Menu

śpiączka hiperosmolarna

Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
  1. Furosemid – działania niepożądane i skutki uboczne
  2. Paxifar, 200 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  3. Optiglobin, 100 mg/ml – przeciwwskazania
  4. Gnak – przeciwwskazania
  5. Gnak – dawkowanie leku
  6. Finomel – dawkowanie leku
  7. Finomel – przeciwwskazania
  8. Finomel Peri – wskazania – na co działa?
  9. Finomel Peri – przeciwwskazania
  10. Symcloza, 100 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  11. Symcloza, 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  12. Lipoflex peri – przedawkowanie leku
  13. Kalii chloridum 0,3% + Glucosum 5% Kabi, (3 mg + 50 mg)/ml – przeciwwskazania
  14. Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – wskazania – na co działa?
  15. Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – przeciwwskazania
  16. Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – dawkowanie leku
  17. Pediaven G25 – stosowanie u dzieci
  18. Pediaven G25 – wskazania – na co działa?
  19. Pediaven G25 – dawkowanie leku
  20. Pediaven G20 – wskazania – na co działa?
  21. Pediaven G20 – przeciwwskazania
  22. Pediaven NN2 – wskazania – na co działa?
  23. Pediaven NN2 – stosowanie u dzieci
  24. Pediaven G15 – wskazania – na co działa?
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Furosemid – działania niepożądane i skutki uboczne

    Furosemid to popularny lek moczopędny, który stosowany jest zarówno w postaci tabletek, jak i roztworów do wstrzykiwań. Choć przynosi ulgę w wielu schorzeniach, może powodować różnorodne działania niepożądane – od łagodnych, jak bóle głowy czy świąd, po poważniejsze, wymagające natychmiastowej reakcji. Rodzaj i nasilenie tych objawów zależą od formy leku, dawki, sposobu podania oraz indywidualnych cech pacjenta. Poznaj najważniejsze informacje o działaniach niepożądanych furosemidu, by świadomie i bezpiecznie z niego korzystać.

  • Ilustracja poradnika Paxifar, 200 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Paxifar, zawierający klozapinę, jest stosowany w leczeniu schizofrenii i zaburzeń psychicznych w chorobie Parkinsona. Może powodować różne działania niepożądane, w tym senność, zawroty głowy, agranulocytozę, zapalenie mięśnia sercowego i piorunującą martwicę wątroby. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi tych skutków ubocznych i wiedzieli, kiedy skontaktować się z lekarzem. Nie należy przerywać stosowania leku bez konsultacji z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Optiglobin, 100 mg/ml – przeciwwskazania

    Lek Optiglobin, zawierający immunoglobulinę ludzką normalną (IVIg), ma kilka przeciwwskazań, które należy wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem terapii. Nie należy go stosować w przypadku uczulenia na immunoglobuliny, niedoboru IgA, niewyrównanej cukrzycy, nietolerancji glukozy, śpiączki hiperosmolarnej, hiperglikemii oraz hiperlaktatemii. Przed rozpoczęciem leczenia należy również poinformować lekarza o wszelkich istniejących czynnikach ryzyka, takich jak problemy z nerkami, choroby serca, wątroby lub nerek, stosowanie diuretyków pętlowych, cukrzyca, choroby naczyniowe, wysokie ciśnienie krwi, nadwaga, hipowolemia, wiek powyżej 65 lat, sepsa, poważny uraz mózgu, uraz głowy w przeciągu ostatnich 24 godzin, zaburzenia metaboliczne oraz niska zawartość tiaminy.

  • Ilustracja poradnika Gnak – przeciwwskazania

    Lek GNAK nie powinien być stosowany w przypadku hiperkaliemii, ciężkiej niewydolności nerek, niewyrównanej niewydolności serca lub oddechowej, niewyrównanej cukrzycy, hiperlaktatemii oraz nadwrażliwości na którykolwiek ze składników leku. Ostrzeżenia obejmują alergię na kukurydzę, niewydolność serca, niewydolność nerek, hiponatremię, hiperglikemię oraz stany zwiększające aktywność wazopresyny. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję i skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Gnak – dawkowanie leku

    Lek GNAK jest stosowany jako źródło płynów, elektrolitów i węglowodanów u pacjentów, którzy nie są w stanie normalnie jeść lub pić. Dawkowanie leku jest ustalane indywidualnie i zależy od wielu czynników, takich jak wiek, masa ciała i stan kliniczny pacjenta. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku GNAK, szczególnie u pacjentów z hiperkaliemią, niewydolnością nerek, hiponatremią i innymi schorzeniami. Możliwe działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości, hiperkaliemię, hiperglikemię, hiperwolemię, hiponatremię, napady drgawkowe, encefalopatię z hiponatremią, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę żylną oraz reakcje w miejscu podania.

  • Ilustracja poradnika Finomel – dawkowanie leku

    Lek Finomel jest stosowany do żywienia pozajelitowego dorosłych pacjentów, gdy doustne lub dojelitowe odżywianie jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Dawkowanie leku powinno być dobrane indywidualnie, zależnie od stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz możliwości metabolizowania składników leku. Lek jest podawany dożylnie, przez infuzję do żyły centralnej. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, ciężką hiperlipidemię, ciężką niewydolność wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolność nerek bez dostępu do hemofiltracji lub dializy, nieleczoną hiperglikemię, patologicznie podwyższone stężenia elektrolitów oraz stany niestabilne. Ważne jest, aby podawanie leku odbywało się wyłącznie przez żyłę centralną, aby uniknąć powikłań.

  • Ilustracja poradnika Finomel – przeciwwskazania

    Finomel to lek stosowany do żywienia pozajelitowego dorosłych, ale istnieje wiele przeciwwskazań do jego stosowania. Przed rozpoczęciem terapii należy upewnić się, że pacjent nie ma alergii na składniki leku, hiperlipidemii, ciężkich chorób wątroby, zaburzeń krzepnięcia krwi, wrodzonych zaburzeń metabolizmu aminokwasów, ciężkiej niewydolności nerek, hiperglikemii, patologicznie podwyższonych stężeń elektrolitów, ostrego obrzęku płuc, przewodnienia, niewyrównanej niewydolności serca ani stanów niestabilnych. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, należy skonsultować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Finomel Peri – wskazania – na co działa?

    Lek Finomel Peri jest stosowany do żywienia pozajelitowego dorosłych pacjentów, gdy doustne lub dojelitowe odżywianie jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Dawkowanie leku jest indywidualne i zależy od stanu klinicznego pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, ciężką hiperlipidemię, ciężką niewydolność wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolność nerek, nieleczoną hiperglikemię, patologicznie podwyższone stężenia elektrolitów oraz ogólne przeciwwskazania do terapii w postaci infuzji. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy omówić to z lekarzem, zwłaszcza jeśli pacjent ma ciężkie choroby nerek, wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, niewydolność serca, chorobę płuc, przewodnienie, odwodnienie, nieleczoną cukrzycę, zawał serca, ciężką kwasicę metaboliczną lub ciężkie…

  • Ilustracja poradnika Finomel Peri – przeciwwskazania

    Finomel Peri to lek stosowany do żywienia pozajelitowego dorosłych pacjentów, gdy normalne odżywianie doustne jest niewystarczające lub niemożliwe. Istnieją jednak pewne przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak uczulenie na składniki leku, wysokie stężenie tłuszczów we krwi, ciężkie choroby wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężkie choroby nerek, wysokie stężenie cukru we krwi, nieprawidłowe stężenie elektrolitów, zaburzenia płynowe oraz ostre i ciężkie zaburzenia zdrowotne. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej, należy natychmiast przerwać infuzję i skontaktować się z lekarzem. Finomel Peri nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

  • Ilustracja poradnika Symcloza, 100 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Symcloza, lek zawierający klozapinę, jest stosowany w leczeniu schizofrenii i ciężkich zaburzeń myślenia u pacjentów z chorobą Parkinsona. Lek ten może wywoływać różne działania niepożądane, w tym senność, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca i nadmierne wydzielanie śliny. Rzadziej mogą wystąpić poważne skutki uboczne, takie jak agranulocytoza, zapalenie mięśnia sercowego, napady padaczkowe i żółtaczka. Bardzo rzadko mogą pojawić się piorunująca martwica wątroby, priapizm, zapalenie trzustki i śpiączka hiperosmolarna. Pacjenci powinni być świadomi tych potencjalnych skutków ubocznych i regularnie monitorować swoje zdrowie podczas stosowania leku.

