Jak prawidłowo dawkować lek Pediaven G25?

Pediaven G25 to specjalistyczny roztwór do infuzji, stosowany w żywieniu pozajelitowym u niemowląt, dzieci i młodzieży. W artykule omówimy szczegółowo dawkowanie tego leku, wskazania do jego stosowania oraz zasady bezpiecznego podawania.

Spis treści

• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Działania niepożądane
• Słownik pojęć

Wskazania do stosowania

Pediaven G25 jest wskazany do żywienia pozajelitowego pacjentów, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Lek ten dostarcza dzienne zapotrzebowanie na azot (aminokwasy lewoskrętne), glukozę, elektrolity, pierwiastki śladowe oraz płyny u niemowląt, dzieci i młodzieży w stanie stabilnym, szczególnie bez nadmiernych strat przez przewód pokarmowy i bez ciężkiego niedożywienia^[1].

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Pediaven G25 zależy od wieku pacjenta, masy ciała, zapotrzebowania metabolicznego i energetycznego, stanu klinicznego oraz zdolności do metabolizowania składników odżywczych. Lekarz dokonuje regularnej oceny stanu odżywienia i sytuacji metabolicznej pacjenta, szczególnie w przypadku, gdy żywienie pozajelitowe trwa dłużej niż 14 dni^[1].

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

• Niemowlęta (1. miesiąc życia do 2 lat): Zalecana dawka to 2-3 g aminokwasów/kg mc./dobę, 15-22 g glukozy/kg mc./dobę, z maksymalną szybkością infuzji 6 ml/kg mc./godz. (1,4 g glukozy/kg mc./godz.)^[1].
• Dzieci (2-11 lat): Zalecana dawka to 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę, 10-15 g glukozy/kg mc./dobę, z maksymalną szybkością infuzji 5 ml/kg mc./godz. (1,2 g glukozy/kg mc./godz.)^[1].
• Młodzież (11-18 lat): Zalecana dawka to 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę, 5-10 g glukozy/kg mc./dobę, z maksymalną szybkością infuzji 2 ml/kg mc./godz. (0,5 g glukozy/kg mc./godz.)^[1].

Sposób podawania

Pediaven G25 jest podawany wyłącznie przez personel medyczny i tylko drogą dożylną, do żyły centralnej. Podczas stosowania u dzieci w wieku poniżej 2 lat, roztwór (w worku i zestawie do podawania) należy chronić przed światłem do momentu zakończenia podawania^[2].

Przeciwwskazania

Pediaven G25 nie powinien być stosowany w przypadku:

• Nadwrażliwości na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą
• Wrodzonych zaburzeń metabolizmu aminokwasów
• Ciężkiej niewydolności nerek bez możliwości przeprowadzenia dializy
• Ciężkiej, niekontrolowanej hiperglikemii
• Patologicznie zwiększonego stężenia w osoczu jednego z elektrolitów zawartych w produkcie leczniczym
• Niestabilnego stanu ogólnego, takiego jak ciężki stan pourazowy, niewyrównana cukrzyca, ostra faza wstrząsu krążeniowego, ciężka kwasica metaboliczna, ciężki zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (wstrząs septyczny) oraz śpiączka hiperosmolarna
• Stanu ciężkiego niedożywienia z ryzykiem wystąpienia „zespołu szoku pokarmowego”^[1]

Środki ostrożności

Podczas stosowania Pediaven G25 należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, cukrzycą lub nietolerancją glukozy. Należy regularnie monitorować parametry kliniczne i laboratoryjne, takie jak osmolarność, stężenie glukozy w surowicy, równowagę wodno-elektrolitową, równowagę kwasowo-zasadową i czynność wątroby^[1].

Działania niepożądane

Podczas stosowania Pediaven G25 mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak:

• Reakcje alergiczne, takie jak pocenie się, gorączka, dreszcze, bóle głowy, wysypka lub trudności w oddychaniu
• Hiperglikemia
• Kwasica metaboliczna
• Hiperazotemia
• Chwilowe zaburzenia czynności wątroby
• Nudności i wymioty^[2]

Słownik pojęć

• Żywienie pozajelitowe – metoda dostarczania składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu, omijając przewód pokarmowy.
• Hiperglikemia – stan podwyższonego poziomu glukozy we krwi.
• Kwasica metaboliczna – zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, charakteryzujące się nadmiarem kwaśnych substancji we krwi.
• Hiperazotemia – stan podwyższonego poziomu związków azotowych we krwi.
• Osmolarność – miara stężenia substancji rozpuszczonych w roztworze.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku