile istnieje potwierdzone rozpoznanie choroby i nie występują przeciwwskazania związane z innymi schorzeniami lub reakcjami alergicznymi3.
Wskazania w szczególnych grupach pacjentów
W badaniach klinicznych laronidazę podawano osobom w różnym wieku, w tym osobom starszym (do 43. roku życia)4. Nie ma odrębnych wskazań lub przeciwwskazań dotyczących osób starszych ani pacjentów z niewydolnością nerek, jednak decyzję o leczeniu zawsze podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ogólny stan zdrowia pacjenta.
- Laronidaza jest podawana wyłącznie dożylnie, w formie infuzji, zwykle raz w tygodniu8.
- Leczenie prowadzone jest pod ścisłą kontrolą medyczną, z monitorowaniem reakcji organizmu9.
- U większości pacjentów mogą wystąpić reakcje związane z infuzją, takie jak gorączka, wysypka lub inne objawy alergiczne10.
- W razie wystąpienia ciężkich reakcji uczuleniowych infuzja może zostać przerwana10.
- Niektóre osoby wymagają wcześniejszego podania leków przeciwalergicznych lub przeciwgorączkowych przed rozpoczęciem infuzji11.
Tabela wskazań według grup pacjentów
| Wskazanie | Dorośli | Dzieci > 12 lat | Dzieci < 12 lat | Osoby starsze | Pacjenci z niewydolnością nerek |
|---|---|---|---|---|---|
| Mukopolisacharydoza typu I (objawy nieneurologiczne) | Tak | Tak | Tak | Tak | Tak |
Laronidaza – skuteczność w terapii mukopolisacharydozy typu I
Laronidaza to lek, który znacząco poprawia jakość życia osób z mukopolisacharydozą typu I. Regularne podawanie preparatu pozwala zahamować rozwój wielu objawów choroby, zarówno u dzieci, jak i dorosłych, i umożliwia pacjentom dłuższe, bardziej komfortowe życie. Ważne jest jednak, by leczenie odbywało się pod stałym nadzorem medycznym, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta47.


