  • Ilustracja poradnika Symcloza, 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Symcloza, zawierająca klozapinę, jest stosowana w leczeniu schizofrenii i zaburzeń psychotycznych w chorobie Parkinsona. Może powodować różne działania niepożądane, w tym senność, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca, nadmierne wydzielanie śliny i wzrost masy ciała. Rzadkie skutki uboczne obejmują agranulocytozę, zapalenie mięśnia sercowego i żółtaczkę. Bardzo rzadkie działania niepożądane to piorunująca martwica wątroby, śródmiąższowe zapalenie nerek i priapizm. Pacjenci powinni być świadomi tych skutków ubocznych i konsultować się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.

  • Ilustracja poradnika Lipoflex peri – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Lipoflex peri może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak nadmiar płynów w organizmie, hiperglikemia, hiperlipidemia, hepatomegalia, splenomegalia, hemoliza, leukopenia, małopłytkowość, gorączka oraz utrata świadomości. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 40 ml na kg masy ciała. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję i skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Kalii chloridum 0,3% + Glucosum 5% Kabi, (3 mg + 50 mg)/ml – przeciwwskazania

    Przeciwwskazania do stosowania leku Kalii chloridum 0,3% + Glucosum 5% Kabi obejmują hiperkaliemię, hiperchloremię, ciężkie choroby nerek, niewyrównaną niewydolność serca, chorobę Addisona, niewyrównaną cukrzycę oraz inne rodzaje nietolerancji glukozy. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszelkich istniejących schorzeniach i stanach zdrowia, które mogą wpływać na bezpieczeństwo stosowania leku. Stosowanie leku może wchodzić w interakcje z innymi lekami, co może wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo.

  • Ilustracja poradnika Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – wskazania – na co działa?

    Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi to roztwór do infuzji stosowany w leczeniu i zapobieganiu niedoboru potasu oraz hipokaliemii, a także jako źródło węglowodanów. Jest szczególnie przydatny w sytuacjach, gdy pacjent nie może jeść lub pić, na przykład po operacji. Lek ma pewne przeciwwskazania, takie jak hiperkaliemia, hiperchloremia, ciężkie choroby nerek, niewyrównana niewydolność serca, choroba Addisona, niewyrównana cukrzyca oraz inne rodzaje nietolerancji glukozy. Możliwe działania niepożądane to reakcje nadwrażliwości, gorączka, dreszcze, zakażenie w miejscu podania, podrażnienie żyły, zakrzepica żył oraz hiponatremia.

  • Ilustracja poradnika Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – przeciwwskazania

    Lek Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi jest stosowany w zapobieganiu i leczeniu niedoboru potasu oraz hipokaliemii. Istnieją jednak przeciwwskazania do jego stosowania, takie jak hiperkaliemia, hiperchloremia, ciężka niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, choroba Addisona, niewyrównana cukrzyca oraz inne nietolerancje glukozy. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o chorobach serca, niewydolności oddechowej, osłabieniu czynności nerek, chorobie nadnerczy, odwodnieniu, ciężkich ranach, urazie głowy, wysokim ciśnieniu krwi wewnątrz czaszki, uczuleniu na kukurydzę oraz zwiększonym stężeniu wazopresyny. Lek może wchodzić w interakcje z innymi lekami, takimi jak glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne, diuretyki oszczędzające potas, inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II, cyklosporyna,…

  • Ilustracja poradnika Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi, (1,5 mg + 50 mg)/ml – dawkowanie leku

    Lek Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi jest stosowany w zapobieganiu i leczeniu niedoboru potasu oraz hipokaliemii. Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Dla dorosłych zalecane dawkowanie wynosi od 500 ml do 3 litrów na dobę, a dla dzieci zależy od masy ciała. Lek podaje się dożylnie, a szybkość infuzji nie powinna przekraczać 15 do 20 mmol/godz. Konieczne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta, w tym stężenia potasu i innych elektrolitów. Przeciwwskazania obejmują hiperkaliemię, hiperchloremię, ciężką niewydolność nerek i inne stany kliniczne.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G25 – stosowanie u dzieci

    Pediaven G25 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, szczególnie u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmu doustnie. Lek może być stosowany u dzieci, ale istnieją pewne przeciwwskazania i środki ostrożności, takie jak nadwrażliwość, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężka niewydolność nerek, ciężka hiperglikemia, niestabilny stan ogólny oraz ciężkie niedożywienie. Alternatywy dla Pediaven G25 w żywieniu pozajelitowym dzieci to m.in. Vaminolact, SMOFlipid, Intralipid, Vitalipid N Infant oraz Soluvit N.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G25 – wskazania – na co działa?

