Tenofowir to substancja czynna szeroko stosowana w leczeniu zakażeń HIV oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Choć jest uznawana za skuteczną i bezpieczną, jak każdy lek może wywoływać działania niepożądane. Ich rodzaj oraz częstość mogą się różnić w zależności od postaci leku, drogi podania, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Działania te najczęściej dotyczą układu pokarmowego i nerek, jednak mogą także obejmować inne narządy. Warto znać możliwe skutki uboczne tenofowiru, by świadomie i bezpiecznie korzystać z terapii.
Desmopresyna to substancja stosowana w leczeniu schorzeń związanych z zaburzeniami gospodarki wodnej, takich jak moczówka prosta ośrodkowa, pierwotne moczenie nocne czy nokturię. Jej działanie polega na naśladowaniu naturalnego hormonu antydiuretycznego, co pozwala ograniczyć nadmierne oddawanie moczu i poprawić komfort życia zarówno dorosłych, jak i dzieci. Różne postaci i drogi podania desmopresyny umożliwiają dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Hygroton to lek moczopędny stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz obrzęków. Zalecana dawka początkowa wynosi 25-50 mg na dobę, przyjmowana rano z posiłkiem. Specjalne grupy pacjentów, takie jak osoby starsze i z zaburzeniami nerek, powinny stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na chlortalidon, bezmocz, ciężką niewydolność nerek i wątroby, hipokaliemię, hiponatremię, hiperkalcemię, hiperurykemię, ciążę, stosowanie preparatów litu oraz chorobę Adisona. Przed rozpoczęciem leczenia należy omówić z lekarzem wszelkie istniejące schorzenia i przyjmowane leki.
Przedawkowanie leku Hygroton może prowadzić do zawrotów głowy, nudności, senności, zaburzeń elektrolitowych, niedociśnienia i arytmii serca. Standardowe dawki wynoszą od 25 mg do 200 mg na dobę. W przypadku przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem, wywołać wymioty, podać węgiel aktywowany i dożylnie uzupełnić płyny i elektrolity.

