Menu

Niedobór TPMT

Lista powiązanych wpisów:
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Sebastian Bort
Sebastian Bort
  1. Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych
  2. Azatiopryna – porównanie substancji czynnych
  3. Tioguanina – profil bezpieczeństwa
  4. Tioguanina – dawkowanie leku
  5. Tioguanina – stosowanie u dzieci
  6. Merkaptopuryna – wskazania – na co działa?
  7. Azatiopryna – profil bezpieczeństwa
  8. Azatiopryna – dawkowanie leku
  9. Azatiopryna – wskazania – na co działa?
  10. Lanvis, 40 mg – przeciwwskazania
  11. Imuran, 50 mg – przeciwwskazania
  12. Imuran, 50 mg – dawkowanie leku
  13. Imuran, 25 mg – przeciwwskazania
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych

    Merkaptopuryna, azatiopryna i tioguanina to substancje czynne należące do tej samej grupy leków, wykorzystywane w leczeniu nowotworów krwi oraz niektórych chorób autoimmunologicznych. Choć ich mechanizm działania jest podobny, każda z nich ma swoje unikalne cechy, zakres zastosowania oraz specyficzne przeciwwskazania. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć ich miejsce w terapii, różnice w bezpieczeństwie stosowania i szczególne zalecenia dla różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Azatiopryna – porównanie substancji czynnych

    Azatiopryna, merkaptopuryna i mykofenolan mofetylu należą do grupy leków immunosupresyjnych, które odgrywają kluczową rolę w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepów oraz leczeniu chorób autoimmunologicznych. Chociaż mają podobne mechanizmy działania, różnią się zastosowaniami, sposobem podawania i profilem bezpieczeństwa. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, kiedy i u kogo każda z nich jest stosowana oraz jakie są ich ograniczenia.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – profil bezpieczeństwa

    Tioguanina to lek cytotoksyczny stosowany w leczeniu nowotworów, który wymaga ścisłej kontroli bezpieczeństwa. Stosowanie tioguaniny wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u osób z określonymi zaburzeniami genetycznymi, niewydolnością wątroby lub nerek oraz u dzieci i osób starszych. Właściwe monitorowanie oraz dostosowanie dawki są kluczowe, by zminimalizować ryzyko powikłań.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – dawkowanie leku

    Tioguanina to lek stosowany w leczeniu ostrych białaczek, podawany doustnie w formie tabletek. Dawkowanie zależy od powierzchni ciała pacjenta, a także od indywidualnych czynników, takich jak wiek, stan zdrowia nerek i wątroby oraz obecność niektórych mutacji genetycznych. Prawidłowe stosowanie tioguaniny wymaga starannego nadzoru i monitorowania parametrów krwi oraz czynności wątroby, aby zapewnić skuteczność leczenia i zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.

  • Ilustracja poradnika Tioguanina – stosowanie u dzieci

    Tioguanina jest substancją stosowaną w leczeniu ostrych białaczek, również u dzieci. Jednak jej użycie w tej grupie pacjentów wymaga szczególnej ostrożności z powodu ryzyka poważnych działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby czy zaburzenia pracy szpiku kostnego. W opisie znajdziesz informacje o bezpieczeństwie stosowania tioguaniny u dzieci, wskazaniach, zaleceniach dotyczących dawkowania oraz potencjalnych zagrożeniach.

  • Ilustracja poradnika Merkaptopuryna – wskazania – na co działa?

    Merkaptopuryna to lek należący do grupy cytostatyków, wykorzystywany przede wszystkim w leczeniu nowotworów krwi, takich jak ostra białaczka limfoblastyczna czy mieloblastyczna. Stosuje się ją także w niektórych chorobach zapalnych jelit. Wskazania do jej użycia zależą od wieku pacjenta, postaci leku oraz indywidualnych czynników zdrowotnych. Merkaptopuryna wymaga ścisłego monitorowania i jest lekiem stosowanym pod kontrolą doświadczonych lekarzy.

  • Ilustracja poradnika Azatiopryna – profil bezpieczeństwa

    Azatiopryna to lek immunosupresyjny stosowany u osób po przeszczepach narządów oraz w leczeniu wielu chorób autoimmunologicznych. Jej stosowanie wymaga regularnej kontroli krwi i czynności wątroby, ponieważ może wpływać na szpik kostny oraz powodować działania niepożądane u osób z określonymi schorzeniami lub predyspozycjami genetycznymi. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet w ciąży, matek karmiących piersią, osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz seniorów. Poniżej znajdziesz szczegółowe informacje o bezpieczeństwie stosowania azatiopryny w różnych grupach pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Azatiopryna – dawkowanie leku

    Azatiopryna jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym w wielu poważnych schorzeniach, takich jak choroby autoimmunologiczne czy po przeszczepieniach narządów. Jej dawkowanie wymaga indywidualnego podejścia i ścisłego monitorowania, ponieważ zależy od wskazania, wieku pacjenta, masy ciała oraz czynności nerek i wątroby. W opisie przedstawiamy, jak prawidłowo stosować azatioprynę w różnych sytuacjach klinicznych oraz na co zwrócić uwagę podczas terapii.

  • Ilustracja poradnika Azatiopryna – wskazania – na co działa?

    Azatiopryna to lek immunosupresyjny, który znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu różnych chorób o podłożu autoimmunologicznym oraz w zapobieganiu odrzucenia przeszczepionych narządów. Dzięki swojemu działaniu wpływa na układ odpornościowy, pomagając kontrolować nadmierne reakcje organizmu, co ma kluczowe znaczenie w wielu schorzeniach przewlekłych. Wskazania do stosowania azatiopryny różnią się w zależności od wieku pacjenta, rodzaju choroby oraz postaci leku, dlatego jej stosowanie wymaga szczegółowego omówienia.

  • Ilustracja poradnika Lanvis, 40 mg – przeciwwskazania

    Lanvis to lek cytotoksyczny stosowany w leczeniu ostrych białaczek. Nie należy go stosować w przypadku nadwrażliwości na tioguaninę, dziedzicznej nietolerancji galaktozy, niedoboru TPMT, zespołu Lesch-Nyhana oraz mutacji genu NUDT15. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem długotrwałe stosowanie, wrażliwość na światło słoneczne oraz interakcje z innymi lekami. Najczęstsze działania niepożądane to zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi, żółtaczka oraz uszkodzenie wątroby.

  • Ilustracja poradnika Imuran, 50 mg – przeciwwskazania

    Lek Imuran, zawierający azatioprynę, jest stosowany jako lek immunosupresyjny. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na azatioprynę lub merkaptopurynę. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem kwestie takie jak szczepienia, zespół Lesch-Nyhana, choroby nerek lub wątroby, niedobór TPMT, ospa wietrzna lub półpasiec, zapalenie wątroby typu B, operacje oraz mutacja genu NUDT15. Lek Imuran może wchodzić w interakcje z innymi lekami, takimi jak rybawiryna, metotreksat, allopurynol, penicylamina, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki przeciwzakrzepowe, cymetydyna, indometacyna, leki cytostatyczne, aminosalicylany, kotrimoksazol, infliksimab oraz leki zwiotczające.

  • Ilustracja poradnika Imuran, 50 mg – dawkowanie leku

    Imuran to lek immunosupresyjny stosowany w celu ułatwienia przyjęcia przeszczepionego organu oraz w leczeniu chorób autoimmunologicznych. Dawkowanie zależy od wskazania medycznego i może wynosić od 1 do 5 mg/kg masy ciała na dobę. Lek można przyjmować z jedzeniem lub na pusty żołądek, ale nie z mlekiem. Regularne badania krwi są konieczne do monitorowania skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

  • Ilustracja poradnika Imuran, 25 mg – przeciwwskazania

    Imuran to lek immunosupresyjny stosowany w celu ułatwienia przyjęcia przeszczepionego organu oraz w leczeniu chorób autoimmunologicznych. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na azatioprynę lub merkaptopurynę oraz niektóre schorzenia genetyczne. Przed rozpoczęciem terapii należy omówić z lekarzem wszystkie potencjalne zagrożenia i korzyści oraz poinformować o wszystkich przyjmowanych lekach i istniejących schorzeniach. Pacjenci przyjmujący Imuran nie powinni otrzymywać żywych szczepionek.