Menu

Splenomegalia

Produkty powiązane z splenomegalia
Encorton, tabletki, 1 mg
Encorton, tabletki, 1 mg
Encorton, tabletki, 10 mg
Encorton, tabletki, 10 mg
Encorton, tabletki, 20 mg
Encorton, tabletki, 20 mg
Encorton, tabletki, 5 mg
Encorton, tabletki, 5 mg
Metex, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 50 mg/ml
Metex, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 50 mg/ml
Methotrexat-Ebewe, tabletki, 10 mg
Methotrexat-Ebewe, tabletki, 10 mg
Methotrexat-Ebewe, tabletki, 5 mg
Methotrexat-Ebewe, tabletki, 5 mg
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Dawid Hachlica
Dawid Hachlica
  1. Poznaj najnowsze wytyczne leczenia sarkoidozy
  2. Welagluceraza alfa – porównanie substancji czynnych
  3. Peginterferon alfa-2b – porównanie substancji czynnych
  4. Peginterferon alfa-2a – porównanie substancji czynnych
  5. Momelotynib – porównanie substancji czynnych
  6. Miglustat – porównanie substancji czynnych
  7. Galsulfaza – porównanie substancji czynnych
  8. Fedratynib – porównanie substancji czynnych
  9. Agalzydaza beta – porównanie substancji czynnych
  10. Wenetoklaks – profil bezpieczeństwa
  11. Tioguanina – dawkowanie leku
  12. Tioguanina – stosowanie u dzieci
  13. Tioguanina – działania niepożądane i skutki uboczne
  14. Sebelipaza alfa – wskazania – na co działa?
  15. Ropeginterferon alfa-2b – wskazania – na co działa?
  16. Ropeginterferon alfa-2b – dawkowanie leku
  17. Pleryksafor – działania niepożądane i skutki uboczne
  18. Peginterferon alfa-2b
  19. Peginterferon alfa-2b – wskazania – na co działa?
  20. Peginterferon alfa-2b – dawkowanie leku
  21. Peginterferon alfa-2b – stosowanie u dzieci
  22. Pegfilgrastym -przedawkowanie substancji
  23. Patisyran – stosowanie u dzieci
  24. Momelotynib – stosowanie u dzieci
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Co powinieneś wiedzieć o sarkoidozie? Objawy, przyczyny leczenie
    Inne

    Czy wiesz, co to jest sarkoidoza? W artykule przybliżymy Ci podstawowe informacje na temat choroby. Dowiesz się, co może być jej przyczyną. Poznasz najczęstsze objawy i zyskasz informacje na temat alarmowych czynników, na które powinieneś zwrócić uwagę. Przedstawimy Ci także ogólne możliwości terapeutyczne.

  • Ilustracja poradnika Welagluceraza alfa – porównanie substancji czynnych

    Welagluceraza alfa, imigluceraza i taligluceraza alfa to enzymy wykorzystywane w leczeniu choroby Gauchera. Choć należą do tej samej grupy leków i mają zbliżony mechanizm działania, różnią się pod pewnymi względami, takimi jak zakres wskazań, możliwość stosowania u różnych grup pacjentów czy profil bezpieczeństwa. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi substancjami, aby lepiej zrozumieć ich rolę w terapii tej rzadkiej choroby.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2b – porównanie substancji czynnych

    Peginterferon alfa-2b, peginterferon alfa-2a oraz ropeginterferon alfa-2b to substancje czynne należące do grupy interferonów, wykorzystywane w leczeniu chorób mieloproliferacyjnych, takich jak czerwienica prawdziwa. Choć ich mechanizm działania jest zbliżony, różnią się one zastosowaniem, dawkowaniem oraz bezpieczeństwem stosowania w różnych grupach pacjentów. Porównanie tych substancji pozwala zrozumieć, kiedy i dlaczego wybiera się konkretną z nich oraz na co zwracać uwagę podczas leczenia.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2a – porównanie substancji czynnych

    Peginterferon alfa-2a, peginterferon alfa-2b i ropeginterferon alfa-2b to leki należące do tej samej grupy – interferonów, stosowane w leczeniu różnych schorzeń, takich jak czerwienica prawdziwa, nadpłytkowość samoistna czy przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B i C. Każdy z tych preparatów ma nieco inne zastosowania, schematy dawkowania i zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, zwłaszcza u dzieci, kobiet w ciąży oraz osób z zaburzeniami pracy wątroby i nerek. Poznaj podobieństwa i różnice między tymi substancjami, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dla kogo są one wybierane w praktyce klinicznej.

  • Ilustracja poradnika Momelotynib – porównanie substancji czynnych

    Momelotynib, fedratynib i ruksolitynib to nowoczesne leki stosowane w terapii włóknienia szpiku. Choć należą do tej samej grupy inhibitorów kinazy JAK, różnią się między sobą zakresem wskazań, profilem bezpieczeństwa oraz szczegółami dotyczącymi dawkowania i tolerancji przez pacjentów w różnym wieku oraz z chorobami współistniejącymi. W tym porównaniu znajdziesz przejrzyste zestawienie najważniejszych podobieństw i różnic między tymi trzema substancjami, które mogą pomóc w zrozumieniu, na czym polegają ich unikalne właściwości.

  • Ilustracja poradnika Miglustat – porównanie substancji czynnych

    Miglustat, imigluceraza i eliglustat to substancje czynne stosowane u pacjentów z chorobą Gauchera typu 1, a miglustat dodatkowo znajduje zastosowanie w leczeniu choroby Niemanna-Picka typu C. Wszystkie te leki należą do grupy preparatów wpływających na metabolizm glikolipidów, ale różnią się mechanizmem działania i formą podania. Miglustat oraz eliglustat są lekami doustnymi, podczas gdy imigluceraza podawana jest dożylnie jako enzymatyczna terapia zastępcza. W opisie przedstawiamy, kiedy stosuje się każdą z tych substancji, jakie są różnice w ich działaniu, przeciwwskazaniach i bezpieczeństwie stosowania, zwłaszcza u dzieci, kobiet w ciąży oraz osób z chorobami nerek lub wątroby.

  • Ilustracja poradnika Galsulfaza – porównanie substancji czynnych

    Poznaj podobieństwa i różnice między galsulfazą, agalzydazą beta oraz imiglucerazą – trzema enzymami stosowanymi w leczeniu rzadkich chorób genetycznych. Dowiedz się, jak różnią się wskazaniami, bezpieczeństwem stosowania u dzieci, kobiet w ciąży oraz wpływem na codzienne funkcjonowanie. Przekonaj się, na czym polega ich działanie i jakie mają znaczenie dla pacjentów z mukopolisacharydozą typu VI, chorobą Fabry’ego czy chorobą Gauchera.

  • Ilustracja poradnika Fedratynib – porównanie substancji czynnych

    Fedratynib, momelotynib i ruksolitynib to nowoczesne leki stosowane u dorosłych pacjentów z włóknieniem szpiku. Wszystkie należą do tej samej grupy inhibitorów kinaz JAK, ale różnią się szczegółami działania, zaleceniami oraz profilem bezpieczeństwa. Wybór odpowiedniego preparatu zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta, przebiegu choroby i ewentualnych chorób współistniejących. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi trzema substancjami czynnymi, aby lepiej zrozumieć, jak mogą wpływać na leczenie i codzienne funkcjonowanie.

  • Ilustracja poradnika Agalzydaza beta – porównanie substancji czynnych

    Agalzydaza beta, imigluceraza oraz migalastat to substancje czynne wykorzystywane w leczeniu chorób metabolicznych, które mają podłoże genetyczne. Każda z nich działa na inny sposób i jest przeznaczona dla nieco innej grupy pacjentów. Dowiedz się, jakie są podobieństwa i różnice pomiędzy tymi substancjami, w jakich schorzeniach są stosowane, jak wpływają na organizm i czym kierować się przy wyborze terapii.