    Pediaven G25 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym pacjentów, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe. Jest przeznaczony dla niemowląt, dzieci i młodzieży. Dawkowanie ustala lekarz, a lek podawany jest dożylnie. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolność nerek, hiperglikemię i inne. Możliwe działania niepożądane to reakcje alergiczne, hiperglikemia, kwasica metaboliczna i inne. Ważne jest monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych podczas stosowania leku.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G25 – dawkowanie leku

    Pediaven G25 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym u dzieci i młodzieży. Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Lek podaje się dożylnie, do żyły centralnej. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów i ciężką niewydolność nerek. Należy monitorować parametry kliniczne i laboratoryjne. Możliwe działania niepożądane to reakcje alergiczne, hiperglikemia, kwasica metaboliczna i hiperazotemia.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G20 – wskazania – na co działa?

    Pediaven G20 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów doustnie lub przez zgłębnik dojelitowy. Jest zalecany dla niemowląt, dzieci i młodzieży w stanie stabilnym. Pediaven G20 leczy schorzenia takie jak niemożność żywienia doustnego, niewystarczające żywienie doustne oraz przeciwwskazania do żywienia doustnego. Nie powinien być stosowany w przypadkach nadwrażliwości, wrodzonych zaburzeń metabolizmu aminokwasów, ciężkiej niewydolności nerek, niekontrolowanej hiperglikemii, patologicznie zwiększonego stężenia elektrolitów, niestabilnego stanu ogólnego oraz ciężkiego niedożywienia.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G20 – przeciwwskazania

    Pediaven G20 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym u dzieci, które nie mogą otrzymywać żywienia drogą doustną. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolność nerek bez możliwości dializy, ciężką niekontrolowaną hiperglikemię, patologicznie zwiększone stężenie elektrolitów w osoczu, niestabilny stan ogólny pacjenta oraz ciężkie niedożywienie z ryzykiem wystąpienia „zespołu szoku pokarmowego”. Ogólne przeciwwskazania do podawania infuzji dożylnej to ostry obrzęk płuc, przewodnienie, nieleczona niewydolność serca oraz odwodnienie hipotoniczne. Należy zachować ostrożność w przypadku konieczności ograniczenia przyjmowania płynów, podwyższonego poziomu magnezu we krwi, reakcji alergicznych oraz konieczności ochrony roztworu przed światłem u…

  • Ilustracja poradnika Pediaven NN2 – wskazania – na co działa?

    Pediaven NN2 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym noworodków, które nie mogą otrzymywać żywienia doustnego lub dojelitowego. Lek dostarcza niezbędne aminokwasy, glukozę, elektrolity i pierwiastki śladowe. Jest szczególnie wskazany dla noworodków urodzonych przedwcześnie oraz z niską masą urodzeniową. Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką hiperglikemię i niestabilny stan ogólny pacjenta. Możliwe działania niepożądane to reakcje alergiczne, hiperglikemia, zakrzepowe zapalenie żył, wynaczynienie i kwasica metaboliczna.

  • Ilustracja poradnika Pediaven NN2 – stosowanie u dzieci

    Pediaven NN2 to lek stosowany w żywieniu pozajelitowym noworodków, które nie mogą otrzymywać żywienia drogą doustną. Nie jest on jednak odpowiedni dla wszystkich dzieci, zwłaszcza tych z wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, ciężką hiperglikemią oraz w niestabilnym stanie ogólnym. Alternatywne leki to m.in. Omegaven, Smoflipid oraz Clinimix. Możliwe działania niepożądane Pediaven NN2 to reakcje alergiczne, hiperglikemia, wynaczynienie, kwasica metaboliczna oraz hiperazotemia. Pediaven NN2 należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, nie zamrażać i zużyć bezpośrednio po wymieszaniu zawartości dwóch komór.

  • Ilustracja poradnika Pediaven G15 – wskazania – na co działa?

    Pediaven G15 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym niemowląt, dzieci i młodzieży, którzy nie mogą otrzymywać żywienia doustnego lub dojelitowego. Lek dostarcza niezbędnych składników odżywczych, takich jak aminokwasy, glukoza, elektrolity i pierwiastki śladowe. Pediaven G15 jest podawany do żyły centralnej, a dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką niewydolność nerek, hiperglikemię, patologicznie zwiększone stężenie elektrolitów, niestabilny stan ogólny oraz ciężkie niedożywienie. Możliwe działania niepożądane to reakcje alergiczne, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hiperazotemia oraz chwilowe zaburzenia czynności wątroby.