  • Ilustracja poradnika Wenetoklaks – profil bezpieczeństwa

    Wenetoklaks to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu niektórych nowotworów krwi. Jego profil bezpieczeństwa wymaga jednak szczególnej uwagi, zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi oraz w określonych grupach pacjentów. W poniższym opisie znajdziesz informacje, na co należy zwrócić uwagę podczas stosowania wenetoklaksu, kto powinien zachować szczególną ostrożność oraz jakie mogą wystąpić interakcje z innymi lekami czy pokarmami.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – dawkowanie leku

    Tioguanina to lek stosowany w leczeniu ostrych białaczek, podawany doustnie w formie tabletek. Dawkowanie zależy od powierzchni ciała pacjenta, a także od indywidualnych czynników, takich jak wiek, stan zdrowia nerek i wątroby oraz obecność niektórych mutacji genetycznych. Prawidłowe stosowanie tioguaniny wymaga starannego nadzoru i monitorowania parametrów krwi oraz czynności wątroby, aby zapewnić skuteczność leczenia i zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – stosowanie u dzieci

    Tioguanina jest substancją stosowaną w leczeniu ostrych białaczek, również u dzieci. Jednak jej użycie w tej grupie pacjentów wymaga szczególnej ostrożności z powodu ryzyka poważnych działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby czy zaburzenia pracy szpiku kostnego. W opisie znajdziesz informacje o bezpieczeństwie stosowania tioguaniny u dzieci, wskazaniach, zaleceniach dotyczących dawkowania oraz potencjalnych zagrożeniach.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – działania niepożądane i skutki uboczne

    Tioguanina to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu nowotworów krwi, która może powodować działania niepożądane o różnym nasileniu. Najczęściej dotyczą one układu krwiotwórczego i wątroby, choć mogą pojawić się także inne objawy. Ich występowanie zależy od długości terapii, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Poznaj, jakie objawy mogą się pojawić podczas stosowania tioguaniny oraz na co warto zwrócić szczególną uwagę.

  • Ilustracja poradnika Sebelipaza alfa – wskazania – na co działa?

    Sebelipaza alfa to nowoczesny lek enzymatyczny stosowany w terapii rzadkiej choroby genetycznej – niedoboru kwaśnej lipazy lizosomalnej (LAL). Dzięki swojemu działaniu, pozwala poprawić funkcjonowanie wątroby i innych narządów, a także przyczynia się do wydłużenia życia nawet u najmłodszych pacjentów. Terapia ta dostępna jest zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, a skuteczność sebelipazy alfa została potwierdzona w badaniach klinicznych.

  • Ilustracja poradnika Ropeginterferon alfa-2b – wskazania – na co działa?

    Ropeginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu czerwienicy prawdziwej u dorosłych. Dzięki swojemu działaniu na układ krwiotwórczy i unikalnym właściwościom, pozwala skutecznie kontrolować objawy tej choroby oraz wpływa na zmniejszenie ryzyka powikłań. Terapia ropeginterferonem alfa-2b wymaga regularnego monitorowania, jednak dla wielu pacjentów oznacza szansę na poprawę jakości życia.

  • Ilustracja poradnika Ropeginterferon alfa-2b – dawkowanie leku

    Ropeginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja czynna wykorzystywana w leczeniu czerwienicy prawdziwej u dorosłych. Jego dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane do potrzeb pacjenta, a terapia opiera się na podskórnych wstrzyknięciach w regularnych odstępach czasu. Szczegółowe schematy dawkowania zależą od reakcji organizmu, czynności nerek i wątroby oraz innych czynników zdrowotnych. Poznaj zasady bezpiecznego i skutecznego stosowania tej substancji.

  • Ilustracja poradnika Pleryksafor – działania niepożądane i skutki uboczne

    Pleryksafor to substancja czynna stosowana u pacjentów z chłoniakiem i szpiczakiem mnogim, głównie w celu mobilizacji komórek macierzystych przed przeszczepieniem. Choć większość działań niepożądanych ma łagodny lub umiarkowany charakter, u niektórych osób mogą pojawić się poważniejsze objawy. Profil działań niepożądanych zależy od postaci leku, drogi podania oraz innych czynników, takich jak wiek czy stosowanie innych leków.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2b

    Peginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja czynna stosowana u dorosłych w leczeniu czerwienicy prawdziwej. Działa na układ odpornościowy, pomagając kontrolować parametry krwi i ograniczać ryzyko powikłań. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań, a jego dawkowanie ustalane jest indywidualnie. Ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarskich i regularne monitorowanie stanu zdrowia podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2b – wskazania – na co działa?

    Peginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja czynna o działaniu immunostymulującym, wykorzystywana przede wszystkim w leczeniu rzadkiej choroby krwi – czerwienicy prawdziwej. Jej działanie polega na wpływie na komórki szpiku kostnego oraz ograniczaniu nieprawidłowego wzrostu krwinek, co pozwala na kontrolę objawów choroby i poprawę jakości życia pacjentów. Sprawdź, dla kogo jest przeznaczony ten lek i w jakich przypadkach nie powinien być stosowany.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2b – dawkowanie leku

    Peginterferon alfa-2b to nowoczesna substancja stosowana w leczeniu czerwienicy prawdziwej u dorosłych. Charakteryzuje się indywidualnie dostosowywanym schematem dawkowania, a jej podawanie odbywa się w postaci wstrzyknięć podskórnych. Dowiedz się, jak wygląda proces rozpoczynania terapii, jak długo trwa leczenie oraz jak zmienia się dawkowanie w zależności od wieku, czynności nerek czy wątroby.

  • Ilustracja poradnika Peginterferon alfa-2b – stosowanie u dzieci

    Bezpieczeństwo stosowania leków u dzieci to temat wymagający szczególnej uwagi. Organizm dziecka różni się od organizmu osoby dorosłej pod wieloma względami, dlatego nie wszystkie leki przeznaczone dla dorosłych są odpowiednie dla młodszych pacjentów. W przypadku peginterferonu alfa-2b warto poznać, czy i kiedy może być on stosowany u dzieci, jakie są przeciwwskazania oraz czy dostępne są dane dotyczące jego bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej.

  • Ilustracja poradnika Pegfilgrastym -przedawkowanie substancji

    Pegfilgrastym to substancja czynna stosowana w celu wspomagania produkcji białych krwinek po chemioterapii. Choć lek ten ma duże znaczenie w ochronie przed infekcjami u pacjentów onkologicznych, warto wiedzieć, jak wygląda sytuacja w przypadku jego przedawkowania. Poznaj, jakie są objawy, na co zwrócić uwagę i jakie postępowanie jest zalecane w takiej sytuacji.

  • Ilustracja poradnika Patisyran – stosowanie u dzieci

    Stosowanie leków u dzieci wymaga wyjątkowej ostrożności, ponieważ ich organizmy inaczej reagują na substancje czynne niż organizmy dorosłych. Patisyran to lek stosowany w leczeniu określonych chorób, jednak według obecnych danych nie jest on przeznaczony do terapii u pacjentów pediatrycznych. Poznaj szczegółowe informacje na temat bezpieczeństwa jego stosowania u dzieci, wskazania oraz przeciwwskazania.

  • Ilustracja poradnika Momelotynib – stosowanie u dzieci

    Stosowanie leków u dzieci wymaga wyjątkowej ostrożności, ponieważ ich organizmy reagują na substancje czynne inaczej niż u dorosłych. Momelotynib to lek stosowany wyłącznie u dorosłych, a brak jest danych potwierdzających bezpieczeństwo i skuteczność jego stosowania w populacji pediatrycznej. W opisie znajdziesz informacje, dlaczego nie stosuje się momelotynibu u dzieci oraz jakie są najważniejsze zasady bezpieczeństwa dotyczące tej substancji.